உகந்தை முதல் வாகூர் வெட்டை வரை: கானகத்தின் மடியில் உறங்கும் உன்னரசுகிரியின் வரலாறு!

உகந்தை முதல் வாகூர வெட்டை வரை: கானகத்தின் மடியில் உறங்கும் உன்னரசுகிரியின் வரலாறு!

குணரெத்தினம் – உமாறமணனின் வரிகளில்

சில பயணங்கள் ஓர் ஊரைச் சென்றடைவதற்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. சில பயணங்கள் ஓர் இறைவனைத் தரிசிப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால், சில பயணங்கள் இருக்கின்றன; அவை நம்மை நமது மூதாதையர்களிடம் அழைத்துச் செல்கின்றன. அவர்களின் காலடிகள் பதிந்த நிலத்தைத் தேடச் செய்கின்றன. அவர்கள் வாழ்ந்திருக்கக்கூடிய காடுகளின் அமைதிக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன.

அப்படியொரு பயணத்திற்குத்தான் இன்று நாம் புறப்படுகிறோம்.

மட்டக்களப்பின் தென்கிழக்குக் கரையோரத்தில், கடலும் கானகமும் சந்திக்கும் நிலப்பரப்பில் அமைந்துள்ள உகந்தைமலை முருகன் ஆலயத்திலிருந்து நமது பயணம் தொடங்குகிறது.

இது கதிர்காமத்தை நோக்கிய பாதயாத்திரைப் பாதை மட்டுமல்ல. பண்டைய மட்டக்களப்பின் நிலவியல், அரசியல் மரபுகள், தெய்வீகக் கதைகள், கானக வாழ்வியல், தொன்மையான மனித நடமாட்டம் ஆகியவற்றை ஆராய்வதற்கான ஒரு திறந்தவெளி வரலாற்றுப் பாதையாகவும் இதனை அணுகலாம்.

உகந்தை, வண்ணாத்திவெட்டை, குமுக்கன் ஆற்றுப்பிரதேசம், வாகூர வெட்டை என நாம் பயணிக்கும்போது, ஒவ்வொரு பெயருக்குள்ளும் ஒரு காலத்தின் நினைவு மறைந்திருப்பதை உணர்கிறோம்.

இந்தப் பயணத்தில் நாம் கேட்கப்போகும் கேள்விகள் சாதாரணமானவை அல்ல.

பண்டைய மட்டக்களப்பு என்பது இன்றைய நிர்வாக எல்லைகளால் மட்டும் வரையறுக்கப்பட்டதா? உன்னரசுகிரி, சம்மோடராட்சியம் ஆகிய பெயர்கள் எந்த அரசியல் நிலப்பரப்புகளை நினைவூட்டுகின்றன? உகந்தைத் தேசத்திற்கும் அதனை அண்டிய வண்ணாத்திவெட்டை, குமுக்கன் ஆற்றுப் பகுதிகளுக்கும் என்ன தொடர்பு?

வாகூர் மலையை முருகப்பெருமானின் வேல் பிளந்ததாகக் கூறும் கந்தபுராண மரபின் பின்னணி என்ன? இராவணனின் சகோதரன் கும்பகர்ணனின் ஆட்சியுடன் இப்பகுதியை இணைக்கும் கர்ணபரம்பரைக் கதையின் வரலாற்றுப் பெறுமதி என்ன?

இவற்றையெல்லாம் அவசரமான முடிவுகளின்றி, பக்தியோடும் வரலாற்று ஆர்வத்தோடும் அணுகுவோம்.

உகந்தைமலை — வரலாறும் பக்தியும் கைகோக்கும் திருத்தலம்

அதிகாலைப் பொழுது

கடலிலிருந்து வீசும் காற்று நம் முகத்தை வருடுகிறது. உகந்தைமலையின் அமைதிக்குள் முருகப்பெருமானின் திருநாமம் ஒலிக்கிறது.

ஒரு பக்தன் ஆலயத்தை நோக்கி வருகிறான். அவனுடைய கால்களில் பயணத்தின் சோர்வு இருக்கலாம். உள்ளத்தில் நிறைவேறாத வேண்டுதல்கள் இருக்கலாம். அவனது குடும்பத்தின் கவலைகள் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தக் கவலைகளையெல்லாம் தாண்டி அவனிடம் ஓர் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருக்கிறது.

அது முருகப்பெருமானின் அருள்மீது கொண்ட நம்பிக்கை.

உகந்தைமலை என்பது கதிர்காமப் பாதயாத்திரையில் முக்கியத்துவம் பெறும் தலமாகும். இங்கிருந்து குமணக் கானகத்தின் ஊடாகக் கதிர்காமம் நோக்கிச் செல்லும் மரபு இன்றும் பல பக்தர்களால் ஆயிரமாண்டுகளாக பேணப்படுகிறது.

ஆனால், நாம் இங்கே ஒரு கணம் நின்று சிந்திக்க வேண்டும்.

இந்தப் பிரதேசத்தின் முக்கியத்துவம் பாதயாத்திரையுடன் மட்டுமே முடிந்துவிடுகிறதா?

இல்லை!

இப்பகுதியின் பழைய பெயர்கள், அதன் நில அமைப்பு, ஆற்றுப்படுகைகள், கானகப் பாதைகள், வழிபாட்டு மரபுகள், தொல்லியல் தடயங்கள் ஆகியவற்றை ஒன்றாக இணைத்துப் பார்க்கும்போது, நமது முன்னால் ஒரு பரந்த வரலாற்றுப் பரப்பு திறக்கிறது.

உகந்தை என்பது வெறுமனே ஒரு ஆலயத்தின் பெயராக மட்டுமல்லாமல், அது உன்னரசுகிரி–உகந்தைத் தேச வரலாற்று ஆய்வின் மைய அடையாளமாகவும் ஆராயப்பட வேண்டியுள்ளது.

 பண்டைய மட்டக்களப்பு — உன்னரசுகிரியும்.

இன்றைய மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, நமது கண்களுக்கு முன்னால் முதலில் வருவது ஏரியும் கடற்கரையும் வயல்களும் கிராமங்களும்தான்.

ஆனால், பண்டைய மட்டக்களப்பின் வரலாற்றை இன்றைய மாவட்ட எல்லைக்குள் மட்டும் அடைத்துவிட முடியாது.

பழைய நிலப்பிரிவுகள், அரசியல் ஆட்சிப் பரப்புகள், குடியேற்றங்கள், ஆற்றுப்படுகைகள், காடுகள், வழிபாட்டுத் தலங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அந்தப் பிரதேசத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அதில் உன்னரசுகிரியும் சம்மோடராட்சியமும் இவ்வாய்வில் முக்கியமான இரண்டு வரலாற்றுப் பெயர்கள்.

குறிப்பாக, உன்னரசுகிரி எனும் பெயருடன் உகந்தைத் தேசத்தை இணைத்து அதன் வரலாற்றியலை தேடின் ஈழத்தமிழர் வரலாறு சங்ககாலத்தை தாண்டிச் செல்லும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை..

இதனைத் தொடர்ந்து வண்ணாத்திவெட்டை, குமுக்கன் ஆற்றுப்பிரதேசம் ஆகியவற்றையும் அதனுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இவை தனித்தனியான இடப்பெயர்களாக மட்டுமல்லாமல், பண்டைய மட்டக்களப்பின் தென்கிழக்குப் பகுதியை விளக்கும் ஒரு பரந்த வரலாற்றுப் புவியியல் அமைப்பின் கூறுகள்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வரலாற்றியல் நெறியைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

உன்னரசுகிரி, சம்மோடராட்சியம் ஆகிய பெயர்களின் பழைய எழுத்து வடிவங்கள், அவற்றின் எல்லைகள், ஆட்சியாளர்கள், கால நிர்ணயம் ஆகியவை மான்மியம், பழைய ஆவணங்கள், கல்வெட்டுகள், நில அளவைப் பதிவுகள் ஆகியவற்றின் ஒப்பீட்டு ஆய்வின் வழியாக நிறுவப்பட வேண்டும்.

ஒரு பெயர் பழைய நூலில் இடம்பெற்றிருக்கிறது என்பதற்காக மட்டும் அதன் அரசியல் எல்லையை உறுதிப்படுத்திவிட முடியாது.

ஆனால் அந்தப் பெயரைத் தேடத் தொடங்கினால், மறைந்திருக்கும் பல வரலாற்றுத் தடயங்களை அடைய முடியும்.

அந்தத் தேடலின் மையத்தில்தான் உகந்தை இருக்கிறது.

 வண்ணாத்திவெட்டை — கானகத்தின் மடியில் ஒரு பழைய நிலப்பரப்பு

உகந்தைமலையிலிருந்து கானகத்தின் உள்ளே செல்லச் செல்ல, நிலத்தின் இயல்பு மாறிக்கொண்டே செல்கிறது.

மனிதர்களின் நடமாட்டம் குறைகிறது. மரங்களின் நிழல் அதிகரிக்கிறது. சில இடங்களில் திறந்த வெளிகள் தென்படுகின்றன. சில இடங்களில் பாறைகள் எழுந்து நிற்கின்றன. கானகத்தின் அமைதியோடு நமது பயணமும் ஆழமடைகிறது.

இந்தப் பாதையில் வண்ணாத்திவெட்டை ஒரு முக்கியமான இடப்பெயராக நம்மை வரவேற்கிறது.

வண்ணாத்திவெட்டை என்ற பெயரைப் பற்றி ஆராயும்போது, அதன் சொல்லியல் தோற்றத்தை மட்டுமல்லாமல், அந்த நிலப்பரப்பின் பழைய பயன்பாட்டையும் தேட வேண்டும்.

வெட்டை என்ற சொல் இலங்கைத் தமிழ் இடப்பெயர்களில் காடழிக்கப்பட்ட திறந்த நிலம், வெட்டவெளி அல்லது குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இப்பெயரின் துல்லியமான பொருள் உள்ளூர் மொழி மரபு மற்றும் பழைய ஆவணங்கள் மூலம் நிறுவப்பட வேண்டியது.

இங்கு நம்மை அதிகம் சிந்திக்க வைப்பது அதன் புவியியல் அமைப்பு.

வண்ணாத்திவெட்டை, உகந்தைத் தேசம், குமுக்கன் ஆற்றுப் பிரதேசம் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியான இடங்களாகப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது இவை அனைத்தும் பண்டைய மட்டக்களப்பின் மிக முக்கிய பிரதேசங்கள்.

ஏனெனில், பண்டைய அரசுகளின் வரலாற்றை அறியும்போது அவற்றின் தலைநகரங்களை மட்டும் தேடுவது போதாது.

அவற்றுக்கு நீர் வழங்கிய ஆறுகள் எவை? விவசாயத்துக்குப் பயன்பட்ட நிலங்கள் எவை? மக்களின் நடமாட்டத்திற்குப் பயன்பட்ட கானகப் பாதைகள் எவை? வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கும் குடியிருப்புகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு என்ன?

இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.

அந்த வகையில், குமுக்கன் ஆற்றுப் பிரதேசம் நமது ஆய்வில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.

குமுக்கன் ஆறு — ஒரு நாகரிகத்தின் நீர்வழித் தடயம்

ஒரு நாகரிகத்தின் வரலாற்றைத் தேடும்போது அதன் ஆறுகளின் வரலாற்றையும் தேட வேண்டும்.

ஆறுகள் வெறுமனே நீரை எடுத்துச் செல்லும் இயற்கை அமைப்புகள் அல்ல. அவை மனிதக் குடியேற்றங்களின் வளர்ச்சிக்கும் விவசாயத்திற்கும் வணிகத்திற்கும் பயணத்திற்கும் ஆதாரமாக விளங்கியுள்ளன.

குமுக்கன் ஆற்றுப் பிரதேசத்தையும் இந்தப் பார்வையில் ஆராய வேண்டியுள்ளது.

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் உகந்தைத் திருப்பணியுடன் தொடர்புடைய ஒரு முக்கியமான நீர்ப்பாசனக் குறிப்பு இடம்பெறுகிறது. சிங்ககுமாரன் உகந்தகிரியில் ஆலயங்களை அமைத்ததாகக் கூறப்படும் பகுதியில், ஆயிரம் அவண நெற்கழனிகளைத் திருத்தி, குமுகனல் வெட்டு வாய்க்காலிலிருந்து நீரை எடுத்து மூன்று ஏரிகளில் தேக்கி நெல் விளைவித்ததாக மட்டக்களப்பு மான்மீய நூல் விவரிக்கிறது.இந்தக் குறிப்பு நமது ஆய்வுக்கு மிகவும் முக்கியமானது மட்டுமல்ல மட்டக்களப்பு தமிழகத்தின் அரசாட்சி விவாசாய மரபின் மிகப்பெரும் ஆதாரம்.

ஏனெனில், இங்கு ஆலய வழிபாட்டைப் பற்றிய செய்தியோடு விவசாயம், வாய்க்கால், ஏரி, நெற்கழனி, நில உரிமை மற்றும் ஆலயப் பராமரிப்பு ஆகியவையும் இணைந்து வருகின்றன.

இதிலிருந்து எழும் கேள்வி உகந்தை என்பது ஒரு வழிபாட்டுத் தலமாக மட்டுமா இருந்தது? அல்லது அதைச் சூழ்ந்திருந்த விவசாய மற்றும் நீர்ப்பாசனப் பொருளாதார அமைப்பும் அதனுடன் இணைந்திருந்ததா?மான்மியத்தின் செய்தியை நேரடியாகத் தொல்லியல் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளலாமா எனில் அதற்கான தொல்லியல் சான்றுகள் திரும்புமிடாமெல்லாம் நிரம்பிக்கிடக்கும் தேசம் அது. அதன் புவியியல் சாத்தியங்கள் எமக்கான பார்வையை மறைத்து விட்டுவிட்டது. 

குமுக்கன் ஆற்றின் பழைய நீர்வழிகள், வாய்க்கால்கள், ஏரிகள், கைவிடப்பட்ட விவசாய நிலங்கள் ஆகியவற்றை வரைபடத்தில் குறித்துப் பார்க்க வேண்டும்.அந்த ஆய்வின் மூலம் உகந்தைத் தேசத்தின் வாழ்வியல் அமைப்பைப் பற்றிய புதிய புரிதல்கள் உருவாகலாம்.

நீரைக் கட்டுப்படுத்தியவர்கள் நிலத்தைப் பயிரிட்டார்கள். நிலத்தைப் பயிரிட்டவர்கள் குடியிருப்புகளை உருவாக்கினார்கள். குடியிருப்புகள் வழிபாட்டு மரபுகளையும் சமூக அமைப்புகளையும் வளர்த்தன.

இவ்வாறு ஒரு பிரதேசத்தின் வரலாறு ஆற்றின் கரையிலிருந்து தொடங்கி ஆலயத்தின் வாசல்வரை நீள்கிறது.

இங்கே நமது மூதாதையர்களின் பெருமை இருக்கிறது.

அவர்கள் காடுகளைக் கடந்து வாழ்ந்தவர்கள் மட்டுமல்ல; நிலத்தையும் நீரையும் பயன்படுத்தி வாழ்வாதாரத்தை உருவாக்கியவர்களாக இருந்திருக்கக்கூடிய வாய்ப்பையும் நாம் ஆராய வேண்டும்.

வாகூர் மலை — முருகனின் வேல் பிளந்த மலை!

இப்போது நமது பயணம் வாகூரவெட்டையை நோக்கி திரும்புகிறது நண்பர்களே இங்கேதான் பக்தியும் புராணமும் நிலவியலும் ஒன்றையொன்று சந்திக்கின்றன.

வாகூர் மலை பற்றிய தலபுராண மரபு, முருகப்பெருமானின் வேலுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

சூரபத்மனை அழிப்பதற்காக முருகப்பெருமான் ஏவிய வேல், தனது கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டு மீளும் வழியில் வாகூர் மலையை இரு கூறுகளாகப் பிளந்ததாகவும், அந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புடைய பிற தடயங்களும் இப்பகுதியின் தலபுராண மரபில் இடம்பெறுவதாகவும் கூறப்படுகிறது. இந்த மரபு மட்டக்களப்பு மான்மியம் தொடர்பான பதிவுகளிலும் விவரிக்கப்படுகிறது.

ஒரு கணம் அந்தக் காட்சியை மனக்கண்ணில் நிறுத்திப் பாருங்கள்.

கானகத்தின் நடுவே உயர்ந்து நிற்கும் ஒரு மலை.

அதன் மீது முருகப்பெருமானின் வேல் பாய்ந்து செல்கிறது.

மலையின் ஒருமைப்பாடு இரண்டாகப் பிரிகிறது.

அந்த நிகழ்வு தலைமுறைகள் கடந்து மக்களின் நினைவில் ஒரு தெய்வீக வரலாறாக வாழ்கிறது.

இதனைப் பற்றிப் பேசும்போது, பக்தர்களின் உள்ளத்தில் எழும் நெகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது.

ஆனால் நமது வரலாற்று ஆய்வு இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்கிறது.

வாகூர் மலை எது? அந்த மலையின் பிளந்த அமைப்பாக உள்ளூரில் அடையாளம் காணப்படுவது எது?

நீங்கள் சுட்டிக்காட்டும் வாகூர் வெட்டைப் பகுதியின் எல்லைக்குள்ளேயே இந்த வாகூர் மலை தொடர்புடைய நில அமைப்புகள் இருப்பதாகக் கூறுகிறீர்கள்.

அதனால் இந்த இடத்தை நமது ஆய்வில் மிக முக்கியமான கள ஆய்வுப் பகுதியாகக் குறிக்க வேண்டும்.

இங்கு செய்ய வேண்டிய ஆய்வுகள்:

• வாகூர் மலை என்று அழைக்கப்படும் நில அமைப்பின் துல்லியமான அடையாளம்.

• மலையின் இரு கூறுகளாகக் காணப்படும் பாறை அமைப்புகள்.

• அவற்றின் புவியியல் உருவாக்கம்.

• அருகிலுள்ள நீர்நிலைகள் மற்றும் பழைய பாதைகள்.

• வாகூர் மலையைப் பற்றிய உள்ளூர் வாய்மொழி மரபுகள்.

• கந்தபுராணம், தலபுராணம், மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஆகியவற்றில் காணப்படும் தொடர்புடைய பாடல்கள் மற்றும் உரைகள்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மலை பிளந்தது பற்றிய புவியியல் விளக்கம் தனியானது. முருகப்பெருமானின் வேல் பிளந்தது என்ற தலபுராண நம்பிக்கை தனியானது.

ஒரு பக்தனுக்கு அந்தப் பாறை முருகனின் திருவேலை நினைவூட்டலாம். ஒரு புவியியலாளருக்கு அது இயற்கையான பாறைச் சிதைவின் அமைப்பாகத் தோன்றலாம். ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளருக்கு அது தலைமுறைகளாக வாழும் உள்ளூர் நினைவகத்தின் சான்றாக அமையலாம்.

மூன்று பார்வைகளும் ஒன்றையொன்று அழிக்க வேண்டியதில்லை.

வாகூர் மலை நமக்கு ஒரு மலை மட்டுமல்ல; நம்பிக்கையும் நிலத்தின் நினைவும் சந்திக்கும் ஓர் ஆய்வுப் புள்ளி.

கும்பகர்ணனின் ஆட்சிப் பிரதேசமா? — கானகத்தில் வாழும் இராமாயண நினைவுகள்

வாகூர் வெட்டையுடன் தொடர்புடைய இன்னொரு சுவாரசியமான கர்ணபரம்பரைக் கதை இராவணனின் சகோதரனான கும்பகர்ணனின் ஆட்சி அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பிரதேசமாக இப்பகுதி இருந்ததாக உள்ளூர் மரபு கூறும் பண்பாட்டு செவிவழிக்கதை.

இலங்கை முழுவதும் இராமாயணத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் பல இடங்கள் உள்ளன. சில இடங்கள் இராவணனின் ஆட்சியுடனும், சில இடங்கள் சீதையின் சிறைவாசத்துடனும், இன்னும் சில இடங்கள் இராமன்–இராவணன் போரின் நினைவுகளுடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன.

அத்தகைய கதைகள் சில இடங்களில் எழுத்து வடிவிலும், சில இடங்களில் வாய்மொழி மரபாகவும் தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்துள்ளன.

வாகூர் வெட்டையை கும்பகர்ணனின் ஆட்சிப் பிரதேசமாகக் குறிப்பிடும் மரபு எந்தக் காலத்தில் தோன்றியது? யார் முதலில் இதனைச் சொன்னார்கள்? இக்கதை ஒரு குறிப்பிட்ட குடும்பத்திடம் இருந்து வந்ததா? அல்லது அந்தப் பிரதேசத்தில் பரவலாக அறியப்பட்டதா?

இவை நமக்குத் தெரிய அங்கு முழுவதுமான ஆய்வு தேவை.

கும்பகர்ணனின் ஆட்சி இங்கு இருந்தது என்பதை நிரூபிக்கும் சமகால அரச ஆவணம் அல்லது கல்வெட்டு இதுவரை நமக்கு உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. எனவே இதனை வரலாற்று உண்மையாக அல்லாமல், உள்ளூர் இராமாயண மரபாகவே இப்போதைக்கு பதிவு செய்து கொள்வோம் நண்பர்களே. அதுதான் நேர்மையான அணுகுமுறை.

ஆனால் அந்தக் கதையின் பண்பாட்டு முக்கியத்துவம் குறைவதில்லை.

ஒரு சமூகத்தின் நிலப்பரப்பில் இராமாயணக் கதாபாத்திரங்கள் எவ்வாறு இடம்பிடித்தன? வடஇந்திய இதிகாச மரபு இலங்கையின் உள்ளூர் நிலப்பெயர்களுடனும் கானகக் கதைகளுடனும் எவ்வாறு இணைந்தது? மக்கள் தங்கள் வாழும் இடத்தின் பழமையை விளக்குவதற்கு இத்தகைய கதைகளை எவ்வாறு பயன்படுத்தினர்?

இவை மானிடவியல் மற்றும் நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வுகளுக்குரிய வினாக்கள்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான செய்தியை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

நமது முன்னோர்கள் விட்டுச் சென்றது அரசர்களின் பெயர்களை மட்டுமல்ல. அவர்கள் வாழ்ந்த நிலங்களைப் பற்றிய கதைகளையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

அந்தக் கதைகளில் புராணம் இருக்கலாம். நம்பிக்கை இருக்கலாம். வரலாற்றின் மங்கிய நினைவும் இருக்கலாம்.

அவற்றை ஆராய்ந்து பிரித்தறிவதே நமது பொறுப்பு.

உன்னரசுகிரி — மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் வரலாற்றுச் சித்திரம்

இப்போது மீண்டும் உகந்தைத் தேசத்தின் பழைய அரசியல் மரபை நோக்கித் திரும்புவோம்.

மட்டக்களப்பு மான்மியம் என்ற நூல் இப்பகுதியின் வரலாற்று நினைவுகளை ஆராய்வதற்கு முக்கியமான இலக்கிய ஆதாரமாக விளங்குகிறது.

அதில் உன்னரசுகிரி, சிங்ககுமாரன், ஆடகசவுந்தரி, மகாசேனன், பிரசேது போன்ற அரசப் பெயர்களும், பல்வேறு குடியேற்றங்கள், ஆலயத் திருப்பணிகள், விவசாய நடவடிக்கைகள் பற்றிய செய்திகளும் இடம்பெறுகின்றன மான்மியத்தில் வரும் சிங்ககுமாரன் பற்றிய செய்தி குறிப்பாக நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறது.

அவன் உன்னரசுகிரியைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்ததாகவும், உகந்தகிரியில் ஆலயங்களை அமைத்ததாகவும், விவசாய நிலங்களையும் நீர்ப்பாசன அமைப்புகளையும் மேம்படுத்தியதாகவும் நூல் விவரிக்கிறது.

இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டியது ஓர் அம்சம்.அந்தக் காலத்தைப் பற்றிய கதையாடலில் அரசியல், மதம், விவசாயம், நீர்ப்பாசனம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

ஒரு மன்னனின் பெருமை அவன் வென்ற போர்களில் மட்டுமல்ல; அவன் உருவாக்கிய நீர்ப்பாசன அமைப்புகளிலும், பராமரித்த வழிபாட்டுத் தலங்களிலும், மக்களின் வாழ்வாதாரத்திலும் வெளிப்படுகிறது என்ற பார்வையை இந்நூலின் கதையாடல் நமக்குக் காட்டுகிறது.

ஆனால் மான்மியத்தில் குறிப்பிடப்படும் அரசர்களின் காலக்கணிப்பையும் நிகழ்வுகளையும் சமகால கல்வெட்டுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். நூலில் வரும் கலியாண்டுக் கணக்குகளையும் நவீன காலக்கணக்காக மாற்றும்போது அதன் மூலப் பதிப்பு, கணக்கீட்டு முறை ஆகியவற்றைச் சரிபார்க்க வேண்டும்.

இதனை மேலும் விரிவுபடுத்துவதற்கு இன்னொரு முக்கியமான ஆய்வுக் குறிப்பு உதவுகிறது.2024ஆம் ஆண்டில் வெளியான சிலம்பார் இதழின் ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை, உன்னரசுகிரி இராச்சியத்தின் முக்கியமான பகுதி அம்பாறை மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்ததாகவும், கும்புக்கன் ஓயாவுக்கும் மாணிக்க கங்கைக்கும் இடையிலான மலைப்பகுதிகளில் அதன் தலைநகரம் எங்கு இருந்திருக்கலாம் என்ற விவாதத்தையும் முன்வைக்கிறது. கொட்டதாமுஹெல மலை உள்ளிட்ட இடங்களின் பிராமிக் கல்வெட்டுகளும் இதில் கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன.இது நமது ஆய்வுக்கு மிக முக்கியமானது.

ஏனெனில், உன்னரசுகிரியின் இருப்பிடத்தைப் பற்றிய விவாதம் இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை. வெவ்வேறு ஆய்வாளர்கள் வெவ்வேறு நிலப்பகுதிகளை அடையாளப்படுத்தியுள்ளனர்.

எனவே உகந்தைத் தேசத்தையும் உன்னரசுகிரி இராச்சியத்தையும் இணைத்துப் பார்க்கும்  கருத்தை அவசியம் ஆராய வேண்டும் உன்னரசுகிரி உகந்தை தொடக்கம் மாணிக்க கங்கைக்கு உட்பட்ட எங்கோ ஓரிடத்தில் காடு மூடீக் கிடக்கிறதா?

ஒ

கானகத்தில் முனிவர்களும் சித்தர்களும் வாழ்ந்தார்களா?

கானகத்தின் தனிமையில் நின்றுகொண்டு சிந்தித்துப் பாருங்கள்.மனிதர்களின் ஆரவாரம் இல்லாத ஒரு நிலம். நீரூற்றுகளின் ஓசை. பறவைகளின் இசை. உயர்ந்து நிற்கும் மரங்கள். மழை பெய்தால் தஞ்சமளிக்கும் பாறை இடுக்குகள்.

இத்தகைய சூழல் பண்டைய காலத்தில் தவம் மேற்கொண்டவர்களையும் துறவிகளையும் ஈர்த்திருக்க வாய்ப்புண்டு.

இலங்கையின் பல பகுதிகளில் இயற்கையான பாறைக் குகைகளில் பிராமிக் கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் சில குகைகள் பௌத்தத் துறவிகளுக்கான இருப்பிடங்களாக வழங்கப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகின்றன.

கிழக்கு இலங்கையின் தொல்லியல் நிலப்பரப்பிலும் இத்தகைய கல்வெட்டு மரபுகள் ஆய்வுக்குரியவை. ஆனால் வண்ணாத்திவெட்டை அல்லது வாகூர் வெட்டை ஆகிய குறிப்பிட்ட இடங்களில் மனிதர்கள் சித்தர்கள் பூதகணங்கள் அல்லது அரக்கமனிதர்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்று கூறுவதற்கு நேரடி ஆதாரங்கள் தேவை.

தமிழ்ச் சித்தர் மரபில் அகத்தியர், திருமூலர், போகர் பாபாஜி அருணகிரிநாதர் உள்ளிட்ட ஞானிகளின் பெயர்கள் இந்த பிரதேசத்துடன் பெருமையுடன் நினைவுகூரப்படுகின்றன.அவர்களின் ஞானம், மருத்துவம், யோகம், ஆன்மிகம் ஆகியவை தமிழ் மரபின் அரிய செல்வங்கள்.

நமது கானகப் பயணத்தில் காணப்படும் பாறைகள், நீரூற்றுகள், தனிமையான இடங்கள் ஆகியவற்றை இந்த மரபுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். எனது நோக்கம் ஒரு புராணக் கதையை உருவாக்குவது அல்ல; மறைந்திருக்கும் உண்மைகளைத் தேடிக் கண்டறிவது.

பாறை அடுப்புகளும் சிறிய நீரூற்றுகளும் .

வண்ணாத்தி வெட்டையை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில், பெரிய மூன்று அடுப்புகளைப் போன்ற அமைப்புடைய கற்களையும், அவற்றுக்கு அருகில் சிறிய பாறை வெட்டுநீர் ஊற்றுகளைப் போன்ற அமைப்புகளையும் நேரில் கண்டேன் இந்த தொல்லியலை நாம் சாதாரணமாகக் கடந்துவிட முடியாது.

அவை இயற்கையாக உருவான பாறை அமைப்புகளாக இருக்க வாய்ப்பில்லை மனிதர்களால் செதுக்கப்பட்டதாகவோ அல்லது பழைய பயணிகள் தங்கிய இடமா? ஏதேனும் துறவற அல்லது வழிபாட்டு நடவடிக்கைகளுடன் தொடர்புடையவையா? இல்லை பூதங்கள் அரக்கர்கள் இராட்சதர்களின் வாழ்விடங்களாகவோ இருந்திருக்கலாம்.

ஒருவேளை அவை பழைய மனித நடமாட்டத்தின் சான்றுகளாக இருக்கலாம். ஒருவேளை இயற்கையின் விசித்திரமான பாறை அமைப்புகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றை ஆவணப்படுத்துவது காலத்தின் அவசியம்.

முருகப்பெருமானின் திருவருளும் நமது பயணத்தின் நிறைவும்.

இறுதியாக மீண்டும் பக்தியின் உலகிற்குள் நுழைவோம் உகந்தைமலையிலிருந்து புறப்பட்ட பக்தன் கானகத்தைத் தாண்டி கதிர்காமத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.

அவனுடைய கால்கள் வலிக்கின்றன. உடல் களைத்திருக்கிறது. ஆனால் அவனது மனம் இன்னும் முருகப்பெருமானை நோக்கியே இருக்கிறது.

அவன் கடக்கும் பாதையில் எத்தனை தலைமுறைகள் நடந்திருக்கின்றன?

எத்தனை தாய்மார்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக வேண்டியிருக்கிறார்கள்?

எத்தனை தந்தைகள் குடும்ப நலனுக்காக நேர்த்திக்கடன் செலுத்தியிருக்கிறார்கள்?

எத்தனை முதியவர்கள் தங்களது வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருந்த தரிசனத்தைப் பெறுவதற்காக இந்தக் கானகப் பாதையில் நடந்திருக்கிறார்கள்?

அவர்களின் பெயர்கள் நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் நூல்களில் பதிவாகாமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களின் பக்தி மரபு இன்னும் தொடர்கிறது.

அந்தத் தொடர்ச்சியில்தான் நமது பயணத்தின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது.

கானகத்தின் மரங்கள் மாறலாம். பாதைகள் மாறலாம். ஆறுகளின் ஓட்டம் மாறலாம். பழைய குடியிருப்புகள் மறைந்திருக்கலாம்.

ஆனால், மனிதனின் ஆன்மிகத் தேடல் தலைமுறைகளைக் கடந்து தொடர்கிறது.

முருகப்பெருமானின் வேல் நமது மரபில் தீமையை அழிக்கும் ஞானத்தின் அடையாளம்.

அந்த வேலை நினைத்துக்கொண்டு வாகூர் மலையைப் பார்க்கும்போது, வண்ணாத்தி வெட்டையில் படுத்துறங்கி செல்லும்போது அந்த பனைமரங்களின் அழகை ரசிக்கும்போது ஒரு பக்தனின் மனம் நெகிழ்கிறது.

உன்னரசுகிரியின் பழைய வரலாற்றைத் தேடும்போது, ஒரு வரலாற்று ஆர்வலனின் மனம் வியக்கிறது.குமுக்கன் ஆற்றின் நீர்வழிகளை ஆராயும்போது, ஒரு ஆய்வாளனின் சிந்தனை விரிகிறது.

காட்டின் பாறைகளில் மறைந்திருக்கும் தடயங்களைத் தேடும்போது, ஒரு மானிடவியலாளனின் கேள்விகள் பிறக்கின்றன.இவை அனைத்தையும் ஒரே பயணத்தில் இணைப்பதுதான் நமது நோக்கம்.

நிறைவாக...

உகந்தைமலை என்பது நமது பயணத்தின் தொடக்கம். வண்ணாத்திவெட்டை அதன் வரலாற்றுத் தேடலின் ஒரு பகுதி. குமுக்கன் ஆறு அதன் வாழ்வியல் நினைவுகளின் தடயம். வாகூர் மலை அதன் புராண மரபின் முக்கிய அடையாளம். உன்னரசுகிரி அதன் அரசியல் வரலாற்றைத் தேடுவதற்கான திறவுகோல்.

இந்த நிலப்பரப்பை நாம் இன்னும் ஆழமாக அறிய வேண்டியிருக்கிறது.

இங்கே யார் வாழ்ந்தார்கள்?

எந்த அரசர்கள் ஆட்சி செய்தார்கள்?

எந்த நீர்ப்பாசன அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன?

எந்த வழிபாட்டு மரபுகள் வளர்ந்தன?

எந்த முனிவர்கள், துறவிகள் பற்றிய நினைவுகள் மக்களிடையே வாழ்கின்றன?

எந்தப் பழைய பாதைகள் இன்றும் கானகத்துக்குள் மறைந்திருக்கின்றன?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடும் வரை நமது பயணம் முடியாது.

நமது முன்னோர்கள் வாழ்ந்த நிலத்தை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. அவர்கள் காத்த மரபுகளை நாம் புறக்கணித்துவிடக் கூடாது. அவர்களைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தேடாமல் வெறும் பெருமைக் கதைகளில் மட்டும் மூழ்கிவிடவும் கூடாது.

அவர்களின் வரலாற்றை ஆதாரங்களுடன் வெளிக்கொணர வேண்டும்.

அவர்களின் பக்தியை மரியாதையுடன் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

அவர்களின் வாழ்வியலை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

அதுவே நமது எழுத்தின் நோக்கம்.

போவோமா ஊர்கோலம்…

கானகத்தின் ஒவ்வொரு பாதையிலும் ஒரு கதையைத் தேடி…

ஒவ்வொரு பாறையிலும் ஒரு வரலாற்றுத் தடயத்தைத் தேடி…

ஒவ்வொரு நீரூற்றிலும் மூதாதையர்களின் வாழ்வியலைத் தேடி…

முருகப்பெருமானின் திருவருளை நெஞ்சில் சுமந்து…

நமது நிலத்தின் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றை மீட்டெடுக்க!

வேல் முருகா! வெற்றி வேல் முருகா!

எனது Blogs பக்கத்தை Follow செய்திடுங்கள். அன்புடன் குணரெத்தினம் - உமாறமணன்