மாரியம்மன் காவியம் - மாரியம்மன் காவியம் பாடல் வரிகள்

மாரியம்மன் காவியம் - முழுவதும்

1.

அமிர்தபரி பூரணி நளினவிழி காரணி

அன்னபரி பூரணி சொர்ணமருள் பாகரி

திமிர்ததிமி திமிதியென நடனமிடு மகமாரி

தேவர்தொழு தேவிதன் தாளிணை வழுத்தக்

குமிர்தநல் வாயுமும் மதமுமிரு புயமும்

குடவயிறு துதல்விழியு முடையமார் பழகும்

திமிர்தமா மும்மதத் தைந்துகர முடையதொகு

தொந்திவயி றன்சரண மென்றுநற் றுணையே.

2.

துணையான கன்னனூர் மகமாரி யம்மைதாள்

தொழுதவர்க்கருள்கொடுத் தினிதுகந் தருள்வா

இணையான தெய்வங்கள் புவிமீதி லுண்டோ

உள்கிருபை தந்துநீ யெங்கள்துயர் தீர்ப்பாய்

கணையாளி கையில் தரித்தவன் தங்கையே

காவலா யிருமென்று காத்தானையின்றாய்

அணையாக வந்துன் அபயமே தருவாய்

ஆதியே சோதியே மகமாரி யம்மனே.

3.

மகமாரி யென்றுன்னை நினைப்பவர் தமக்கு

வாதமொடு பித்தஞ் சிலேற்பனங் கண்நோய்

பகைதோஷ மானதொரு நோய்கிரக தீவினைகள்

பாடுபட் டோடுமுன் நாமங்கள் சொன்னால்

அகமகிழ்ந் தஞ்சலென் றுன்கிருபை தருவாய்

அனலெனுங் கனல்தணித் தாளநினை யம்மா

சகலகலை வல்லியே கன்னனூர் வந்த

சக்தியே சித்தியே கமலா சனத்தியே.

4.

கமலமுக மழுகொழுகு தெரிவையுமை யவளுநீ

கலை பல தெரிந்தருளு  மரகர சிவாயம் நீ

அமலமர மேசுபரி விமலகிரு பாகரி

அரலோக பரலோக ஆனந்த ரூபிநீ

கனகமக மேருதனை வில்லாய் வளைத்தநீ

காமனொடு தக்கன் சிரந்தனை ஒடித்தநீ

அனவரத முன்கிருபை தந்திரட் சிப்பாய்

அதிகவர முடையதொரு மகமாரி யம்மனே.

5.

அதிகவர முடையதொரு தவசது புரிந்தாய்

அத்தனார் கிருபைபெற் றகமிக மகிழ்ந்தாய்

மதிவதன முடையதொரு மங்கைநீ யருளென்ன

மாமறையு முத்துநீ தாவென் றுரைக்க

நதியருவு பிறைகுடு நாதனும தருளால்

நன்னிதலு மோரென்று சோதிக்க நல்கிச்

சதிரமுறு கனல்தணித் ததிகவர மேபெற்ற

சத்தியே கன்னனூர் மகமாரி யம்மனே.

6.

கன்னனூர் வந்தநீ கம்பையில் வளர்ந்தநீ

கரகம தெடுத்தநீ குளையது பிடித்தநீ

முன்னமே வந்தநீ முப்புர மெரித்தநீ

மூவர்தொழு மூர்த்திநீ மூவுலகை யாண்டநீ

பன்னுமறை வேதம்நீ புன்னைநிழல் வந்தநீ

பங்கயச் செல்விநீ பாராளந் தவளும்நீ

அன்னையே மின்னையே யெனையாள வந்த

ஆதியே சோதியே அகிலநா ரணியே.

7.

நாரணி நால்வருண சாதனைக் காலாய்

நவரத்ன நால்வேத நல்லிரத மீந்து

பூரணம தானபொற் கும்பமது வைத்து

பூவையர்கள் மலர்சொரிந் தேகவரி வீச

வாரணத் தேவர்வலு வீரர்புடை சூழ்

வாசுகி  தன்னைவட மாகவே பூட்டிக்

காரணம தானபொற் றேர்மீதி லேறிவரு

கன்னனூர் ராச்சிகா மாட்சியா னவளே.

8.

ஆதிநீ அபிராமி யாகவந் தாயே

ஐயனொடு பரிகலஞ் சூழவந் தாயே

பேச்சி பெருமா ளுடன்பிறந் தாயே

பேரான மீனாட்சி யாகவந் தாயே

காட்சிதந் தேசேரி காக்கவந் தாயே

கனல்தணித் தினிததிக வரமளித் தாயே

வாட்சி சடைச்சியென வந்தவளும் நீயே

வடிவான ஆயிரங் கண்ணியா னவளே.

9.

ஆயிரங் கண்ணிநீ அகிலமுழு தாளுநீ

அட்சரம தானநீ அக்கினி தணித்தநீ

வேயிரு புயத்திநீ வேதமுத லானநீ

வேதாந்த ரூபிநீ வேதனை தணித்தநீ

காயுகன லாச்சிநீ காமன் சிலைச்சிநீ

கச்சனி முலைச்சிநீ காரண நிறத்திநீ

தாயும்நீ தந்தைநீ தந்திமுக னைப்பெற்ற

தையலே மகமாரி யானமா தரியே

10.

மாதரி புரந்தரி வரந்தரு குமாரி

மாசது விலாதமதி போலழகினாளே

ஆதரியுன் ஆதரவிலா தொருவ ருண்டோ

ஆருதவி சேயதனை ஆளநினை யம்மா

பாதிரி தரித்தபர நாதருட னாடும்

பாதமல ரேதுணை பராபர பவானி

நாதரி நடம்புரி நலம்புரி வராகி

நாலோக பரலோக நாரியம் பிகையே.

11.

அம்மைநீ அமிர்தத்தி லன்றுதித் தாயே

அழகான வலரிமல ராகிவந் தாயே

செம்மைநீ தேசியின் கனியுகந் தாயே

செவ்வந்தி மலர்மீது சேர்ந்திருந் தாயே

எம்மையா ளரசன்மக ளாகவந் தாயே

எழிலான எக்கிஷந் தனில்வளர்ந் தாயே

உண்மையாய் அக்கினி தனிலுதித் தாயே

உலகுதனி லதிகதவ மானநா யகியே.

12.

உலகுதனில் மகமாரி யாயவ தரித்து

ஒதரிய முத்துவகை தானது வுகந்து

நலமான வீசருக் கேமுத் தெறிந்து

நாரியுமை யாய்வந்து நற்கிருபை செய்து

கலைசெறியு மாரியுரு வாகியே வந்து

காத்தானை நல்மகவ தாகவே யீன்றாய்

நலமான தொட்டிய னிடமாக வந்த

நாதனார் நாரணன் தங்கையா னவளே.

13.

நாதனூர் நான்முகன் கட்டளை யிருந்தாலுங்

நாடுமோ உனையன்றி நம்பின பேர்க்கு

வேதனைகள் முடுகுமோ நோய்பிணிகள் அணுகுமோ

வேறுமொரு துட்டப் பசாசுவினை வருகுமோ

பாதமே கெதியென்று நம்பின பேர்க்கொரு

பயமுண்டோ செத்தபிண மற்றுயிர் கொள்ளா

நீதியோ வுன்னை நினைப்பவர்க் கிடறுவர

தோ நீதியோ சோதியே காத்தவ ராயசனே-

14.

காத்துநீ சேரிகனல் மாற்றவந் தாயே

கட்டாரி சொட்டயம் கையம்பு சவளும்

மாத்திரைக் கோலுடன் சாற்றுபரி வட்டம்

மத்தள முடுக்கைதவில் மிக்கவிரு தூத

நாற்றிசைக ளெங்கணுங் கீர்த்தியிசை பாட

நான்மறைக ளோதவென் சாமரை யிரட்ட

போற்றிசெய் தேபுஸ்ப மாரிமழை பொழியவரு

பூலோக ராசனே யீசுபரி பாலனே.

15.

ஈசனுடன் நாலுமறை வேதநூல் வாழி

இந்துமதி யொத்தளாக வீசுபரி வாழி

வீசுபுக ழுறுராச சிங்கனும் வாழி

விளைசெந்நெல் மழைபெய்து நீடுழி வாழி

வாசமுள நாடுநக ரெங்கணும் வாழி

வரிசைபெறு சைவகுல மரபுமிக வாழி

ஆகதமிழ் குற்றம் பொறுத்துநிதம் வாழி

அமிர்தபரி பூரணி வாழவா ழியதே.

குணரெத்தினம் - உமாறமணன் 

ஆடகசவுந்தரி: வரலாற்றில் மறைந்த பெண்ணரசி — தொன்மம், அரசியல் அதிகாரம், கிழக்கிலங்கையின் கடந்தகாலம் பற்றிய ஓர் ஆழமான வரலாற்றியல் ஆய்வு

ஆடகசவுந்தரி: வரலாற்றில் மறைந்த பெண்ணரசி — தொன்மம், அரசியல் அதிகாரம், கிழக்கிலங்கையின் கடந்தகாலம் பற்றிய ஓர் ஆழமான வரலாற்றியல் ஆய்வு

ஆய்வுக் கட்டுரை ஆசிரியர்: குணரெத்தினம் – உமாறமணனின் வரிகளில்

ஆய்வுச் சுருக்கம்

இலங்கையின் கிழக்குப் பிராந்திய வரலாற்றை ஆராயும்போது, ஆடகசவுந்தரி என்ற பெயர் பல்வேறு கேள்விகளை எழுப்புகிறது. உன்னரசுகிரியை மையமாகக் கொண்ட அரசியல் அதிகாரம், மட்டக்களப்பு மற்றும் தெட்சணாகிரியுடனான தொடர்புகள், குளக்கோட்டன் அல்லது மகாசேனன் என வெவ்வேறு மரபுகளில் குறிப்பிடப்படும் அரசியல் பாத்திரம், மாமாங்கத் தீர்த்தத்துடன் இணைக்கப்படும் புனிதக் கதை, மூன்றாவது முலையுடன் பிறந்த பெண்ணரசி என்ற தனித்துவமான உருவகம் ஆகியவை அவளைச் சுற்றி உருவான வரலாற்று நினைவின் முக்கியக் கூறுகளாகும்.

இந்த ஆய்வின் நோக்கம், ஆடகசவுந்தரியின் கதையை உண்மையென ஏற்றுக்கொள்வதோ அல்லது புராணம் என்று நிராகரிப்பதோ அல்ல. மாறாக, அந்தக் கதையின் ஒவ்வொரு கூறும் எந்த நூலில் இடம்பெறுகிறது, எந்தக் காலத்தைச் சார்ந்திருக்கலாம், பிற வரலாற்றுச் சான்றுகளுடன் எவ்வாறு ஒப்பிடப்படலாம், அவற்றுக்கிடையே என்ன முரண்பாடுகள் காணப்படுகின்றன என்பவற்றை ஆராய்வதாகும்.

இதற்காக மட்டக்களப்பு மான்மியம், தனபாக்கியம் குணபாலசிங்கத்தின் மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஓர் ஆராய்ச்சி, க. தங்கேஸ்வரியின் குளக்கோட்டன் தொடர்பான ஆய்வு, சி. ஜெயசங்கரின் பெண்ணிய வாசிப்பு, ஆகியவை முக்கியமான தொடக்கநிலை ஆதாரங்களாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன.

இவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, ஆடகசவுந்தரியின் வரலாற்று இருப்பு, அவளுடைய ஆட்சியின் காலம், உன்னரசுகிரியின் அமைவிடம், மகாசேனன்–குளக்கோட்டன் அடையாளச் சிக்கல் ஆகியவை இன்னும் ஆழமான ஆய்வை வேண்டுகின்றன என்பது தெளிவாகிறது.

முன்னுரை:ஒரு பெண்ணரசியின் கதைக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாறு

வரலாறு என்பது அரசர்களின் போர்கள், வெற்றிகள், தோல்விகள், பேரரசுகளின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சி ஆகியவற்றின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல. அதிகாரம் செலுத்தியவர்கள் யார், அவர்களுடைய அதிகாரத்தைச் சமூகங்கள் எவ்வாறு நினைவுகூர்ந்தன, எந்தப் பாத்திரங்கள் வரலாற்று நினைவில் நிலைத்தன, யாருடைய கதைகள் மறைக்கப்பட்டன என்பவற்றையும் வரலாறு ஆராய்கிறது.

இந்தப் பார்வையில் ஆடகசவுந்தரி முக்கியமான ஆய்வுப் பொருளாகிறார்.

அவளைப் பற்றிய கதைகள், கிழக்கிலங்கையின் பழைய தலைமுறையினரிடையே வாய்மொழியாகவும் மரபு இலக்கியங்களிலும் பரவியிருந்ததாகச் சி. ஜெயசங்கர் 1997ஆம் ஆண்டில் வெளியான தனது கட்டுரையில் குறிப்பிடுகிறார். அதில் ஆடகசவுந்தரி உன்னரசுகிரியை மையமாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்த பெண்ணரசியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள்.

ஆனால், ஆடகசவுந்தரியைப் பற்றிய செய்திகளை ஒரே கதையாக வாசிப்பது போதாது. அவளைப் பற்றிய செய்திகள் வெவ்வேறு நூல்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் இடம்பெறுகின்றன. சிலவற்றில் அவள் அரச குடும்பத்தில் பிறந்தவள்; சிலவற்றில் பேழையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட குழந்தை; சிலவற்றில் நீண்டகாலம் ஆட்சி செய்த பெண்ணரசி; வேறு சிலவற்றில் குளக்கோட்டனுடன் தொடர்புடைய அரசியல் பாத்திரம்.

இந்த வேறுபாடுகள், அவளுடைய கதையை உருவாக்கிய மரபுகளின் வரலாற்றையும் ஆராய வேண்டிய அவசியத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இந்த ஆய்வின் மையக் கேள்வி இதுதான்: ஆடகசவுந்தரி ஒரு வரலாற்று அரசியின் நினைவைக் காப்பாற்றும் மரபுப் பாத்திரமா, அல்லது வெவ்வேறு காலங்களின் அரசியல், சமய, சமூக நினைவுகள் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கிய பெண்ணரசி உருவமா?

தற்போதுள்ள சான்றுகளால் இந்தக் கேள்விக்கு இறுதியான பதில் வழங்க முடியாது. ஆனால் அதனைத் தீர்ப்பதற்கான ஆய்வுப் பாதைகளை அடையாளம் காண முடியும்.

2. ஆதாரங்களின் வரலாறு: ஆடகசவுந்தரியின் கதை எப்போது பதிவானது?

ஆடகசவுந்தரியைப் பற்றிய ஆய்வில் முதலில் செய்ய வேண்டியது, அவளைப் பற்றிய கதை இடம்பெறும் நூல்களின் காலவரிசையை ஆராய்வதாகும்.

1867

வாய்மொழி மரபின் ஆரம்பகால எழுத்துப் பதிவு

1867ஆம் ஆண்டு வெளியான Robinson எழுதிய நூலில், பெயர் குறிப்பிடப்படாத ஒரு பெண் குழந்தை சந்தனப் பேழையில் மட்டக்களப்புக்குத் தெற்கே கிடைத்ததாகவும், பின்னர் வடக்கிலிருந்து வந்த அரசனைத் திருமணம் செய்ததாகவும் ஒத்த மரபு பதிவாகியுள்ளதாக 2023ஆம் ஆண்டு வெளியான ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. இது ஆடகசவுந்தரியின் பெயரை உறுதிப்படுத்தும் பதிவு அல்ல. ஆனால் அவளது கதையுடன் ஒத்த கூறுகள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலேயே எழுத்து வடிவில் இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதற்கான முக்கியமான தடயமாகும்.

1962

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் அச்சுப் பதிப்பு

F. X. C. நடராசா பதிப்பித்த மட்டக்களப்பு மான்மியம் அச்சு நூலாக வெளியானது. இதில் ஆடகசவுந்தரியின் பிறப்பு, உன்னரசுகிரி ஆட்சி, மகாசேனன், மாமங்கை நதி மற்றும் திருமணக் கதை ஆகியவை இடம்பெறுகின்றன. இங்கு 1962 என்பது நூலின் அச்சுப் பதிப்புக்குரிய ஆண்டு; கதையின் மூல உருவாக்கக் காலம் என்று இதனை எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

1993

மரபு நூலின் விமர்சன ஆய்வு

தனபாக்கியம் குணபாலசிங்கத்தின் மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஓர் ஆராய்ச்சி நூல், மான்மியத்தின் வரலாற்று பதிப்பீடு, அரச குடிவழிகள், சமூக அமைப்பு மற்றும் கால ஆய்வுகள் போன்றவற்றை விவாதிக்கிறது.

நூலகம்

1997

பெண்ணிய வரலாற்றியல் வாசிப்பு

சி. ஜெயசங்கரின் மும்முலை ஆடகசவுந்தரி அல்லது ஆளுமைகளை அடையாளப்படுத்தும் மூன்றாவது முலை என்ற கட்டுரை நிவேதினி இதழில் வெளியானது. இது அரசியின் உடல், வீரத்தன்மை, திருமணம் மற்றும் ஆணாதிக்கப் பார்வை ஆகியவற்றை ஆராய்கிறது.

2021

ஆய்விதழ் மறுவெளியீடு

ஜெயசங்கரின் ஆய்வு Shanlax International Journal of Tamil Research இதழில் ஆங்கிலத் தலைப்புடன் மறுபதிப்பாக வெளியிடப்பட்டது.

Shanlax International Journal of Tamil Research

3. மட்டக்களப்பு மான்மியம்: வரலாற்று ஆவணமா, மரபு நினைவகமா?

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தை மதிப்பிடுவதில் இரண்டு தவறுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

ஒன்று, அதில் உள்ள எல்லா செய்திகளையும் நேரடி வரலாற்று உண்மைகளாக ஏற்றுக்கொள்வது. மற்றொன்று, அதில் தொன்மக் கூறுகள் இருப்பதால் முழு நூலையும் வரலாற்றுப் பயன்பாடற்றதாக நிராகரிப்பது.

F. X. C. நடராசாவின் பதிப்புரையில், மான்மியம் கற்பனைகளையும் கர்ணபரம்பரைக் கதைகளையும் கொண்டிருந்தாலும், பிற வரலாற்று நூல்களுடன் ஒப்பிடக்கூடிய தகவல்களையும் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. பல்வேறு பாட வேறுபாடுகளை ஒப்பிட்டுப் பதிப்பித்த முயற்சியும் அங்கு சுட்டப்படுகிறது.

இதனால், மான்மியத்தை ஒரு அடுக்குகளைக் கொண்ட வரலாற்று நினைவகம் எனக் கருதி ஆராய்வது பொருத்தமானது.

அதில் இடம்பெறும் செய்திகள் குறைந்தது நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கப்படலாம்:

1. பிற ஆவணங்களுடன் ஒப்பிட்டுச் சரிபார்க்கக்கூடிய அரசர்கள், இடங்கள் மற்றும் சம்பவங்கள்.

2. தலைமுறை வழியாகப் பரவிய அரச குடிவழி மற்றும் வாய்மொழி மரபுகள்.

3. ஆலயங்களின் புனிதத்தன்மையை விளக்கும் சமயக் கதைகள்.

4. வெவ்வேறு காலங்களைச் சேர்ந்த அரசர்கள், இடங்கள் மற்றும் சம்பவங்களை ஒரே வரலாற்றுத் தொடரில் இணைத்திருக்கக்கூடிய கதையமைப்புகள்.

ஆடகசவுந்தரியின் கதை இந்த நான்கு நிலைகளையும் தொடுகிறது.

எனவே, அவளைப் பற்றிய ஒவ்வொரு தகவலுக்கும் தனித்தனி ஆதார மதிப்பீடு தேவை. ஒரு பகுதியில் உள்ள வரலாற்று ஒற்றுமை, நூலின் மற்ற பகுதிகளையும் தானாகவே உறுதிப்படுத்தாது.

4.ஆடகசவுந்தரியின் பிறப்பு: பேழையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட குழந்தை

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் ஆடகசவுந்தரியின் பிறப்பு பற்றிய செய்தி, அரச குடும்பத்தின் மரபு, குழந்தையின் அடையாளம், அரசுரிமை ஆகியவற்றை இணைக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

நூலின் ஒரு பகுதியில், பேழையில் கிடைத்த குழந்தை மனுநேயகயவாகுவால் வளர்க்கப்பட்டு, ஆடகசவுந்தரி என்று பெயரிடப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. பின்னர் அவளுடைய பூர்வீக உரிமை தொடர்பான தகவல்கள் கிடைத்ததும் உன்னரசுகிரியின் அரசுரிமை அவளிடம் ஒப்படைக்கப்படுவதாகக் கதை தொடர்கிறது.

மற்றொரு பகுதியில், அவளுடைய பிறப்பு இராவணனுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. இதனால் ஒரே நூலுக்குள்ளேயே ஆடகசவுந்தரியின் பிறப்பைப் பற்றிய வேறுபட்ட மரபுகள் இருப்பது தெரியவருகிறது.

இது முக்கியமான உரைநூல் ஆய்வுப் பிரச்சினையாகும்.

4.1 இரண்டு பிறப்புக் கதைகளும் என்ன சொல்கின்றன?

ஒரு மரபில் அவள் பேழையில் கண்டெடுக்கப்பட்டு வளர்க்கப்படுகிறாள். மற்றொரு மரபில் அவளுடைய பிறப்பு இராவணனின் குடும்பத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. இவை ஒரே கதையின் மாற்று வடிவங்களாக இருக்கலாம்; அல்லது வெவ்வேறு மரபுகள் பின்னர் ஒரே நூலில் இணைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

எது நடந்தது என்பதை இப்போதுள்ள தகவல்களைக் கொண்டு உறுதிப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் இரு கதைகளிலும் பொதுவாகக் காணப்படும் கூறு ஒன்று உண்டு: ஆடகசவுந்தரியின் பிறப்பு வழக்கமான குடும்பத் தொடர்ச்சியிலிருந்து வேறுபட்டதாக அமைக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவளுடைய அரசியல் உரிமை இந்தத் தனித்துவமான பிறப்புடன் இணைக்கப்படுகிறது.

இதனை அரசுரிமையை நியாயப்படுத்தும் கதையமைப்பாக வாசிக்கலாம். ஆனால் அப்படிப்பட்ட நோக்கம் இருந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்த, மான்மியத்தின் பிற அரச மரபுகளையும் ஒப்பிட்டு ஆராய வேண்டும்.

4.2 அவளுடைய வம்சம் பற்றிய கேள்வி

ஆடகசவுந்தரியை இராவணனின் மகளாகக் கூறும் மரபு, அவளுடைய வரலாற்று வம்சாவளியை நிரூபிக்காது. அதேபோல், அவளை மனுநேயகயவாகுவின் வளர்ப்பு மகளாகக் கூறும் மரபும் தனியாக அரசியல் வம்சாவளிக்கான சான்றாகாது.

இராவணனுடன் இணைப்பது அவளுடைய கதைக்கு இலங்கையின் தொன்மையான அரச மரபுடன் ஓர் அடையாளத் தொடர்பை வழங்குகிறது. இது ஒரு அசாசாத்தியமான விடயமும் கற்பனையின் பதிவாகவுமே இருக்கும்.ஏனெனில் பேழையுடனான நீர்ப்பயணத்தில் கிடைத்த குழந்தைகளின் கதைகள் முழு உலகெங்கும் உள்ளது. இதுவும் அதுபோன்றதே.

வரலாற்று ஆய்வில் அடுத்த கட்டமாக, இக்கதைகளின் சொல் வேறுபாடுகள், பெயர்களின் வடிவங்கள், அவை இடம்பெறும் அத்தியாயங்களின் தொடர்பு ஆகியவற்றை ஒப்பிட வேண்டும்.

5. உன்னரசுகிரி: ஒரு அரசின் பெயரா, தலைநகரத்தின் பெயரா?

ஆடகசவுந்தரியின் வரலாற்றை நிறுவுவதற்கு உன்னரசுகிரியின் அமைவிடம் தீர்க்கப்பட வேண்டிய அடிப்படைப் பிரச்சினையாகும்.

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் உன்னரசுகிரி அவளுடைய ஆட்சியின் மையமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால் அதன் அமைவிடம் குறித்து பல்வேறு கருத்துகள் இருந்ததாக F. X. C. நடராசாவின் பதிப்பு எடுத்துரைக்கிறது. சிலர் அதனைத் தீர்க்கவாவி அல்லது மகாகந்தக்குளம் அருகிலுள்ள பகுதிகளுடன் தொடர்புபடுத்தியுள்ளனர்; வேறு அடையாளங்களும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

என்னைப்பொறுத்தவரை பண்டைய மட்டக்களப்பு தமிழகத்தின் தலைநகரே உகந்தை எனும் உன்னரசுகிரிதான். அந்த உன்னரசுகிரி பாணமை தொடக்கம் கதிர்காமத்து மாணிக்க கங்கை வரை அதன் இராட்சிய எல்லைகளைக் கொண்டிருந்தது அதனை நிரூபிக்க போதுமான ஆதாரபூர்வமான வரலாற்றியல் தொன்மங்கள் ,கல்வெட்டுக்கள்,குகைக் எழுத்துக்கள், குறியீடுகள் என அனைத்தும் காடு மூடிக்கிடக்கும் உன்னரசுகிரி இராட்சியம் முழுவதும் மண்மூடிக் கிடக்கிறது என்பதே உண்மை..

இடத்தை அடையாளம் காணும் சிக்கல்

ஒரு பழைய இடப்பெயர் இன்றைய இடப்பெயருடன் ஒத்திருக்கிறது என்பதற்காக மட்டும் அவை ஒரே இடத்தைக் குறிக்கின்றன என்று முடிவு செய்ய முடியாது. என யாரும் சொல்ல முடியாது ஒலிமாற்றம், எழுத்து மாற்றம், மொழி மாற்றம், இடமாற்றம் ஆகியவை இடப்பெயர்களின் வரலாற்றைச் சிக்கலாக்குகின்றன. எனினும் அதற்கான சான்றுகளை சன்னியாசிமலை மற்றும் குடும்பிமலை உள்ளிட்ட இடங்களில் வரலாறு நிரூபித்து பதித்து நிற்கிறது.

உன்னரசுகிரியை அடையாளம் காணப் பின்வரும் சான்றுகள் ஒன்றாகப் பொருந்த வேண்டும் எனினும் அது ஆய்வுக்கான களத்தை திறந்தால் வரலாறு இன்னும் விரியும்.

• மான்மியத்தில் குறிப்பிடப்படும் புவியியல் விளக்கங்கள்;

• பழைய நில வரைபடங்களில் காணப்படும் பெயர்கள்;

• கல்வெட்டுகளின் காலம் மற்றும் உள்ளடக்கம்;

• தொல்லியல் குடியிருப்புகளின் காலவரிசை;

• ஆறுகள், மலைகள், குளங்கள் ஆகியவற்றின் அமைவிடம்;

• உள்ளூர் வாய்மொழியில் பாதுகாக்கப்பட்ட இடப்பெயர் மரபுகள்.

இவை ஆய்வின் நிரூபணத்திற்கான மூலத் தேடல் எனினும் அவற்றை கண்டுபிடிக்க  இன்னும் நாம் பயணிக்க வேண்டியது உகந்தை தொடக்கம் கதிர்காமம் வரையான காடுகளிற்குள்தான்.

ஆனால் அந்தக் கல்வெட்டில் ஆடகசவுந்தரியின் பெயர் இடம்பெறவில்லை என்றால், கல்வெட்டு இருப்பது மட்டும் அவள் அங்கு ஆட்சி செய்ததை நிரூபிக்காது.

உன்னரசுகிரியின் துல்லியமான அமைவிடம் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஆய்வுப் பிரச்சினையாகவே உள்ளது.

ஆடகசவுந்தரியின் ஆட்சிக்காலம்: கி.பி. 78 முதல் 191 வரை என்ற கணிப்பு

ஆடகசவுந்தரியைப் பற்றிய மரபில் குறிப்பிடப்படும் காலக்கணிப்பு, வரலாற்றியல் ஆய்வில் மிகவும் கவனமாக அணுகப்பட வேண்டிய பகுதியாகும்.

சி. ஜெயசங்கரின் கட்டுரை, ஆடகசவுந்தரி கலியுகம் 3180ஆம் ஆண்டிலிருந்து, அதாவது கி.பி. 78ஆம் ஆண்டிலிருந்து சுமார் 113 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்ததாகக் கருதப்படும் மரபை எடுத்துரைக்கிறது.

இந்தக் கணிப்பை ஏற்றுக்கொண்டால், அவளுடைய ஆட்சியின் இறுதிப்பகுதி சுமார் கி.பி. 191ஆம் ஆண்டை அணுகும். ஆனால் இது மரபு நூலில் கூறப்படும் காலக்கணிப்பிலிருந்து பெறப்படும் கணித முடிவு மட்டுமே; சுயாதீனமாக உறுதிப்படுத்தப்பட்ட அரச வரலாறு அல்ல.

மேலும், இதே கதைத்தொகுதி ஆடகசவுந்தரியை மகாசேனனுடன் இணைக்கிறது. இந்த இணைப்புதான் காலவரிசையில் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது.

மகாசேனன் என்ற பெயரின் சிக்கல்

இலங்கையின் அனுராதபுர வரலாற்றில் மகாசேனன் என்ற அரசர் அறியப்படுகிறார். ஆனால் மான்மியத்தில் காணப்படும் மகாசேனனின் சமயச் செயல்களும் அரசியல் தொடர்புகளும் இலங்கையின் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரலாற்று வரிசையுடன் நேரடியாகப் பொருந்துவதில்லை.

மகாவம்ச மரபில் மகாசேனன் பௌத்த மடங்களுடன் மோதிய அரசராகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். அதற்கு மாறாக, மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் வரும் மகாசேனன் சைவ மரபுடன் இணைக்கப்படுகிறார்; ஆலயங்களைத் திருத்தியமை மற்றும் பௌத்த வழிபாட்டிடங்களை அழித்தமை போன்ற செயல்களும் அவனுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. இரு மரபுகளுக்கிடையிலான இந்த வேறுபாட்டை விளக்காமல், மான்மியத்தில் வரும் மகாசேனன் அனுராதபுர மகாசேனனே என்று அறிவிப்பது முறையல்ல. எனக்கூறுவோரும் உண்டு. ஆனால் அனூராதபுரத்தை ஆண்ட அதே மகாசேனனே ஆடகசவுந்தரியின் தொடர்பினனான மகாசேனன் என்பதே எனது நிலைப்பாடு. காரணம் யாதெனில் அக்காலத்து முழுவதும் பொலநறுவை, அனுராதபுரமெங்கும் தமிழர் ஆட்சியும் சைவமுமே நிலைபெற்றிருந்தது.

எனினும் மூன்று சாத்தியமான விளக்கங்கள்

முதலாவது: மான்மியத்தில் வரும் மகாசேனன், வரலாற்றில் அறியப்படும் மகாசேனனாக இருக்கலாம்; ஆனால் கதையின் பிற காலக்கணிப்புகள் தவறாகவோ மாற்றப்பட்டோ இருக்கலாம்.

இரண்டாவது: மகாசேனன் என்ற பெயர் வேறொரு அரசியல் அல்லது மரபுப் பாத்திரத்தைக் குறிக்கலாம்.

மூன்றாவது: வெவ்வேறு காலங்களில் வாழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் அரசர்கள் மற்றும் ஆலய மரபுகள், பின்னர் ஒரே கதைத்தொடரில் இணைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

இவை ஆய்வுக்குரிய சாத்தியங்கள் மட்டுமே. கிடைக்கும் சான்றுகள் இவற்றில் ஒன்றைத் தீர்மானமாக ஏற்க அனுமதிக்கவில்லை.

இதனால், ஆடகசவுந்தரியின் ஆட்சிக்காலத்தை கி.பி. 78–191 என உறுதியான வரலாற்றுத் தேதியாகக் குறிப்பிடாமல், மான்மிய மரபில் வழங்கப்படும் காலக்கணிப்பு எனக் குறிப்பிடுவதே கல்வியியல் நேர்மையாகும் என்பேன்.

ஆடகசவுந்தரியும் குளக்கோட்டனும்: வரலாற்றில் இரண்டு காலங்கள் சந்திக்கின்றனவா?

ஆடகசவுந்தரியின் கதையைப் புரிந்துகொள்ள குளக்கோட்டன் தொடர்பான மரபுகளைத் தனியாக ஆராய வேண்டும்.

குளக்கோட்டன், திருகோணமலை கோணேசர் ஆலயத்தின் புனரமைப்பு, குளங்கள், நிலமானியங்கள் மற்றும் சமயச் செயல்களுடன் தொடர்புடைய அரசியல் பாத்திரமாகத் தமிழ் மரபு நூல்களில் இடம்பெறுகிறார்.

க. தங்கேஸ்வரியின் ஈழமன்னர் குளக்கோட்டனின் சிறப்புமிகு சமய சமூகப் பணிகள் என்ற நூல், குளக்கோட்டன் பற்றிய மரபுகளையும் அவற்றின் வரலாற்று விளக்கங்களையும் ஆராய்கிறது. அதில் குளக்கோட்டன், உன்னரசுகிரியின் அரசி ஆடகசவுந்தரியை மணந்து ஆட்சியில் பங்கேற்றதாகக் கூறப்படும் மரபும் விவாதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் குளக்கோட்டன் பற்றிய எல்லா கதைகளும் ஒரே காலத்தைச் சேர்ந்தவை அல்ல. அவரைத் தென்னிந்திய அரச குடும்பத்துடன் இணைக்கும் மரபுகளும், பிற்கால இலங்கை அரசியல் சூழல்களுடன் இணைக்கும் விளக்கங்களும் காணப்படுகின்றன.

குளக்கோட்டனின் காலம் ஏன் முக்கியமானது?

குளக்கோட்டனை கி.பி. 12ஆம் நூற்றாண்டுடன் தொடர்புபடுத்தும் வரலாற்றியல் விளக்கம் க. தங்கேஸ்வரியின் ஆய்வில் முன்வைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, மாகோனின் காலம் மற்றும் குளக்கோட்டனின் அரசியல் செயல்பாடுகள் பற்றிய தொடர்புகளின் அடிப்படையில் இந்தக் காலக்கணிப்பு விவாதிக்கப்படுகிறது. இதை ஏற்றுக்கொண்டால், கி.பி. முதலாம் அல்லது இரண்டாம் நூற்றாண்டில் ஆட்சி செய்ததாகக் கூறப்படும் ஆடகசவுந்தரியுடன் குளக்கோட்டனை ஒரே வரலாற்று காலத்தில் வைப்பது சிக்கலாகிறது.

இங்கு மூன்று விஷயங்களைத் தனித்தனியாக ஆராய வேண்டும்:

• மான்மியத்தில் வரும் ஆடகசவுந்தரியின் காலக்கணிப்பு;

• குளக்கோட்டனைப் பற்றிய தனித்த மரபுகளின் காலக்கணிப்பு;

• இருவரையும் திருமண உறவின் வழியாக இணைக்கும் கதையின் உருவாக்க வரலாறு.

இந்த மூன்று காலங்களும் ஒரே காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்று நிரூபிக்கும் சுயாதீன ஆதாரம் தேவை.

திருமணம் ஒரு அரசியல் நினைவின் வடிவமா?

குளக்கோட்டனும் ஆடகசவுந்தரியும் திருமணம் செய்துகொண்டதாகக் கூறும் மரபு, இரண்டு அரசியல் மையங்களின் இணைப்பைச் சித்தரிக்கிறது.

அதை நேரடியாக வரலாற்றுச் சம்பவமாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாவிட்டாலும், திருமணத்தின் வழியாக அரசுரிமை, சமய ஆதரவு மற்றும் பிராந்திய அதிகாரம் இணைக்கப்படும் கதையமைப்பாக வாசிக்க முடியும்.

இந்தக் கதை இரண்டு அரசியல் மரபுகளையும் ஒன்றிணைக்க முயல்கிறதா என்பது ஆய்வுக்குரிய கேள்வி. ஆனால் இதை நிரூபிக்கப்பட்ட ஆசிரியர் நோக்கமாகக் கூறுவதற்கு ஆதாரம் இல்லை.

மாமாங்கத் தீர்த்தம்: ஒரு பெண்ணரசியின் கதையைத் தாங்கும் புனித இடம்

ஆடகசவுந்தரியின் கதையின் தனித்துவமான கூறுகளில் ஒன்று மாமாங்கத் தீர்த்தத்துடனான அவளது தொடர்பாகும்.

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில், இராமமூர்த்தி கனவில் தோன்றி, காசி அவிமுக்தித் தீர்த்தத்துடன் தொடர்புடைய நீர்நிலையைப் பற்றி அரசிக்குத் தெரிவிப்பதாகக் கதை கூறுகிறது. அந்த நீர்நிலையை அடையாளம் கண்டறிந்து நீராடிய பின்னர், ஆடகசவுந்தரியின் மூன்றாவது முலை மறைந்ததாகவும், அந்த நதி மாமங்கை நதி எனப் பெயர்பெற்றதாகவும் நூல் விவரிக்கிறது.இந்தக் கதையில் நீர்நிலை ஒரு புவியியல் இடமாக மட்டுமல்லாமல், கதையின் போக்கை மாற்றும் புனித இடமாகவும் செயல்படுகிறது. இதுவே அவளை இராமாயணத்துடன் இணைக்கின்றது.

மாமாங்கத் தீர்த்தத்தின் மூன்று வரலாற்றியல் பரிமாணங்கள்

புவியியல் பரிமாணம்: மாமாங்கம், மாமங்கை நதி, தீர்த்தக்குளம் ஆகிய பெயர்களின் தொடர்பையும் அவற்றின் பழைய அமைவிடத்தையும் ஆராய வேண்டும்.

சமயப் பரிமாணம்: காசி அவிமுக்தித் தீர்த்தத்துடன் உள்ள தொடர்பு, புனித நீராடல் மற்றும் ஆடி அமாவாசை வழிபாட்டு மரபுகள் ஆகியவை எவ்வாறு உருவாகின என்பதை ஆராய வேண்டும்.

சமூகப் பரிமாணம்: ஆடகசவுந்தரியின் கதையின் வழியாக ஒரு குறிப்பிட்ட நீர்நிலை எவ்வாறு புனிதத்தன்மை பெற்றதாக விளக்கப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்த மூன்று பரிமாணங்களையும் இணைத்து ஆராய்வது, மாமாங்கத் தீர்த்தத்தின் வரலாற்றைச் சிறப்பாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

தீர்த்தம் அரசியின் உடலை மாற்றுகிறதா, அவளுடைய சமூக அடையாளத்தையா?

மரபுக் கதையில் மூன்றாவது முலை மறைவது உடல் மாற்றமாக விவரிக்கப்படுகிறது. ஆனால் பெண்ணிய வாசிப்பில் இது ஒரு சமூக அடையாள மாற்றமாகவும் புரிந்துகொள்ளவேண்டியுள்ளது.

ஆடகசவுந்தரி தனது வீரத்தன்மையுடனும் அரசியல் சுயாதீனத்துடனும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறாள். பின்னர் தீர்த்தத்தில் நீராடியதும், அவள் திருமணத்திற்குத் தயாரான பெண்ணாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள்.

இது புனித நீர்நிலையின் மகிமையை விளக்கும் சமயக் கதையாக மட்டுமல்லாமல், பெண்ணின் உடல், அதிகாரம், திருமணம் ஆகியவற்றை இணைக்கும் சமூகக் கதையாகவும் வாசிக்கப்படலாம்.

ஆனால் இங்கு ஒரு வரம்பு உண்டு: மாமாங்கக் குளத்தின் தொன்மையை இந்தக் கதை மட்டும் கொண்டு தேதியிட முடியாது. அதற்குத் தனித்த தொல்லியல், கல்வெட்டு, வரைபட மற்றும் ஆவணச் சான்றுகள் தேவை.

மும்முலை ஆடகசவுந்தரி: பெண்ணிய வரலாற்றியலின் மையம்

ஆடகசவுந்தரியின் கதையை மற்ற அரச மரபுக் கதைகளிலிருந்து வேறுபடுத்துவது, அவளுடைய உடல் அடையாளமும் அரசியல் ஆளுமையும் ஒன்றாக இணைக்கப்படுவதுதான்.

சி. ஜெயசங்கர் தனது மும்முலை ஆடகசவுந்தரி அல்லது ஆளுமைகளை அடையாளப்படுத்தும் மூன்றாவது முலை என்ற ஆய்வில், ஆடகசவுந்தரியின் உடல், அதிகாரம், பாலினம் மற்றும் திருமண உறவு ஆகியவற்றை ஆராய்கிறார். அவரது வாசிப்பின்படி, மூன்றாவது முலை மறைந்த பின்னர் அவள் வழக்கமான பெண்ணின் சமூகப் படிமத்திற்குள் கொண்டுவரப்படுகிறாள்.

வீரத்தன்மை எப்போது பெண்ணுக்கு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது?

மரபுக் கதையில் ஆடகசவுந்தரி போரிடுகிறாள், படைகளை அனுப்புகிறாள், அமைச்சர்களுடன் ஆலோசிக்கிறாள், தனது ஆட்சிப் பரப்பைப் பாதுகாக்கிறாள். இவை அனைத்தும் அரசியல் அதிகாரத்தின் கூறுகளாகும்.

ஆனால் திருமணத்திற்கு முன் அவளிடம் காணப்படும் வீரத்தன்மை, திருமணத்திற்குப் பின்னர் வழக்கமான பெண் பண்புகளாகக் கருதப்படுவனவற்றால் மாற்றப்படுவதாகக் கதை சித்தரிக்கிறது.

இது ஒரு முக்கியமான முரண்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது: ஒரு பெண் அரசியல் அதிகாரம் செலுத்துவதை மரபுக் கதை ஏற்றுக்கொள்கிறது; ஆனால் அவள் திருமண உறவுக்குள் நுழையும் போது அவளது ஆளுமை மறுவடிவமைக்கப்படுகிறது.

இந்த மாற்றம் வரலாற்றில் உண்மையாக நிகழ்ந்ததா என்பது வேறு கேள்வி. ஆனால் கதையில் பெண் அதிகாரம் எவ்வாறு சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பதை ஆராய இது உதவுகிறது.

மூன்றாவது முலையின் குறியீட்டுப் பொருள்

மூன்றாவது முலை ஆடகசவுந்தரியின் அசாதாரணமான உடல் அடையாளமாக மட்டுமல்லாமல், அவளுடைய சுயாதீனமான அதிகாரத்தின் குறியீடாகவும் வாசிக்கப்படலாம்.

அது மறையும் தருணத்தில் அவளுடைய வீரத்தன்மையும் திருமணத்திற்கான தயார்நிலையும் ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன. இதனால் உடல் அடையாளம், அரசியல் ஆளுமை, பாலின எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை ஒரே கதையில் சந்திக்கின்றன.

இந்த வாசிப்பை மேலும் ஆழப்படுத்த, தமிழ்ச் சமய இலக்கியங்களில் காணப்படும் பிற மூன்றாவது முலைக் கதைகளுடன் ஒப்பிடலாம். சி. ஜெயசங்கர் தனது கட்டுரையில் இடும்பி மற்றும் தடாதகைப் பிராட்டியாரின் கதைகளையும் ஒப்பீட்டுக்காக எடுத்துரைக்கிறார்.

ஆனால் இந்தக் கதைகள் அனைத்தும் ஒரே மூலத்திலிருந்து உருவானவை என்று கூறுவதற்குப் போதுமான ஆதாரம் இல்லை. ஒப்பீட்டின் நோக்கம் அவற்றை ஒன்றாகக் கலப்பதல்ல; உடல், பெண்மை, வீரத்தன்மை, திருமணம் ஆகியவை வெவ்வேறு மரபுகளில் எவ்வாறு இணைக்கப்படுகின்றன என்பதை ஆராய்வதாகும்.

9.3 ஆடகசவுந்தரியை ஒரு பெண்ணியச் சின்னமாக மட்டும் சுருக்கலாமா?

அதுவும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல.

அவளுடைய கதையை முழுவதும் ஆணாதிக்கத்தின் அடையாளமாக மட்டும் வாசித்தால், அவளது அரசியல் அதிகாரம், படைத் தலைமையுரிமை, ஆட்சியுரிமை ஆகியவை மறைக்கப்படலாம்.

அதேபோல், அவளைப் பழங்காலப் பெண் விடுதலையின் நேரடி சான்றாக அறிவித்தாலும் அது மிகைப்படுத்தலாகிவிடும்.

சரியான அணுகுமுறை, கதையின் இரண்டு பரிமாணங்களையும் ஒன்றாக ஆராய்வதாகும்: அவள் அதிகாரம் கொண்ட அரசியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள்; அதேவேளை, அந்த அதிகாரம் திருமணத்தின் வழியாக மறுவரையறை செய்யப்படுவதாகவும் கதை அமைந்துள்ளது.

இந்த இருமைதான் ஆடகசவுந்தரியைப் பெண்ணிய வரலாற்றியலுக்கு முக்கியமான ஆய்வுப் பொருளாக்குகிறது.

ஆடகசவுந்தரியின் வரலாற்றை நிறுவுவதற்கான சான்றியல் அட்டவணை

ஆய்வுக் கூறு	தற்போது அறியப்படுவது	அடுத்ததாகத் தேவைப்படுவது
ஆடகசவுந்தரியின் இருப்பு	மரபு நூல்கள் மற்றும் ஒத்த வாய்மொழிக் கதைகள்	பெயரைக் குறிப்பிடும் சமகால அல்லது காலத்தால் நெருக்கமான ஆவணம்
உன்னரசுகிரியின் அமைவிடம்	பல்வேறு அடையாளக் கருத்துகள்	பழைய வரைபடங்கள், கல்வெட்டுகள், இடப்பெயரியல் மற்றும் தொல்லியல் ஒப்பீடு
ஆட்சிக்காலம்	கி.பி. 78 தொடக்கம் எனக் கூறும் மரபு	தனித்துவமான காலக்கணிப்பு ஆதாரங்கள்
மகாசேனனுடனான உறவு	மான்மியத்தில் திருமண மரபு	அரசர் அடையாளம், காலவரிசை மற்றும் சமய வரலாற்றின் ஒப்பீடு
குளக்கோட்டனுடனான உறவு	தமிழ் மரபு நூல்களில் காணப்படும் தொடர்பு	குளக்கோட்டன் மரபுகளின் காலக்கணிப்பு மற்றும் பெயரியல் ஆய்வு
மாமாங்கத் தீர்த்தம்	அரசியின் உடல் மாற்றத்துடன் இணைந்த புனிதக் கதை	குளத்தின் பழைய வரலாறு, கல்வெட்டுகள், வரைபடங்கள், தொல்லியல் சான்றுகள்
மூன்றாவது முலை	மரபுக் கதையின் முக்கியக் கூறு	இலக்கிய ஒப்பீடு, பாலினக் கருத்தியல் மற்றும் தொன்மவியல் ஆய்வு

இந்த அட்டவணை ஆடகசவுந்தரியின் கதையில் எது உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது, எது மரபில் கூறப்படுகிறது, எது இன்னும் ஆராயப்பட வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

அடுத்த கட்ட ஆய்வு: ஆடகசவுந்தரியைச் சுற்றிய வரலாற்றை எவ்வாறு மீட்டெடுப்பது?

இந்த ஆய்வை உண்மையான கள ஆய்வாக முன்னெடுக்க வேண்டுமானால், பின்வரும் பணிகள் முக்கியமானவை.

முதலாவது — நூல்களின் உரை ஒப்பீடு. மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் வெவ்வேறு பதிப்புகள், மட்டக்களப்பு பூர்வ சரித்திரம், குளக்கோட்டன் தொடர்பான நூல்கள் ஆகியவற்றில் ஆடகசவுந்தரியின் பெயர், பிறப்புக் கதை, காலக்கணிப்பு, திருமணம் ஆகியவை எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதைப் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

இரண்டாவது — 1867ஆம் ஆண்டுப் பதிவின் மூலத்தைச் சரிபார்த்தல். Robinson எழுதிய நூலின் அசல் பதிப்பு, அதில் இடம்பெறும் பக்கங்கள், பயன்படுத்தப்பட்ட பெயர்கள் மற்றும் சம்பவ விவரங்களை நேரடியாக ஆய்வு செய்ய வேண்டும். பெயர் குறிப்பிடப்படாத பெண் பாத்திரம் ஆடகசவுந்தரியுடன் தொடர்புடையதா என்பதைத் தீர்மானிக்க இது உதவும்.

மூன்றாவது — உன்னரசுகிரிக்கான இட ஆய்வு. சாத்தியமான இடங்களில் பழைய இடப்பெயர்கள், நில எல்லைகள், குளங்கள், குடியிருப்புகள் மற்றும் கல்வெட்டுகளை ஒப்பிட்டு ஆராய வேண்டும். எந்த அடையாளமும் முன்கூட்டியே உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்படக் கூடாது.

நான்காவது — வாய்மொழி வரலாற்றைப் பதிவு செய்தல். அப்பகுதி மூத்த குடியிருப்பாளர்கள், ஆலய மரபைப் பாதுகாப்பவர்கள், உள்ளூர் வரலாற்று ஆர்வலர்கள் ஆகியோரிடம் கதையின் வெவ்வேறு வடிவங்களைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு நேர்காணலிலும் தகவல் வழங்கியவர், இடம், தேதி மற்றும் அந்தத் தகவல் எவ்வாறு அறியப்பட்டது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும்.

ஐந்தாவது — காலவரிசை ஒப்பீடு. ஆடகசவுந்தரியின் காலம், மகாசேனனின் காலம், குளக்கோட்டன் தொடர்பான காலக்கணிப்புகள் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியாகப் பட்டியலிட்டு, அவற்றின் முரண்பாடுகளை மறைக்காமல் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

இந்தப் பணிகள் நிறைவேற்றப்பட்டால், ஆடகசவுந்தரியின் கதையைப் பற்றிய தற்போதைய ஆய்வைத் தாண்டி, கிழக்கிலங்கையின் பிராந்திய வரலாற்றுக்கான புதிய ஆய்வை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு கிடைக்கும்.

இறுதிக் கருத்து: ஆடகசவுந்தரி வரலாற்றில் மறைந்தவளா, நினைவில் உருவாக்கப்பட்டவளா?

ஆடகசவுந்தரியின் வரலாறு, ஒரு பெண்ணரசியின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கேள்வியுடன் தொடங்கினாலும், இறுதியில் கிழக்கிலங்கையின் கடந்தகாலத்தை நாம் எவ்வாறு எழுத வேண்டும் என்ற பரந்த வரலாற்றியல் கேள்வியை முன்வைக்கிறது.

அவள் உன்னரசுகிரியின் அரசியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அவளுடைய பிறப்பு அரச குடும்பத்துடனும் தொன்மத்துடனும் இணைக்கப்படுகிறது. அவளுடைய ஆட்சியுரிமை, படைத் தலைமையுரிமை, சமயத் தொடர்புகள் ஆகியவை கதைமரபில் முக்கியமான இடம் பெறுகின்றன. பின்னர் குளக்கோட்டன் அல்லது மகாசேனன் என வெவ்வேறு மரபுகளில் குறிப்பிடப்படும் பாத்திரங்களுடன் அவள் இணைக்கப்படுகிறாள். மாமாங்கத் தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின்னர் அவளுடைய உடல் அடையாளம் மறைவதாகவும் திருமண உறவு உருவாகுவதாகவும் கதை தொடர்கிறது.

இந்தக் கூறுகள் அனைத்தும் ஒரே காலத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் என்று தற்போதைய ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அறிவிக்க முடியாது.

அதே நேரத்தில், இந்தக் கதையை வெறும் கற்பனை என்று நிராகரிப்பதும் முறையல்ல. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பதிவான ஒத்த மரபு, இருபதாம் நூற்றாண்டின் நூல் பதிப்புகள், பிற்கால வரலாற்றியல் ஆய்வுகள் ஆகியவை ஆடகசவுந்தரியின் கதை நீண்டகாலமாகப் பண்பாட்டு நினைவில் இருந்து வந்திருக்கக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.

ஆடகசவுந்தரியின் வரலாற்று இருப்பு உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. உன்னரசுகிரியின் அமைவிடம் தெளிவுபடுத்தப்பட வேண்டியுள்ளது. மகாசேனன்–குளக்கோட்டன் தொடர்பின் கால முரண்பாடுகள் தீர்க்கப்பட வேண்டியுள்ளன. மாமாங்கத் தீர்த்தத்தின் வரலாறு தொல்லியல் மற்றும் ஆவண ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிடப்பட வேண்டியுள்ளது.

இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடை காண்பதற்கான முயற்சியே ஆடகசவுந்தரியைப் பற்றிய ஆய்வின் உண்மையான பங்களிப்பாக அமையும்.

ஆடகசவுந்தரி ஒரு வரலாற்று அரசியாக வாழ்ந்தாளா என்பதைத் தீர்மானிக்க இன்னும் சான்றுகள் தேவை. ஆனால் அவளைப் பற்றிய மரபு, கிழக்கிலங்கையின் அரசியல் நினைவு, பெண்ணரசாட்சியின் கற்பனை, சமய மரபுகள் மற்றும் புனித நிலவியல் ஆகியவற்றை ஆராய்வதற்கான முக்கியமான வரலாற்றியல் ஆதாரமாக உள்ளது.

அவளுடைய கதையைத் தொடர்ந்து ஆராய்வது, ஒரு பெண்ணரசியின் கடந்தகாலத்தைத் தேடுவது மட்டுமல்ல; மட்டக்களப்பு தனது வரலாற்றை எவ்வாறு நினைவுகூர்ந்தது, அந்த நினைவில் பெண்களின் அதிகாரம் எவ்வாறு இடம்பிடித்தது என்பதையும் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியாகும்.

போவோமா ஊர்கோலம் — மண்ணின் கதைகளை மரபிலிருந்து சான்றுகளுக்கு அழைத்துச் செல்லும் பயணம் தொடர்கிறது.

உசாத்துணைகள்

1. நடராசா, F. X. C. (பதிப்பாசிரியர்). (1962). மட்டக்களப்பு மான்மியம். பின்னர் மட்டக்களப்பு மாவட்ட கலாசாரப் பேரவையால் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டது. மின்னூல்.

2. குணபாலசிங்கம், தனபாக்கியம். (1993). மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஓர் ஆராய்ச்சி. சென் ஜோசப் கத்தோலிக்க அச்சகம். நூலகப் பதிவு.

3. தங்கேஸ்வரி, க. (1993; 2003 மறுபதிப்பு). ஈழமன்னர் குளக்கோட்டனின் சிறப்புமிகு சமய சமூகப் பணிகள். மணிமேகலைப் பிரசுரம். மின்னூல்.

4. ஜெயசங்கர், சி. (1997). “மும்முலை ஆடகசவுந்தரி அல்லது ஆளுமைகளை அடையாளப்படுத்தும் மூன்றாவது முலை.” நிவேதினி, இதழ் 4. மின்னூல்.

5. Jeyasankar, Sivagnanam. (2021). “Queen Aadahasounthary with Three Breasts or the Third Breast Identified with Personalities.” Shanlax International Journal of Tamil Research, 6(1). ஆய்விதழ்.

6. 06.Robinson. (1867). ஆடகசவுந்தரியின் கதையுடன் ஒத்த பெண் பாத்திரம் இடம்பெறும் நூல் என 2023ஆம் ஆண்டு ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அசல் நூலின் முழு விவரங்களும் பக்கங்களும் தனியாகச் சரிபார்க்கப்பட வேண்டும்

7. ஆய்வின் வரம்பு: இது வெளியிடப்பட்ட நூல்களையும் ஆய்வுகளையும் ஒப்பிட்டு எழுதப்பட்ட வரலாற்றியல் கட்டுரை. ஆடகசவுந்தரியின் பெயரை நேரடியாகக் குறிப்பிடும் சமகாலக் கல்வெட்டு அல்லது தேதியிடப்பட்ட அரச ஆவணம் இங்கு உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. எனவே, அவளுடைய வரலாற்று இருப்பு, துல்லியமான காலம் மற்றும் ஆட்சிப் பரப்பு ஆகியவை திறந்த ஆய்வுக் கேள்விகளாகவே வைக்கப்படுகின்றன.

உகந்தை முதல் வாகூர் வெட்டை வரை: கானகத்தின் மடியில் உறங்கும் உன்னரசுகிரியின் வரலாறு!

உகந்தை முதல் வாகூர வெட்டை வரை: கானகத்தின் மடியில் உறங்கும் உன்னரசுகிரியின் வரலாறு!

குணரெத்தினம் – உமாறமணனின் வரிகளில்

சில பயணங்கள் ஓர் ஊரைச் சென்றடைவதற்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. சில பயணங்கள் ஓர் இறைவனைத் தரிசிப்பதற்காக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால், சில பயணங்கள் இருக்கின்றன; அவை நம்மை நமது மூதாதையர்களிடம் அழைத்துச் செல்கின்றன. அவர்களின் காலடிகள் பதிந்த நிலத்தைத் தேடச் செய்கின்றன. அவர்கள் வாழ்ந்திருக்கக்கூடிய காடுகளின் அமைதிக்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கின்றன.

அப்படியொரு பயணத்திற்குத்தான் இன்று நாம் புறப்படுகிறோம்.

மட்டக்களப்பின் தென்கிழக்குக் கரையோரத்தில், கடலும் கானகமும் சந்திக்கும் நிலப்பரப்பில் அமைந்துள்ள உகந்தைமலை முருகன் ஆலயத்திலிருந்து நமது பயணம் தொடங்குகிறது.

இது கதிர்காமத்தை நோக்கிய பாதயாத்திரைப் பாதை மட்டுமல்ல. பண்டைய மட்டக்களப்பின் நிலவியல், அரசியல் மரபுகள், தெய்வீகக் கதைகள், கானக வாழ்வியல், தொன்மையான மனித நடமாட்டம் ஆகியவற்றை ஆராய்வதற்கான ஒரு திறந்தவெளி வரலாற்றுப் பாதையாகவும் இதனை அணுகலாம்.

உகந்தை, வண்ணாத்திவெட்டை, குமுக்கன் ஆற்றுப்பிரதேசம், வாகூர வெட்டை என நாம் பயணிக்கும்போது, ஒவ்வொரு பெயருக்குள்ளும் ஒரு காலத்தின் நினைவு மறைந்திருப்பதை உணர்கிறோம்.

இந்தப் பயணத்தில் நாம் கேட்கப்போகும் கேள்விகள் சாதாரணமானவை அல்ல.

பண்டைய மட்டக்களப்பு என்பது இன்றைய நிர்வாக எல்லைகளால் மட்டும் வரையறுக்கப்பட்டதா? உன்னரசுகிரி, சம்மோடராட்சியம் ஆகிய பெயர்கள் எந்த அரசியல் நிலப்பரப்புகளை நினைவூட்டுகின்றன? உகந்தைத் தேசத்திற்கும் அதனை அண்டிய வண்ணாத்திவெட்டை, குமுக்கன் ஆற்றுப் பகுதிகளுக்கும் என்ன தொடர்பு?

வாகூர் மலையை முருகப்பெருமானின் வேல் பிளந்ததாகக் கூறும் கந்தபுராண மரபின் பின்னணி என்ன? இராவணனின் சகோதரன் கும்பகர்ணனின் ஆட்சியுடன் இப்பகுதியை இணைக்கும் கர்ணபரம்பரைக் கதையின் வரலாற்றுப் பெறுமதி என்ன?

இவற்றையெல்லாம் அவசரமான முடிவுகளின்றி, பக்தியோடும் வரலாற்று ஆர்வத்தோடும் அணுகுவோம்.

உகந்தைமலை — வரலாறும் பக்தியும் கைகோக்கும் திருத்தலம்

அதிகாலைப் பொழுது

கடலிலிருந்து வீசும் காற்று நம் முகத்தை வருடுகிறது. உகந்தைமலையின் அமைதிக்குள் முருகப்பெருமானின் திருநாமம் ஒலிக்கிறது.

ஒரு பக்தன் ஆலயத்தை நோக்கி வருகிறான். அவனுடைய கால்களில் பயணத்தின் சோர்வு இருக்கலாம். உள்ளத்தில் நிறைவேறாத வேண்டுதல்கள் இருக்கலாம். அவனது குடும்பத்தின் கவலைகள் இருக்கலாம். ஆனால், அந்தக் கவலைகளையெல்லாம் தாண்டி அவனிடம் ஓர் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருக்கிறது.

அது முருகப்பெருமானின் அருள்மீது கொண்ட நம்பிக்கை.

உகந்தைமலை என்பது கதிர்காமப் பாதயாத்திரையில் முக்கியத்துவம் பெறும் தலமாகும். இங்கிருந்து குமணக் கானகத்தின் ஊடாகக் கதிர்காமம் நோக்கிச் செல்லும் மரபு இன்றும் பல பக்தர்களால் ஆயிரமாண்டுகளாக பேணப்படுகிறது.

ஆனால், நாம் இங்கே ஒரு கணம் நின்று சிந்திக்க வேண்டும்.

இந்தப் பிரதேசத்தின் முக்கியத்துவம் பாதயாத்திரையுடன் மட்டுமே முடிந்துவிடுகிறதா?

இல்லை!

இப்பகுதியின் பழைய பெயர்கள், அதன் நில அமைப்பு, ஆற்றுப்படுகைகள், கானகப் பாதைகள், வழிபாட்டு மரபுகள், தொல்லியல் தடயங்கள் ஆகியவற்றை ஒன்றாக இணைத்துப் பார்க்கும்போது, நமது முன்னால் ஒரு பரந்த வரலாற்றுப் பரப்பு திறக்கிறது.

உகந்தை என்பது வெறுமனே ஒரு ஆலயத்தின் பெயராக மட்டுமல்லாமல், அது உன்னரசுகிரி–உகந்தைத் தேச வரலாற்று ஆய்வின் மைய அடையாளமாகவும் ஆராயப்பட வேண்டியுள்ளது.

 பண்டைய மட்டக்களப்பு — உன்னரசுகிரியும்.

இன்றைய மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, நமது கண்களுக்கு முன்னால் முதலில் வருவது ஏரியும் கடற்கரையும் வயல்களும் கிராமங்களும்தான்.

ஆனால், பண்டைய மட்டக்களப்பின் வரலாற்றை இன்றைய மாவட்ட எல்லைக்குள் மட்டும் அடைத்துவிட முடியாது.

பழைய நிலப்பிரிவுகள், அரசியல் ஆட்சிப் பரப்புகள், குடியேற்றங்கள், ஆற்றுப்படுகைகள், காடுகள், வழிபாட்டுத் தலங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அந்தப் பிரதேசத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அதில் உன்னரசுகிரியும் சம்மோடராட்சியமும் இவ்வாய்வில் முக்கியமான இரண்டு வரலாற்றுப் பெயர்கள்.

குறிப்பாக, உன்னரசுகிரி எனும் பெயருடன் உகந்தைத் தேசத்தை இணைத்து அதன் வரலாற்றியலை தேடின் ஈழத்தமிழர் வரலாறு சங்ககாலத்தை தாண்டிச் செல்லும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை..

இதனைத் தொடர்ந்து வண்ணாத்திவெட்டை, குமுக்கன் ஆற்றுப்பிரதேசம் ஆகியவற்றையும் அதனுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இவை தனித்தனியான இடப்பெயர்களாக மட்டுமல்லாமல், பண்டைய மட்டக்களப்பின் தென்கிழக்குப் பகுதியை விளக்கும் ஒரு பரந்த வரலாற்றுப் புவியியல் அமைப்பின் கூறுகள்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வரலாற்றியல் நெறியைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

உன்னரசுகிரி, சம்மோடராட்சியம் ஆகிய பெயர்களின் பழைய எழுத்து வடிவங்கள், அவற்றின் எல்லைகள், ஆட்சியாளர்கள், கால நிர்ணயம் ஆகியவை மான்மியம், பழைய ஆவணங்கள், கல்வெட்டுகள், நில அளவைப் பதிவுகள் ஆகியவற்றின் ஒப்பீட்டு ஆய்வின் வழியாக நிறுவப்பட வேண்டும்.

ஒரு பெயர் பழைய நூலில் இடம்பெற்றிருக்கிறது என்பதற்காக மட்டும் அதன் அரசியல் எல்லையை உறுதிப்படுத்திவிட முடியாது.

ஆனால் அந்தப் பெயரைத் தேடத் தொடங்கினால், மறைந்திருக்கும் பல வரலாற்றுத் தடயங்களை அடைய முடியும்.

அந்தத் தேடலின் மையத்தில்தான் உகந்தை இருக்கிறது.

 வண்ணாத்திவெட்டை — கானகத்தின் மடியில் ஒரு பழைய நிலப்பரப்பு

உகந்தைமலையிலிருந்து கானகத்தின் உள்ளே செல்லச் செல்ல, நிலத்தின் இயல்பு மாறிக்கொண்டே செல்கிறது.

மனிதர்களின் நடமாட்டம் குறைகிறது. மரங்களின் நிழல் அதிகரிக்கிறது. சில இடங்களில் திறந்த வெளிகள் தென்படுகின்றன. சில இடங்களில் பாறைகள் எழுந்து நிற்கின்றன. கானகத்தின் அமைதியோடு நமது பயணமும் ஆழமடைகிறது.

இந்தப் பாதையில் வண்ணாத்திவெட்டை ஒரு முக்கியமான இடப்பெயராக நம்மை வரவேற்கிறது.

வண்ணாத்திவெட்டை என்ற பெயரைப் பற்றி ஆராயும்போது, அதன் சொல்லியல் தோற்றத்தை மட்டுமல்லாமல், அந்த நிலப்பரப்பின் பழைய பயன்பாட்டையும் தேட வேண்டும்.

வெட்டை என்ற சொல் இலங்கைத் தமிழ் இடப்பெயர்களில் காடழிக்கப்பட்ட திறந்த நிலம், வெட்டவெளி அல்லது குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இப்பெயரின் துல்லியமான பொருள் உள்ளூர் மொழி மரபு மற்றும் பழைய ஆவணங்கள் மூலம் நிறுவப்பட வேண்டியது.

இங்கு நம்மை அதிகம் சிந்திக்க வைப்பது அதன் புவியியல் அமைப்பு.

வண்ணாத்திவெட்டை, உகந்தைத் தேசம், குமுக்கன் ஆற்றுப் பிரதேசம் ஆகியவற்றைத் தனித்தனியான இடங்களாகப் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது இவை அனைத்தும் பண்டைய மட்டக்களப்பின் மிக முக்கிய பிரதேசங்கள்.

ஏனெனில், பண்டைய அரசுகளின் வரலாற்றை அறியும்போது அவற்றின் தலைநகரங்களை மட்டும் தேடுவது போதாது.

அவற்றுக்கு நீர் வழங்கிய ஆறுகள் எவை? விவசாயத்துக்குப் பயன்பட்ட நிலங்கள் எவை? மக்களின் நடமாட்டத்திற்குப் பயன்பட்ட கானகப் பாதைகள் எவை? வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கும் குடியிருப்புகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு என்ன?

இவை அனைத்தையும் ஒன்றாகப் பார்க்க வேண்டும்.

அந்த வகையில், குமுக்கன் ஆற்றுப் பிரதேசம் நமது ஆய்வில் மிக முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.

குமுக்கன் ஆறு — ஒரு நாகரிகத்தின் நீர்வழித் தடயம்

ஒரு நாகரிகத்தின் வரலாற்றைத் தேடும்போது அதன் ஆறுகளின் வரலாற்றையும் தேட வேண்டும்.

ஆறுகள் வெறுமனே நீரை எடுத்துச் செல்லும் இயற்கை அமைப்புகள் அல்ல. அவை மனிதக் குடியேற்றங்களின் வளர்ச்சிக்கும் விவசாயத்திற்கும் வணிகத்திற்கும் பயணத்திற்கும் ஆதாரமாக விளங்கியுள்ளன.

குமுக்கன் ஆற்றுப் பிரதேசத்தையும் இந்தப் பார்வையில் ஆராய வேண்டியுள்ளது.

மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் உகந்தைத் திருப்பணியுடன் தொடர்புடைய ஒரு முக்கியமான நீர்ப்பாசனக் குறிப்பு இடம்பெறுகிறது. சிங்ககுமாரன் உகந்தகிரியில் ஆலயங்களை அமைத்ததாகக் கூறப்படும் பகுதியில், ஆயிரம் அவண நெற்கழனிகளைத் திருத்தி, குமுகனல் வெட்டு வாய்க்காலிலிருந்து நீரை எடுத்து மூன்று ஏரிகளில் தேக்கி நெல் விளைவித்ததாக மட்டக்களப்பு மான்மீய நூல் விவரிக்கிறது.இந்தக் குறிப்பு நமது ஆய்வுக்கு மிகவும் முக்கியமானது மட்டுமல்ல மட்டக்களப்பு தமிழகத்தின் அரசாட்சி விவாசாய மரபின் மிகப்பெரும் ஆதாரம்.

ஏனெனில், இங்கு ஆலய வழிபாட்டைப் பற்றிய செய்தியோடு விவசாயம், வாய்க்கால், ஏரி, நெற்கழனி, நில உரிமை மற்றும் ஆலயப் பராமரிப்பு ஆகியவையும் இணைந்து வருகின்றன.

இதிலிருந்து எழும் கேள்வி உகந்தை என்பது ஒரு வழிபாட்டுத் தலமாக மட்டுமா இருந்தது? அல்லது அதைச் சூழ்ந்திருந்த விவசாய மற்றும் நீர்ப்பாசனப் பொருளாதார அமைப்பும் அதனுடன் இணைந்திருந்ததா?மான்மியத்தின் செய்தியை நேரடியாகத் தொல்லியல் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளலாமா எனில் அதற்கான தொல்லியல் சான்றுகள் திரும்புமிடாமெல்லாம் நிரம்பிக்கிடக்கும் தேசம் அது. அதன் புவியியல் சாத்தியங்கள் எமக்கான பார்வையை மறைத்து விட்டுவிட்டது. 

குமுக்கன் ஆற்றின் பழைய நீர்வழிகள், வாய்க்கால்கள், ஏரிகள், கைவிடப்பட்ட விவசாய நிலங்கள் ஆகியவற்றை வரைபடத்தில் குறித்துப் பார்க்க வேண்டும்.அந்த ஆய்வின் மூலம் உகந்தைத் தேசத்தின் வாழ்வியல் அமைப்பைப் பற்றிய புதிய புரிதல்கள் உருவாகலாம்.

நீரைக் கட்டுப்படுத்தியவர்கள் நிலத்தைப் பயிரிட்டார்கள். நிலத்தைப் பயிரிட்டவர்கள் குடியிருப்புகளை உருவாக்கினார்கள். குடியிருப்புகள் வழிபாட்டு மரபுகளையும் சமூக அமைப்புகளையும் வளர்த்தன.

இவ்வாறு ஒரு பிரதேசத்தின் வரலாறு ஆற்றின் கரையிலிருந்து தொடங்கி ஆலயத்தின் வாசல்வரை நீள்கிறது.

இங்கே நமது மூதாதையர்களின் பெருமை இருக்கிறது.

அவர்கள் காடுகளைக் கடந்து வாழ்ந்தவர்கள் மட்டுமல்ல; நிலத்தையும் நீரையும் பயன்படுத்தி வாழ்வாதாரத்தை உருவாக்கியவர்களாக இருந்திருக்கக்கூடிய வாய்ப்பையும் நாம் ஆராய வேண்டும்.

வாகூர் மலை — முருகனின் வேல் பிளந்த மலை!

இப்போது நமது பயணம் வாகூரவெட்டையை நோக்கி திரும்புகிறது நண்பர்களே இங்கேதான் பக்தியும் புராணமும் நிலவியலும் ஒன்றையொன்று சந்திக்கின்றன.

வாகூர் மலை பற்றிய தலபுராண மரபு, முருகப்பெருமானின் வேலுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

சூரபத்மனை அழிப்பதற்காக முருகப்பெருமான் ஏவிய வேல், தனது கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டு மீளும் வழியில் வாகூர் மலையை இரு கூறுகளாகப் பிளந்ததாகவும், அந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புடைய பிற தடயங்களும் இப்பகுதியின் தலபுராண மரபில் இடம்பெறுவதாகவும் கூறப்படுகிறது. இந்த மரபு மட்டக்களப்பு மான்மியம் தொடர்பான பதிவுகளிலும் விவரிக்கப்படுகிறது.

ஒரு கணம் அந்தக் காட்சியை மனக்கண்ணில் நிறுத்திப் பாருங்கள்.

கானகத்தின் நடுவே உயர்ந்து நிற்கும் ஒரு மலை.

அதன் மீது முருகப்பெருமானின் வேல் பாய்ந்து செல்கிறது.

மலையின் ஒருமைப்பாடு இரண்டாகப் பிரிகிறது.

அந்த நிகழ்வு தலைமுறைகள் கடந்து மக்களின் நினைவில் ஒரு தெய்வீக வரலாறாக வாழ்கிறது.

இதனைப் பற்றிப் பேசும்போது, பக்தர்களின் உள்ளத்தில் எழும் நெகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது.

ஆனால் நமது வரலாற்று ஆய்வு இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்கிறது.

வாகூர் மலை எது? அந்த மலையின் பிளந்த அமைப்பாக உள்ளூரில் அடையாளம் காணப்படுவது எது?

நீங்கள் சுட்டிக்காட்டும் வாகூர் வெட்டைப் பகுதியின் எல்லைக்குள்ளேயே இந்த வாகூர் மலை தொடர்புடைய நில அமைப்புகள் இருப்பதாகக் கூறுகிறீர்கள்.

அதனால் இந்த இடத்தை நமது ஆய்வில் மிக முக்கியமான கள ஆய்வுப் பகுதியாகக் குறிக்க வேண்டும்.

இங்கு செய்ய வேண்டிய ஆய்வுகள்:

• வாகூர் மலை என்று அழைக்கப்படும் நில அமைப்பின் துல்லியமான அடையாளம்.

• மலையின் இரு கூறுகளாகக் காணப்படும் பாறை அமைப்புகள்.

• அவற்றின் புவியியல் உருவாக்கம்.

• அருகிலுள்ள நீர்நிலைகள் மற்றும் பழைய பாதைகள்.

• வாகூர் மலையைப் பற்றிய உள்ளூர் வாய்மொழி மரபுகள்.

• கந்தபுராணம், தலபுராணம், மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஆகியவற்றில் காணப்படும் தொடர்புடைய பாடல்கள் மற்றும் உரைகள்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மலை பிளந்தது பற்றிய புவியியல் விளக்கம் தனியானது. முருகப்பெருமானின் வேல் பிளந்தது என்ற தலபுராண நம்பிக்கை தனியானது.

ஒரு பக்தனுக்கு அந்தப் பாறை முருகனின் திருவேலை நினைவூட்டலாம். ஒரு புவியியலாளருக்கு அது இயற்கையான பாறைச் சிதைவின் அமைப்பாகத் தோன்றலாம். ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளருக்கு அது தலைமுறைகளாக வாழும் உள்ளூர் நினைவகத்தின் சான்றாக அமையலாம்.

மூன்று பார்வைகளும் ஒன்றையொன்று அழிக்க வேண்டியதில்லை.

வாகூர் மலை நமக்கு ஒரு மலை மட்டுமல்ல; நம்பிக்கையும் நிலத்தின் நினைவும் சந்திக்கும் ஓர் ஆய்வுப் புள்ளி.

கும்பகர்ணனின் ஆட்சிப் பிரதேசமா? — கானகத்தில் வாழும் இராமாயண நினைவுகள்

வாகூர் வெட்டையுடன் தொடர்புடைய இன்னொரு சுவாரசியமான கர்ணபரம்பரைக் கதை இராவணனின் சகோதரனான கும்பகர்ணனின் ஆட்சி அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பிரதேசமாக இப்பகுதி இருந்ததாக உள்ளூர் மரபு கூறும் பண்பாட்டு செவிவழிக்கதை.

இலங்கை முழுவதும் இராமாயணத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படும் பல இடங்கள் உள்ளன. சில இடங்கள் இராவணனின் ஆட்சியுடனும், சில இடங்கள் சீதையின் சிறைவாசத்துடனும், இன்னும் சில இடங்கள் இராமன்–இராவணன் போரின் நினைவுகளுடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன.

அத்தகைய கதைகள் சில இடங்களில் எழுத்து வடிவிலும், சில இடங்களில் வாய்மொழி மரபாகவும் தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்துள்ளன.

வாகூர் வெட்டையை கும்பகர்ணனின் ஆட்சிப் பிரதேசமாகக் குறிப்பிடும் மரபு எந்தக் காலத்தில் தோன்றியது? யார் முதலில் இதனைச் சொன்னார்கள்? இக்கதை ஒரு குறிப்பிட்ட குடும்பத்திடம் இருந்து வந்ததா? அல்லது அந்தப் பிரதேசத்தில் பரவலாக அறியப்பட்டதா?

இவை நமக்குத் தெரிய அங்கு முழுவதுமான ஆய்வு தேவை.

கும்பகர்ணனின் ஆட்சி இங்கு இருந்தது என்பதை நிரூபிக்கும் சமகால அரச ஆவணம் அல்லது கல்வெட்டு இதுவரை நமக்கு உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. எனவே இதனை வரலாற்று உண்மையாக அல்லாமல், உள்ளூர் இராமாயண மரபாகவே இப்போதைக்கு பதிவு செய்து கொள்வோம் நண்பர்களே. அதுதான் நேர்மையான அணுகுமுறை.

ஆனால் அந்தக் கதையின் பண்பாட்டு முக்கியத்துவம் குறைவதில்லை.

ஒரு சமூகத்தின் நிலப்பரப்பில் இராமாயணக் கதாபாத்திரங்கள் எவ்வாறு இடம்பிடித்தன? வடஇந்திய இதிகாச மரபு இலங்கையின் உள்ளூர் நிலப்பெயர்களுடனும் கானகக் கதைகளுடனும் எவ்வாறு இணைந்தது? மக்கள் தங்கள் வாழும் இடத்தின் பழமையை விளக்குவதற்கு இத்தகைய கதைகளை எவ்வாறு பயன்படுத்தினர்?

இவை மானிடவியல் மற்றும் நாட்டார் வழக்காற்றியல் ஆய்வுகளுக்குரிய வினாக்கள்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான செய்தியை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

நமது முன்னோர்கள் விட்டுச் சென்றது அரசர்களின் பெயர்களை மட்டுமல்ல. அவர்கள் வாழ்ந்த நிலங்களைப் பற்றிய கதைகளையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

அந்தக் கதைகளில் புராணம் இருக்கலாம். நம்பிக்கை இருக்கலாம். வரலாற்றின் மங்கிய நினைவும் இருக்கலாம்.

அவற்றை ஆராய்ந்து பிரித்தறிவதே நமது பொறுப்பு.

உன்னரசுகிரி — மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் வரலாற்றுச் சித்திரம்

இப்போது மீண்டும் உகந்தைத் தேசத்தின் பழைய அரசியல் மரபை நோக்கித் திரும்புவோம்.

மட்டக்களப்பு மான்மியம் என்ற நூல் இப்பகுதியின் வரலாற்று நினைவுகளை ஆராய்வதற்கு முக்கியமான இலக்கிய ஆதாரமாக விளங்குகிறது.

அதில் உன்னரசுகிரி, சிங்ககுமாரன், ஆடகசவுந்தரி, மகாசேனன், பிரசேது போன்ற அரசப் பெயர்களும், பல்வேறு குடியேற்றங்கள், ஆலயத் திருப்பணிகள், விவசாய நடவடிக்கைகள் பற்றிய செய்திகளும் இடம்பெறுகின்றன மான்மியத்தில் வரும் சிங்ககுமாரன் பற்றிய செய்தி குறிப்பாக நமது கவனத்தை ஈர்க்கிறது.

அவன் உன்னரசுகிரியைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்ததாகவும், உகந்தகிரியில் ஆலயங்களை அமைத்ததாகவும், விவசாய நிலங்களையும் நீர்ப்பாசன அமைப்புகளையும் மேம்படுத்தியதாகவும் நூல் விவரிக்கிறது.

இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டியது ஓர் அம்சம்.அந்தக் காலத்தைப் பற்றிய கதையாடலில் அரசியல், மதம், விவசாயம், நீர்ப்பாசனம் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

ஒரு மன்னனின் பெருமை அவன் வென்ற போர்களில் மட்டுமல்ல; அவன் உருவாக்கிய நீர்ப்பாசன அமைப்புகளிலும், பராமரித்த வழிபாட்டுத் தலங்களிலும், மக்களின் வாழ்வாதாரத்திலும் வெளிப்படுகிறது என்ற பார்வையை இந்நூலின் கதையாடல் நமக்குக் காட்டுகிறது.

ஆனால் மான்மியத்தில் குறிப்பிடப்படும் அரசர்களின் காலக்கணிப்பையும் நிகழ்வுகளையும் சமகால கல்வெட்டுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும். நூலில் வரும் கலியாண்டுக் கணக்குகளையும் நவீன காலக்கணக்காக மாற்றும்போது அதன் மூலப் பதிப்பு, கணக்கீட்டு முறை ஆகியவற்றைச் சரிபார்க்க வேண்டும்.

இதனை மேலும் விரிவுபடுத்துவதற்கு இன்னொரு முக்கியமான ஆய்வுக் குறிப்பு உதவுகிறது.2024ஆம் ஆண்டில் வெளியான சிலம்பார் இதழின் ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரை, உன்னரசுகிரி இராச்சியத்தின் முக்கியமான பகுதி அம்பாறை மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்ததாகவும், கும்புக்கன் ஓயாவுக்கும் மாணிக்க கங்கைக்கும் இடையிலான மலைப்பகுதிகளில் அதன் தலைநகரம் எங்கு இருந்திருக்கலாம் என்ற விவாதத்தையும் முன்வைக்கிறது. கொட்டதாமுஹெல மலை உள்ளிட்ட இடங்களின் பிராமிக் கல்வெட்டுகளும் இதில் கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன.இது நமது ஆய்வுக்கு மிக முக்கியமானது.

ஏனெனில், உன்னரசுகிரியின் இருப்பிடத்தைப் பற்றிய விவாதம் இன்னும் முடிவுக்கு வரவில்லை. வெவ்வேறு ஆய்வாளர்கள் வெவ்வேறு நிலப்பகுதிகளை அடையாளப்படுத்தியுள்ளனர்.

எனவே உகந்தைத் தேசத்தையும் உன்னரசுகிரி இராச்சியத்தையும் இணைத்துப் பார்க்கும்  கருத்தை அவசியம் ஆராய வேண்டும் உன்னரசுகிரி உகந்தை தொடக்கம் மாணிக்க கங்கைக்கு உட்பட்ட எங்கோ ஓரிடத்தில் காடு மூடீக் கிடக்கிறதா?

ஒ

கானகத்தில் முனிவர்களும் சித்தர்களும் வாழ்ந்தார்களா?

கானகத்தின் தனிமையில் நின்றுகொண்டு சிந்தித்துப் பாருங்கள்.மனிதர்களின் ஆரவாரம் இல்லாத ஒரு நிலம். நீரூற்றுகளின் ஓசை. பறவைகளின் இசை. உயர்ந்து நிற்கும் மரங்கள். மழை பெய்தால் தஞ்சமளிக்கும் பாறை இடுக்குகள்.

இத்தகைய சூழல் பண்டைய காலத்தில் தவம் மேற்கொண்டவர்களையும் துறவிகளையும் ஈர்த்திருக்க வாய்ப்புண்டு.

இலங்கையின் பல பகுதிகளில் இயற்கையான பாறைக் குகைகளில் பிராமிக் கல்வெட்டுகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் சில குகைகள் பௌத்தத் துறவிகளுக்கான இருப்பிடங்களாக வழங்கப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகின்றன.

கிழக்கு இலங்கையின் தொல்லியல் நிலப்பரப்பிலும் இத்தகைய கல்வெட்டு மரபுகள் ஆய்வுக்குரியவை. ஆனால் வண்ணாத்திவெட்டை அல்லது வாகூர் வெட்டை ஆகிய குறிப்பிட்ட இடங்களில் மனிதர்கள் சித்தர்கள் பூதகணங்கள் அல்லது அரக்கமனிதர்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்று கூறுவதற்கு நேரடி ஆதாரங்கள் தேவை.

தமிழ்ச் சித்தர் மரபில் அகத்தியர், திருமூலர், போகர் பாபாஜி அருணகிரிநாதர் உள்ளிட்ட ஞானிகளின் பெயர்கள் இந்த பிரதேசத்துடன் பெருமையுடன் நினைவுகூரப்படுகின்றன.அவர்களின் ஞானம், மருத்துவம், யோகம், ஆன்மிகம் ஆகியவை தமிழ் மரபின் அரிய செல்வங்கள்.

நமது கானகப் பயணத்தில் காணப்படும் பாறைகள், நீரூற்றுகள், தனிமையான இடங்கள் ஆகியவற்றை இந்த மரபுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். எனது நோக்கம் ஒரு புராணக் கதையை உருவாக்குவது அல்ல; மறைந்திருக்கும் உண்மைகளைத் தேடிக் கண்டறிவது.

பாறை அடுப்புகளும் சிறிய நீரூற்றுகளும் .

வண்ணாத்தி வெட்டையை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில், பெரிய மூன்று அடுப்புகளைப் போன்ற அமைப்புடைய கற்களையும், அவற்றுக்கு அருகில் சிறிய பாறை வெட்டுநீர் ஊற்றுகளைப் போன்ற அமைப்புகளையும் நேரில் கண்டேன் இந்த தொல்லியலை நாம் சாதாரணமாகக் கடந்துவிட முடியாது.

அவை இயற்கையாக உருவான பாறை அமைப்புகளாக இருக்க வாய்ப்பில்லை மனிதர்களால் செதுக்கப்பட்டதாகவோ அல்லது பழைய பயணிகள் தங்கிய இடமா? ஏதேனும் துறவற அல்லது வழிபாட்டு நடவடிக்கைகளுடன் தொடர்புடையவையா? இல்லை பூதங்கள் அரக்கர்கள் இராட்சதர்களின் வாழ்விடங்களாகவோ இருந்திருக்கலாம்.

ஒருவேளை அவை பழைய மனித நடமாட்டத்தின் சான்றுகளாக இருக்கலாம். ஒருவேளை இயற்கையின் விசித்திரமான பாறை அமைப்புகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றை ஆவணப்படுத்துவது காலத்தின் அவசியம்.

முருகப்பெருமானின் திருவருளும் நமது பயணத்தின் நிறைவும்.

இறுதியாக மீண்டும் பக்தியின் உலகிற்குள் நுழைவோம் உகந்தைமலையிலிருந்து புறப்பட்ட பக்தன் கானகத்தைத் தாண்டி கதிர்காமத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்.

அவனுடைய கால்கள் வலிக்கின்றன. உடல் களைத்திருக்கிறது. ஆனால் அவனது மனம் இன்னும் முருகப்பெருமானை நோக்கியே இருக்கிறது.

அவன் கடக்கும் பாதையில் எத்தனை தலைமுறைகள் நடந்திருக்கின்றன?

எத்தனை தாய்மார்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக வேண்டியிருக்கிறார்கள்?

எத்தனை தந்தைகள் குடும்ப நலனுக்காக நேர்த்திக்கடன் செலுத்தியிருக்கிறார்கள்?

எத்தனை முதியவர்கள் தங்களது வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருந்த தரிசனத்தைப் பெறுவதற்காக இந்தக் கானகப் பாதையில் நடந்திருக்கிறார்கள்?

அவர்களின் பெயர்கள் நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகள் நூல்களில் பதிவாகாமல் போயிருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களின் பக்தி மரபு இன்னும் தொடர்கிறது.

அந்தத் தொடர்ச்சியில்தான் நமது பயணத்தின் உண்மையான அழகு இருக்கிறது.

கானகத்தின் மரங்கள் மாறலாம். பாதைகள் மாறலாம். ஆறுகளின் ஓட்டம் மாறலாம். பழைய குடியிருப்புகள் மறைந்திருக்கலாம்.

ஆனால், மனிதனின் ஆன்மிகத் தேடல் தலைமுறைகளைக் கடந்து தொடர்கிறது.

முருகப்பெருமானின் வேல் நமது மரபில் தீமையை அழிக்கும் ஞானத்தின் அடையாளம்.

அந்த வேலை நினைத்துக்கொண்டு வாகூர் மலையைப் பார்க்கும்போது, வண்ணாத்தி வெட்டையில் படுத்துறங்கி செல்லும்போது அந்த பனைமரங்களின் அழகை ரசிக்கும்போது ஒரு பக்தனின் மனம் நெகிழ்கிறது.

உன்னரசுகிரியின் பழைய வரலாற்றைத் தேடும்போது, ஒரு வரலாற்று ஆர்வலனின் மனம் வியக்கிறது.குமுக்கன் ஆற்றின் நீர்வழிகளை ஆராயும்போது, ஒரு ஆய்வாளனின் சிந்தனை விரிகிறது.

காட்டின் பாறைகளில் மறைந்திருக்கும் தடயங்களைத் தேடும்போது, ஒரு மானிடவியலாளனின் கேள்விகள் பிறக்கின்றன.இவை அனைத்தையும் ஒரே பயணத்தில் இணைப்பதுதான் நமது நோக்கம்.

நிறைவாக...

உகந்தைமலை என்பது நமது பயணத்தின் தொடக்கம். வண்ணாத்திவெட்டை அதன் வரலாற்றுத் தேடலின் ஒரு பகுதி. குமுக்கன் ஆறு அதன் வாழ்வியல் நினைவுகளின் தடயம். வாகூர் மலை அதன் புராண மரபின் முக்கிய அடையாளம். உன்னரசுகிரி அதன் அரசியல் வரலாற்றைத் தேடுவதற்கான திறவுகோல்.

இந்த நிலப்பரப்பை நாம் இன்னும் ஆழமாக அறிய வேண்டியிருக்கிறது.

இங்கே யார் வாழ்ந்தார்கள்?

எந்த அரசர்கள் ஆட்சி செய்தார்கள்?

எந்த நீர்ப்பாசன அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன?

எந்த வழிபாட்டு மரபுகள் வளர்ந்தன?

எந்த முனிவர்கள், துறவிகள் பற்றிய நினைவுகள் மக்களிடையே வாழ்கின்றன?

எந்தப் பழைய பாதைகள் இன்றும் கானகத்துக்குள் மறைந்திருக்கின்றன?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகளைத் தேடும் வரை நமது பயணம் முடியாது.

நமது முன்னோர்கள் வாழ்ந்த நிலத்தை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. அவர்கள் காத்த மரபுகளை நாம் புறக்கணித்துவிடக் கூடாது. அவர்களைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தேடாமல் வெறும் பெருமைக் கதைகளில் மட்டும் மூழ்கிவிடவும் கூடாது.

அவர்களின் வரலாற்றை ஆதாரங்களுடன் வெளிக்கொணர வேண்டும்.

அவர்களின் பக்தியை மரியாதையுடன் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

அவர்களின் வாழ்வியலை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

அதுவே நமது எழுத்தின் நோக்கம்.

போவோமா ஊர்கோலம்…

கானகத்தின் ஒவ்வொரு பாதையிலும் ஒரு கதையைத் தேடி…

ஒவ்வொரு பாறையிலும் ஒரு வரலாற்றுத் தடயத்தைத் தேடி…

ஒவ்வொரு நீரூற்றிலும் மூதாதையர்களின் வாழ்வியலைத் தேடி…

முருகப்பெருமானின் திருவருளை நெஞ்சில் சுமந்து…

நமது நிலத்தின் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றை மீட்டெடுக்க!

வேல் முருகா! வெற்றி வேல் முருகா!

எனது Blogs பக்கத்தை Follow செய்திடுங்கள். அன்புடன் குணரெத்தினம் - உமாறமணன் 

கொக்கட்டிச்சோலை_தான்தோன்றீச்சரம் ஒரு வரலாற்றியல் பார்வை.

கொக்கட்டிச்சோலை_தான்தோன்றீச்சரம் ஒரு வரலாற்றியல் பார்வை.

பாகம் - 1

குணரெத்தினம் - உமாறமணனின் வரிகளில்

போவோமா ஊர்கோலம் பாகம் - 10

நீண்ட காலமாக ஒரு வரலாற்றைத் தேடும் பயணம்

மட்டக்களப்பு என்றாலே அதன் வாவி, வயல், மீன்பிடி, கூத்து, கோயில்கள் என்று ஒரு தனித்துவமான பண்பாட்டு உலகம் நம் கண்முன்னால் வருகிறது.

அந்த உலகத்திற்குள் சென்றால், பல நூற்றாண்டுகளாக மக்களின் நம்பிக்கையையும், வழிபாட்டையும், வாழ்க்கை முறையையும் தன்னுடன் சுமந்து நிற்கும் ஒரு முக்கியமான திருத்தலம் அதுதான் கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரம்.

இது ஒரு சிவன் கோயில் என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு கடந்து செல்லக்கூடிய இடம் அல்ல. இந்த ஆலயத்தைச் சுற்றி அரசர்கள் இருக்கிறார்கள்.

அரசிகள் இருக்கிறார்கள்.

குடிகள் இருக்கிறார்கள்.

காடுகளை அழித்து குடியேறிய மக்களின் கதைகள் இருக்கின்றன.

வாய்மொழியாக தலைமுறைகளைக் கடந்து வந்த சம்பவங்கள் இருக்கின்றன.

சோழர்கள் பற்றிய குறிப்புகள் இருக்கின்றன.

கலிங்கத் தொடர்புகள் பற்றிய மரபுகள் இருக்கின்றன. கண்டியரசனின் நிருவாகத்தின் கீழ் இந்தக்கோயில்கள் பேணப்பட்ட மரபு இருக்கிறது.

வன்னிமைகளின் அரசாட்சி நிர்வாக முறைமைகளால் பேணப்பட்ட தலத்தின் சிறப்புகள் இருக்கிறது. 

அதுமட்டுமல்ல... ஒரு மரத்திலிருந்து தொடங்கும் ஒரு கதை இருக்கிறது. ஒரு வேடன் இருக்கிறார். அந்த மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டதாகக் கூறப்படும் இரத்தம் போன்ற திரவம் இருக்கிறது.

அதன் பின்னர் அங்கு கண்டெடுக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் ஒரு சிவலிங்கம் இருக்கிறது. அந்த இடத்திற்குச் செல்லும் ஒரு அரசி இருக்கிறார். அதன்பிறகு உருவாகிறது ஒரு ஆலயம்.

இந்தக் கதைதான் இன்று கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரத்தின் தோற்றக் கதையாக பல தலைமுறைகளாக சொல்லப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் 

இங்கேதான் நாம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை கேட்க வேண்டும்.

இந்தக் கதை முழுவதும் வரலாறா?

அல்லது இதற்குள் வரலாறும், வாய்மொழி மரபும், ஐதீகமும் கலந்து இருக்கிறதா?

இந்த இரண்டுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் கொக்கட்டிச்சோலை ஆலயத்தின் வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

முதலில் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரத்தின் வயது குறித்து இன்று பல்வேறு தகவல்கள் சொல்லப்படுகின்றன.

சில இடங்களில் இதன் வரலாறு மிகவும் தொன்மையான காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது.

சில குறிப்புகள் இதனை சோழர் காலத்துடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன.

சில உள்ளூர் வரலாற்று குறிப்புகள் 11ஆம் நூற்றாண்டைச் சுட்டுகின்றன.

மற்ற சில ஆய்வுக் குறிப்புகள் ஆலயத்தின் கட்டிடக்கலைத் தன்மைகளை நடுக்காலத்துடன் தொடர்புபடுத்துகின்றன.

இலங்கை தேசிய கல்வி நிறுவனம் வெளியிட்ட சைவநெறி வளத்திலும் ஆலயத்தின் கட்டுமான ஆண்டு தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்றும், குறைந்தது 800 ஆண்டுகள் பழமையானதாகக் கருதப்படுவதாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதனால், “இந்த ஆலயம் இவ்வளவு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கட்டப்பட்டது” என்று ஒரு குறிப்பை மட்டும் வைத்து முடிவு செய்துவிட முடியாது.

ஏனென்றால் ஒரு ஆலயத்தின் வரலாறு என்பது அந்தக் கட்டிடம் தோன்றிய நாளிலிருந்து மட்டும் தொடங்குவதில்லை.

ஒரு இடம் முதலில் புனித இடமாக இருந்திருக்கலாம்.

அதன்பிறகு அங்கு சிறிய வழிபாட்டு மையம் உருவாகியிருக்கலாம்.

பின்னர் அரச ஆதரவு கிடைத்திருக்கலாம்.

அதன்பிறகு கல் கட்டிடங்கள் எழுந்திருக்கலாம்.

வேறு காலங்களில் கோபுரம், மண்டபம், சந்நிதிகள், தேர்கள் என பல மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

அதனால் “ஆலயத்தின் வயது” என்பதையும் “இன்றுள்ள கட்டிடத்தின் வயது” என்பதையும் ஒன்றாகப் பார்க்க முடியாது.

அப்படியானால் இந்த ஆலயம் எப்படி உருவானது?

இங்கேதான் உலகநாச்சி என்ற பெயர் நமக்கு முன்னால் வருகிறது.

மட்டக்களப்பு பிராந்தியத்தின் பழைய வரலாற்று மரபுகளில் உலகநாச்சி முக்கியமான பெண் ஆட்சியாளராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.

கொக்கட்டிச்சோலை ஆலய மரபுப்படி, அவர் ஆட்சி செய்த காலத்தில்தான் இந்தப் பகுதியில் ஆலயத்தின் தொடக்கம் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அந்தக் காலத்தில் இப்பகுதி அடர்ந்த காடுகளால் சூழப்பட்டிருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

கொக்கட்டி மரங்கள் அதிகமாக இருந்ததால் அந்த இடம் “கொக்கட்டிச்சோலை” என்று அழைக்கப்பட்டதாகவும் ஒரு மரபு கூறுகிறது.

அந்தக் காட்டுப் பகுதியில் தேன் எடுப்பதற்காகச் சென்ற ஒரு வேடர், ஒரு கொக்கட்டி மரத்தை வெட்ட முயன்றபோது எதிர்பாராத ஒரு சம்பவம் நடந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. மரத்திலிருந்து இரத்தம் போன்ற திரவம் வெளியேறியதாக மரபு சொல்கிறது. அச்சமடைந்த அவர் அந்தச் செய்தியை அரசியிடம் தெரிவித்தார்.

உலகநாச்சி அங்கு சென்று பார்த்த போது அங்கு மண்ணுக்குள் புதைந்திருந்த ஒரு சிவலிங்கம் காணப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த லிங்கம் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டதல்ல.

தானாகத் தோன்றிய சிவலிங்கம்.

இதனால்தான் பின்னாளில் இந்தத் தலம் தான்தோன்றீச்சரம் என்றும், இறைவன் தான்தோன்றீஸ்வரர் என்றும் அழைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இது ஆலயத்தின் மிக முக்கியமான ஐதீக மரபு.

ஆனால் இதை வரலாற்று உண்மை என்று நாம் உடனடியாகக் கூற முடியாது. அதே நேரத்தில், பல தலைமுறைகளாக இந்தக் கதை தொடர்ச்சியாகச் சொல்லப்பட்டு வந்திருப்பதால், அது மட்டக்களப்பு தமிழக  மக்களின் வரலாற்று நினைவின் ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ளது என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

இதுதான் இந்த ஆலய வரலாற்றை சுவாரஸ்யமாக்குகிறது. ஒரு இடத்தின் வரலாறு சில நேரங்களில் கல் கல்வெட்டுகளில் மட்டும் இருக்காது.

அது மக்களின் நினைவிலும் இருக்கும்.

அவர்களின் கதைகளிலும் இருக்கும்.

அவர்களின் திருவிழாக்களிலும் இருக்கும்.

அவர்களின் குடும்ப மரபுகளிலும் இருக்கும்.

அவர்களின் கோயில் வழக்கங்களிலும் இருக்கும்.

கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரத்தின் வரலாறும் அப்படித்தான். ஆனால் அந்த நினைவுகளுக்குள் உண்மையான வரலாற்றுத் தடயங்கள் எங்கே இருக்கின்றன?

கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரத்தின் தோற்றத்தைப் பற்றி ஆய்வு செய்யும்போது, மீண்டும் மீண்டும் என் முன்னால் வந்து நிற்கும் பெயர் உலகநாச்சி.

ஆலய மரபில் அவர் ஒரு அரசியாக வருகிறார். மட்டக்களப்பு பூர்வீக வரலாற்று மரபுகளிலும் அவர் ஒரு முக்கியமான பெண் ஆட்சியாளராகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்.

அவரைச் சுற்றி கலிங்கம், மண்முனை, குணசிங்கன், மேகவர்ணன், உலகநாதன் போன்ற பல பெயர்கள் இணைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் இங்கே ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது.

உலகநாச்சியைப் பற்றிய தகவல்கள் பெரும்பாலும் பின்னாளில் தொகுக்கப்பட்ட உள்ளூர் வரலாற்று நூல்கள் மற்றும் வாய்மொழி மரபுகளிலிருந்தே நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அதனால் முதலில் நான் அவரைப் பற்றிக் கூறப்படும் காலக்கணிப்பை ஆராய வேண்டியிருந்தது.

நான் பார்த்த மட்டக்களப்பு வரலாற்று மரபுகளில், உலகநாச்சியின் இலங்கை வரவு கி.பி. 4ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. கலிங்க அரசன் குகசேனனின் மகளான உலகநாச்சியும் அவரது சகோதரர் உலகநாதனும் இலங்கைக்கு வந்ததாகவும், அப்போது அனுராதபுரத்தை ஆட்சி செய்த மேகவர்ணனைச் சந்தித்ததாகவும் பதிவு செய்கிறது. பின்னர் மேகவர்ணன் அவர்களை மட்டக்களப்பை ஆட்சி செய்ததாகக் கூறப்படும் குணசிங்கனிடம் அனுப்பியதாகவும் அந்த கதை கூறுகிறது.

இங்கே எனக்கு மிகவும் சுவாரசியமாகத் தோன்றும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

உலகநாச்சியின் வருகை பற்றிய இந்த மரபு தனியாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஆலயக் கதை அல்ல. அது மட்டக்களப்பு பிராந்தியத்தின் பரந்த பூர்வீக வரலாற்று மரபோடும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

கொக்கட்டிச்சோலை மற்றும் ஆரையம்பதி ஆகிய பகுதிகளின் தோற்றத்துடனும், அங்குள்ள முக்கிய ஆலயங்களின் தோற்றத்துடனும் உலகநாச்சியின் வரவு தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

இதனால் உலகநாச்சி என்ற பாத்திரம் வெறுமனே கொக்கட்டிச்சோலை ஆலயத்திற்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பாத்திரமாக இருக்க முடியாது என்ற ஒரு ஆய்வுக் கேள்வி எழுகிறது. ஆனால் அதே நேரத்தில், இதனால் அவர் பற்றிய ஒவ்வொரு தகவலும் வரலாற்று உண்மை என்று முடிவு செய்ய முடியாது.

உலகநாச்சியின் தந்தையான குகசேனன் .

 மட்டக்களப்பு வரலாற்று மரபுகளில்  கலிங்க நாட்டின் அரசனாகக் கூறப்படுகிறார்.

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான வரலாற்று ஒப்பீடு தேவைப்படுகிறது.

இலங்கையின் பௌத்த வரலாற்று மரபில், அனுராதபுர மன்னன் மேகவர்ணன் காலத்தில் கலிங்கத்திலிருந்து புத்தரின் புனித தந்த தாது இலங்கைக்கு கொண்டு வரப்பட்ட சம்பவம் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மட்டக்களப்பு மரபில், அதே காலப்பகுதியுடன் உலகநாச்சியின் இலங்கை வரவும் இணைக்கப்படுகிறது.

இந்த ஒற்றுமை என்னை மிகவும் கவனமாக இருக்கச் செய்கிறது. ஏனெனில் இரண்டு வேறுபட்ட வரலாற்று மரபுகளும் ஒரே பரந்த காலப்பின்னணியைச் சுட்டுகின்றன.

ஆனால் இங்கு நான் ஒரு முடிவை உடனடியாகச் சொல்ல விரும்பவில்லை.

“இரண்டு மரபுகளும் ஒரே நிகழ்வைச் சொல்கின்றன” என்று கூறுவதற்கு இன்னும் அதிகமான ஒப்பீட்டு ஆய்வு தேவை. ஆனால் குறைந்தபட்சம், உலகநாச்சியின் கதை முற்றிலும் காலமற்ற ஒரு புராணக் கதையாக இல்லாமல், இலங்கையின் 4ஆம் நூற்றாண்டு அரசியல் மற்றும் கலிங்கத் தொடர்புகளுடன் இணைக்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்று நினைவாக உருவாகியிருப்பதை அவனிக்க முடிகிறது.

மட்டக்களப்பு மான்மிய மரபில் வரும் கதைப்படி, உலகநாச்சி இலங்கைக்கு வந்த பின்னர் மேகவர்ணனைச் சந்தித்து தனது வரலாற்றுப் பின்னணியை விளக்கியதாகக் கூறப்படுகிறது.

பின்னர் மேகவர்ணன் மட்டக்களப்பை ஆட்சி செய்த குணசிங்கனுக்கு ஒரு திருமுகம் அனுப்பி, காடுகள் நிறைந்த குடியிருப்பற்ற பகுதியை உலகநாச்சிக்கு வழங்குமறு கேட்டதாக அந்த மரபு கூறுகிறது.

குணசிங்கன் அந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டு, அம்பிலாந்துறைக்கு அப்பால் இருந்த காடுகள் நிறைந்த மண்முனைப் பகுதியை உலகநாச்சிக்கு வழங்கியதாகவும், பின்னர் அங்கு குடியேற்றத்தை ஏற்படுத்தி மாளிகை அமைத்ததாகவும் அந்தப் பதிவு தொடர்கிறது. இது மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில் இங்கு உலகநாச்சி ஒரு ஆலயத்தை மட்டும் அமைக்கும் அரசியாக இல்லை.

அவர் ஒரு நிலப்பரப்பைப் பெற்று, குடியேற்றத்தை உருவாக்கி, ஒரு அரசியல் மையத்தை அமைக்கும் ஆட்சியாளராக காட்டப்படுகிறார். இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான ஆய்வுக் கேள்வி உருவாகிறது. மண்முனை முதலில் ஒரு அரசியல் நிலப்பரப்பாக உருவானதா? அல்லது ஏற்கனவே இருந்த குடியிருப்பை உலகநாச்சி மறுசீரமைத்தாரா?

இதற்கான நேரடி தொல்லியல் ஆதாரம் கிடைக்காத வரை இவை கானல் நீர்போன்ற கதைகளாகும்.. ஆனால் வரலாறு மட்டக்களப்பு மரபு உலகநாச்சியை மண்முனையின் அரசியல் உருவாக்கத்துடன் இணைக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

உலகநாச்சியைப் பற்றிய சில பழைய பதிவுகளில், அவர் தன்னுடன் வந்த மக்களைக் கூட்டிவந்து மண்முனைப் பகுதியில் குடியேற்றம் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

சில மரபுகள் அவர்கள் குகக் குடும்பங்கள் என்றும், சில பதிவுகள் பல்வேறு தொழில்சார் சமூகங்களும் குடியேற்றப்பட்டதாகவும் குறிப்பிடுகின்றன.

இதனை நான் அப்படியே வரலாற்று உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால் இத்தகவல் ஒரு முக்கியமான சமூக வரலாற்றுக் கேள்வியை எழுப்புகிறது.

அது யாதெனில் மண்முனை வெறும் அரசியல் மையமாக மட்டுமல்லாமல், திட்டமிட்ட குடியேற்றப் பகுதியாகவும் வளர்ந்ததா? மேலும் அந்தக் குடியேற்றத்திற்கும் பின்னாளில் கொக்கட்டிச்சோலை ஆலயத்தில் உருவான சேவை அமைப்புகளுக்கும் தொடர்பு இருந்ததா? இந்தக் கேள்வி மிகவும் முக்கியமானது.

ஏனெனில் கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரத்தின் வரலாற்றை கோயில் கட்டப்பட்ட வரலாறாக மட்டும் பார்த்தால், இந்தப் பகுதியின் சமூக வரலாற்றின் மிகப் பெரிய பகுதியை நாம் இழந்துவிடுவோம். உலகநாச்சியைப் பற்றிய ஆய்வில் எனக்கு கிடைத்த மற்றொரு முக்கியமான தகவல் என்னவென்றால், அவரது பெயர் கோவில்குளம் சிவாலயத்துடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. மண்முனை இராச்சியத்தில் உலகநாச்சி காலத்தில் இரண்டு முக்கிய சிவ வழிபாட்டு மையங்கள் இருந்ததாக ஒரு உள்ளூர் வரலாற்று ஆய்வு குறிப்பிடுகிறது:

01. கோவில்குளம் சிவாலயம்

02. கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரம்.

இதனால் ஒரு புதிய சிக்கல் உருவாகிறது.

உலகநாச்சி முதலில் எந்த ஆலயத்தை அமைத்தார்?

இந்தக் கேள்விக்கு இதுவரை எந்த ஆய்வும் உறுதியான பதிலை வழங்கவில்லை. உலகநாச்சி தன்னுடன் கொண்டு வந்ததாகக் கூறப்படும் சிறிய படிகலிங்கம் கோவில்குளத்துடன் தொடர்புடையதாகக் கருதப்படும் மரபும் உள்ளது. கோவில்குளம் ஆலயம் உலகநாச்சியின் தனிப்பட்.ட சிவ வழிபாடு செய்யும்  ஆலையமாக இருந்திருக்கலாம்  அதே நேரத்தில், இதனை உறுதி செய்ய விரிவான தொல்லியல் ஆய்வு தேவை. ஒரே நேரத்தில் இரண்டு சிவன் ஆலயங்களை அமைக்க வேண்டிய தேவை உலகநாச்சிக்கு ஏன் வந்தது? 

தொடரும் ... வரலாற்றியல் பயணத்துடன் இணையுங்கள்  #Follw செய்திடுங்கள்

செட்டிபாளையம்_போவோமா ஊர்கோலம்

செட்டிபாளையம்_போவோமா ஊர்கோலம்...  பாகம் - 11

குணரெத்தினம் -உமாறமணனின் வரிகளில்

ஒரு ஊரின் வரலாற்றை எழுதுவது என்றால் அந்த ஊர் எங்கே அமைந்திருக்கிறது என்பதை மட்டும் சொல்லிவிடுவது அல்ல.

அந்த ஊர் எப்போது உருவானது?

யார் அங்கு குடியேறினர்?

அந்த மக்கள் எந்தத் தொழிலைச் செய்தனர்?

எந்தக் குடிகளுடன் தொடர்புடையவர்கள்?

எந்த ஆலயங்களை நிறுவினர்?

அந்த ஆலயங்களின் பூசை உரிமை யாரிடம் இருந்தது?

திருவிழாவில் எந்த ஊருக்கு என்ன பங்கு இருந்தது?

அந்த மரபுகள் ஓலைச்சுவடிகளில் பதிவு செய்யப்பட்டனவா?

அல்லது தலைமுறை தலைமுறையாக வாய்மொழியாகவே கடத்தப்பட்டனவா?

இவற்றையெல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போதுதான் ஒரு ஊரின் உண்மையான நுண்வரலாற்றை அணுக முடியும்.

அந்த வகையில் செட்டிபாளையம் மிகவும் சுவாரசியமான ஆய்வுத் தளமாகிறது.

ஏனெனில் இந்தச் சிறிய கிராமத்தின் வரலாற்றுக்குள்

மட்டக்களப்பு மான்மியம்,

ஓலைச்சுவடிகள்,

கண்ணகை அம்மன் வழிபாடு,

ஊர்சுற்றுக் காவியம்,

வசந்தன் பாடல்கள்,

கட்டாடியார் பரம்பரை,

குடிமரபு,

ஆலய நிர்வாக உரிமைகள்,

வன்னிமை மரபு,

1897ஆம் ஆண்டு நிர்வாகக் கூட்டப் பதிவு,

மற்றும் இன்றுவரை தொடரும் சடங்கு

எனப் பல அடுக்குகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்துள்ளன.

எனது ஆய்வில் செட்டிபாளையத்தை நான் ஒரு சாதாரண கிராமமாக அல்லாமல், மட்டக்களப்பின் பண்பாட்டு நினைவகங்களில் ஒன்றாக அணுகுகிறேன்.

செட்டிபாளையம் — நிலமும் நீரும் சந்திக்கும் ஊர் படுவாங்கரையின் திறவுகோல் மட்டக்களப்பிலிருந்து தெற்கே, கல்முனை நோக்கிச் செல்லும் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ள செட்டிபாளையம், கிழக்கில் கடலையும் மேற்கில் மட்டக்களப்பு வாவியையும் வடக்கே குருக்கள்மடமும், தெற்கே மாங்காடும் இதன் எல்லைகளாகக் கொண்ட தனித்துவமான நிலவியல் அமைப்பைக் கொண்ட அழகிய கிராமம் 

இங்கு நெய்தல் நிலமும் மருத நிலமும் ஒன்றோடு ஒன்று கலக்கும் காட்சியை காணலாம் என்கிறது மட்டக்களப்பு தமிழகம் மட்டக்களப்புத் தமிழகம்

இது வெறும் இயற்கைக் காட்சியின் வர்ணனை அல்ல. மட்டக்களப்பின் பாரம்பரிய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள நிலவியல் மிக முக்கியமானது.

ஒருபுறம் கடல் — மீன்பிடி — உப்பு — கடற்கரைப் போக்குவரத்து மறுபுறம்

வாவி — வயல் — நெல் — நீர்ப்பாசனம் — விவசாயம் இவ்விரு பொருளாதார உலகங்களுக்கிடையே அமைந்திருக்கும் ஊராக செட்டிபாளையத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.

“செட்டிபாளையம்” என்ற பெயர்

செட்டிபாளையம் என்ற பெயருக்கான ஒரு முக்கியமான உள்ளூர் விளக்கம் “செட்டிமார் பாளையமிட்டு தங்கிய இடம்” என்பதாகும்.

மட்டக்களப்புத் தமிழகம் இதையே ஊரின் பெயருக்கான காரணவியல் விளக்கமாக வழங்குகிறது. அதே நூல் செட்டிபாளையத்தைப் பழமையும் கல்வியும் செல்வமும் கொண்ட கிராமமாக வர்ணிக்கிறது. இதனுடன் மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் காணப்படும் வணிகச் செட்டிகள் தொடர்பான செய்திகளும்  இணைந்து பார்க்கப்பட வேண்டியவை.

மான்மியத்தில் வடநாட்டு அண்ணாமலைச் செட்டிகள் மட்டக்களப்பில் வர்த்தகச் சாலைகளும் கிட்டங்கிகளும் அமைத்து வணிகம் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆனால் இதிலிருந்து “செட்டிபாளையம் கண்டிப்பாக அந்த வணிகச் செட்டிகளால் உருவாக்கப்பட்டது” என்று நேரடியாக முடிவு செய்ய முடியாது.அதற்கு தனிப்பட்ட ஆரம்பகால ஆவணம் தேவை.அவ்வாறான ஆவணங்கள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. (ஆவணங்கள் இருப்பின் comments பக்கத்தில் பதிவிடுங்கள்)

எனவே செட்டிமார் பாளையமிட்ட இடம் என்ற விளக்கம் தற்போது ஒரு வலுவான உள்ளூர் இடப்பெயர் மரபு என்ற நிலையிலேயே வைக்கப்பட வேண்டும்.

ஒரு ஆச்சரியமான உண்மை செட்டிபாளையம் ஒரு “ஆவணப் பாதுகாப்பு இடம்” செட்டிபாளையத்தின் வரலாற்றில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஆதாரங்களில் ஒன்று இதுதான்.

1962ஆம் ஆண்டு F.X.C. நடராசா பதிப்பித்த மட்டக்களப்பு மான்மியம் நூலின் முன்னுரையில் அவர் தெளிவாக எழுதுகிறார்:

கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரர் கோயிலில் இருந்த ஏடுகளிலிருந்தும், செட்டிபாளையம் கணபதிப்பிள்ளைப் புலவரிடம் இருந்த முழுமையான ஓலைப்பிரதியிலிருந்தும் நூலை ஒப்புநோக்கி பதிப்பித்ததாக.அதாவது

செட்டிபாளையம் → கணபதிப்பிள்ளைப் புலவர் → ஓலைச்சுவடி → மட்டக்களப்பு மான்மியம் என்ற நேரடியான ஆவணத் தொடர்பு இங்கு கிடைக்கிறது.

இது சாதாரண தகவல் அல்ல.

ஒரு ஊரின் வரலாறு வேறு இடத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.ஆனால் அந்த வரலாற்று உரையின் முழுமையான ஓலைப்பிரதி அந்த ஊரைச் சேர்ந்த புலவரிடம் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது என்பது செட்டிபாளையத்தின் அறிவுப் பாரம்பரியத்தைக் காட்டுகிறது. இங்குதான் எனக்கொரு சந்தேகம் நீண்ட நாட்களாக உண்டு. மட்டக்களப்பு மான்மியப் பாடல்களை ஏன் செட்டிபாளையத்தை சேர்ந்த புலவர்கள் எழுதியிருக்கக்கூடாது.

மட்டக்களப்பு மான்மியம் மிக முக்கியமான உள்ளூர் வரலாற்று ஆதாரம்.ஆனால் அதை நவீன வரலாற்று ஆவணமாக அப்படியே பயன்படுத்த முடியாது. அதன் பதிப்பாசிரியர் F.X.C. நடராசா தாமே நூலின் வரலாறு தொடர்பாக பல முக்கிய எச்சரிக்கைகளை வழங்குகிறார்.

நூலை யார் முதலில் எழுதினர் என்பது தெளிவில்லை;

பல காலங்களில் பலர் சேர்த்திருக்கலாம்;

சில பகுதிகளில் வரலாறும் மரபுக் கதைகளும் கலந்துள்ளன;

அரசர்களின் காலவரிசையில் குழப்பங்கள் உள்ளன;

சில செய்திகள் வேறு ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிடப்பட வேண்டும்

என்று அவரே குறிப்பிடுகிறார். மட்டக்களப்பின் ஆவணங்களை தேடித்தேடி அனைத்தையும் சேகரித்து கடைசியில் மட்டக்களப்பின் வரலாற்றை அப்பம் தட்டி குப்பை ஆக்கியவர் FXC. எனது பார்வையில் அவர் மட்டக்களப்பு தமிழகத்தின் உண்மையான வரலாற்று தரிசனத்தை மூடி மறைத்து விட்டார். அது பற்றி நிச்சயம் பிறகு எழுதுகிறேன்.

எனவே இந்த ஆய்வில் நான் ஒரு முறையைப் பின்பற்றுகிறேன் மான்மியத்தில் உள்ள செய்தி → தனியாகப் பதிவு அதற்கு வேறு ஆதாரம் உள்ளதா? → ஒப்பீடு வேறு ஆதாரம் இல்லையா? → மரபுச் செய்தி எனக் குறிப்பு

இந்த முறைதான் செட்டிபாளையத்தின் வரலாற்றை மிகைப்படுத்தாமல் எழுத உதவும்.

#செட்டிபாளையம் — புலவர்களின் ஊர்

மட்டக்களப்புத் தமிழகம் செட்டிபாளையத்தைப் பற்றி இன்னொரு முக்கியமான தகவலை வழங்குகிறது.

கணபதிப்பிள்ளைப் புலவர் மற்றும் சின்னவப் புலவர் போன்றோர் இவ்வூரைச் சேர்ந்தவர்கள் என அது குறிப்பிடுகிறது.

இது ஒரு தனிப்பட்ட குடும்ப வரலாற்றாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல.அதுவே உண்மை.

மட்டக்களப்பில் வரலாறு பெரும்பாலும்

புலவர் → ஓலை → பாடல் → ஆலயச் சடங்கு → வாய்மொழி என்ற பாதையில் தலைமுறைகளைக் கடந்துள்ளது.எனவே செட்டிபாளையத்தின் அறிவுசார் வரலாறும் அதன் ஆலய மரபும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்க முடியாதவை.

#செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயம்

செட்டிபாளையத்தின் வரலாற்றைச் சொல்லும்போது மிக முக்கியமாக முன்வருவது ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலயம் 1994ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட மட்டக்களப்பு செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறு என்ற தொகுப்பு 226 பக்கங்களைக் கொண்டது. அது வெறும் ஆலய வரலாறு அல்ல.

அதில்:

கிரான்குளம் தொடர்பு

குருக்கள்மடம் தொடர்பு

மாங்காடு தொடர்பு

தேற்றாத்தீவு சடங்கு

களுதாவளை குளிர்த்தி

 குடியிருப்புக் கிராமம்

கும்பத்து நெல்

எட்டாம் நாள் சடங்கு

சித்திரைச் சடங்கு

கார்த்திகை விளக்கீடு

தைக் குளிர்த்தி

கட்டாடியார் பரம்பரை

 குளிர்த்திப் பாடல்

கண்ணகை அம்மன் காவியம்

கண்ணகை அம்மன் அகவல்

மழைக் காவியம்

வைரவர் காவியம்

நாகதம்பிரான் காவியம்

வசந்தன் கவிகள்

எனப் பல்வேறு ஆய்வுப் பகுதிகள் இடம்பெற்றுள்ளன.இது செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தை ஒரு வழிபாட்டுத் தலத்தைவிடப் பெரிய பண்பாட்டு ஆவணமாக பார்க்க வேண்டிய காரணத்தை வழங்குகிறது.

1985 மற்றும் 1994 — இரண்டு வெளியீடுகளா? இங்கு ஒரு சுவாரசியமான ஆய்வு சிக்கல் உள்ளது. சில பின்னைய நூல் அறிமுகங்கள் 1985ஆம் ஆண்டிலேயே “செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறும் வழிபாடும்” என்ற நூல் வெளியானதாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

அதேவேளை நூல் தேட்டப் பதிவு 1994 மே மாதம் வெளியான 226 பக்கத் தொகுப்பை பதிவு செய்கிறது. எனவே தற்போதைய நிலையில் நான் இதை 1985ஆம் ஆண்டு ஒரு முந்தைய ஆலய வரலாற்று வெளியீடு இருந்திருக்கலாம்; 1994ஆம் ஆண்டு விரிவான தொகுப்பு வெளியானது என்று மட்டும் பதிவு செய்கிறேன்.

இரண்டு நூல்களின் முழுப் பிரதிகளும் கிடைத்தால் அவை இரண்டையும் ஒப்பிட்டு

என்ன புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டது?

எந்த மரபுகள் மாற்றப்பட்டன?

எந்த குடும்பப் பெயர்கள் இடம்பெற்றன?

எந்த சடங்கு உரிமைகள் பின்னர் பதிவு செய்யப்பட்டன?

என்பதை தனி ஆய்வாகச் செய்யலாம். என எண்ணியூள்ளேன் கண்ணகை தாயின் திருவருள் கைகூடட்டும்

மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு — ஏழு கண்ணகை விக்கிரகங்கள் மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஒரு மிக முக்கியமான கதையை பதிவு செய்கிறது.

போர்த்துக்கேயர் காலத்தில் ஏற்பட்ட சமய–அரசியல் சூழலைத் தொடர்ந்து, ஏழு கண்ணகை அம்மன் விக்கிரகங்கள், ஏழு நாடார் குடும்பங்கள், ஏழு ஆலய ஊழியக் கோவியர் குடும்பங்கள் ஆகியவை தொடர்புடைய ஒரு குடியேற்ற மரபு கூறப்படுகிறது. ஏழு கண்ணகை அம்மன் விக்கிரகங்கள் ஏழு கிராமங்களில் வைக்கப்பட்டன; நாடார் பூசகர்களாகவும்,

கோவியர் ஆலய ஊழியர்களாகவும்

அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமான செய்தி.

ஏனெனில் இங்கு நாம் காண்பது ஒரு தனி ஆலயம் அல்ல.தெய்வம் + பூசகர் + ஆலய ஊழியர் + குடியேற்றம் + கிராமம்

என்ற ஒரு சமூக அமைப்பு.

ஆனால் அந்த “ஏழு கிராமங்கள்” அனைத்தையும் மான்மியம் அந்த இடத்தில் பெயரிட்டு வழங்கவில்லை.எனவே பின்னாளில் பரவிய ஏழு ஊர் பட்டியலை மான்மியத்தின் அசல் உரையில் இருப்பதாகச் சொல்லக்கூடாது.

செட்டிபாளையத்துடன் தொடர்புடைய ஏழு ஊர் மரபு பின்னாளைய உள்ளூர் பதிவுகள் செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்துடன்

கிரான்குளம்

குருக்கள்மடம்

மாங்காடு

தேற்றாத்தீவு

களுதாவளை

அம்பிளாந்துறை

பழுகாமம்

ஆகிய ஊர்களுக்கு கண்ணகை அம்மன் ஆலையத்தில்  உரிமை இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றன.இது முக்கியமான மரபு மட்டுமன்றி வரலாற்று செய்தியும்கூட

ஆனால் இங்கு இன்னொரு மிக முக்கியமான விஷயம் உள்ளது.

2017ஆம் ஆண்டின் ஆலய வரலாற்றுப் பதிவில், அம்பிளாந்துறை மற்றும் பழுகாமம் பின்னர் நிர்வாகப் பங்காளித்துவத்திலிருந்து விலகியதாக கூறப்படுகிறது.

அதனால் பழைய நிலை ஏழு ஊர்களின் உரிமை/பங்கேற்பு மரபு பின்னைய நிலையில் அது ஆறு ஊர்களின் நிர்வாக அமைப்புஎன்ற மாற்றத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.1897 — நமக்குக் கிடைக்கும் மிக முக்கியமான காலனித்துவக் காலத் தடயம்

எனது ஆய்வில் இதுவரை கிடைத்த தகவல்களில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று

1897 பங்குனி 7 என்ற தேதியுடன் தொடர்புடைய  கண்ணகைத்தாயாரின் ஆலயக் கூட்டத்தில் வட்டை விதானை செட்டிப்போடி கணபதிப்பிள்ளை வன்னிமை மற்றும் வாலநாதக் குருக்கள்

சபாநாயகர்களாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மேலும் அம்பிளாந்துறையின் பிரதிநிதிகள்  நிலமை சின்னத்தம்பிப்போடி வன்னிமையின் மகன் வீமாப்போடி உடையார் மற்றும் இ.வ.வி. வீரபத்திரப்போடியார் பங்கேற்றதாகவும்,

பழுகாமத்தின் சார்பில் கண்ணப்பர் தம்பிமுத்து பங்கேற்றதாகவும் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.இது வெறும் வாய்மொழிக் கதை அல்ல.

இது ஒரு தேதியிடப்பட்ட நிர்வாகப் பதிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட செய்தி.

ஆகவே செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயத்தின் நிர்வாகத்தில் அம்பிளாந்துறை மற்றும் பழுகாமம் ஆகியவை 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உண்மையான பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதை ஆராய்வதற்கு இது மிகவும் வலுவான தடயமாகும்.

இதனால் ஒரு புதிய ஆய்வுக் கேள்வி உருவாகிறது இதுவரை நாம் “ஏழு ஊர்களின் உரிமை”என்று மட்டுமே கூறி வந்தோம்.ஆனால் 1897 பதிவை இணைத்துப் பார்க்கும்போது கேள்வி இன்னும் ஆழமாகிறது இந்த உரிமை வெறும் சமயப் பங்கேற்பா? அல்லது நிர்வாக உரிமையா?

1897 கூட்டத்தில் பிரதிநிதிகள், வன்னிமை, குருக்கள், கிராமப் பிரதிநிதிகள் ஆகியோர் இடம்பெறுவது பார்க்கும்போது, இது வெறும் பக்திப் பங்கேற்பை விட நிறுவன நிர்வாகத் தன்மை கொண்டிருந்திருக்கலாம் என்றே எனக்கு  தோன்றுகின்றது.

ஆனால் இதை உறுதியாகச் சொல்ல 1897 கூட்டக் குறிப்பின் முழு பிரதியும் தேவை.

அதில் என்ன தீர்மானிக்கப்பட்டது?

நில உரிமையா? பூசை உரிமையா?

வருமானப் பங்கா?

.சடங்கு பொறுப்பா?நிர்வாகத் தேர்தலா?

இவை தெரிய வேண்டும்.

#கட்டாடியார் — செட்டிபாளையத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பதவி

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தில் கட்டாடியார் என்ற பதவி மிக முக்கியமானது.1994 ஆலய வரலாற்றுத் தொகுப்பிலேயே“செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மனும் கட்டாடியார் பரம்பரையும்”என்ற தனிப்பட்ட ஆய்வுப் பகுதி இடம்பெற்றுள்ளது.மேலும் உள்ளூர் வரலாற்றுப் பதிவு கண்ணப்பக் கட்டாடியார் பற்றிய செய்தியை வழங்குகிறது.

அவர் செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயப் பூசகராக இருந்ததாகவும், மழை வேண்டிப் பாடியதாகக் கூறப்படும் அதேவேளை மழைக் காவியத்தில் அவரது பெயரும் இடம்பெற்ள்ளது

மிக முக்கியமாக, அந்தப் பதிவு ஒரு நீதிமன்ற ஆவணம் கண்ணப்பக் கட்டாடியார் ஆலயப் பூசகராக இருந்ததையும்   கூறுகிறது.

அந்த நீதிமன்ற ஆவணத்தின் அசல் நகலை நாம் இன்னும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

அது கிடைத்தால்கட்டாடியார் மரபு → குடும்பம் → பூசை உரிமை → நீதிமன்ற அங்கீகாரம் என்ற முழுமையான வரலாற்றுத் தடத்தை உருவாக்க முடியும்.

“மழைக் காவியம்” — வரலாற்று ஆவணமா அல்லது சடங்கு இலக்கியமா?மழைக் காவியம் செட்டிபாளையத்தின் பண்பாட்டு வரலாற்றில் முக்கியமானது.

அதில் கட்டாடியார் மழை வேண்டி அம்மனை வேண்டுவது பற்றிய பாடல் இருப்பதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வரலாற்றியல் கருத்தை முன்வைக்கலாம்.“இவர் இங்கே பூசை செய்தார்”என்று கூறினால் அது மட்டும் வரலாற்றுச் சான்றாகாது.

செய்யுள் + ஆலய மரபு + குடும்ப நினைவு + நீதிமன்ற ஆவணம்நான்கும் ஒரே நபரைச் சுட்டினால், அந்த நபரின் வரலாற்று இருப்பு மிகவும் வலுவாகிறது. இதுவே நாட்டார் இலக்கியத்தை வரலாற்று ஆய்வில் பயன்படுத்தும் சரியான முறை. 

செட்டிபாளையம் மற்றும் ஊர்சுற்றுக் காவியம் மட்டக்களப்பின் கண்ணகை வழிபாட்டில் ஊர்சுற்றுக் காவியம் / உடுக்குச் சிந்து மிக முக்கியமான வாய்மொழி இலக்கிய வடிவம். மட்டக்களப்புத் தமிழகம் இதை விருத்த யாப்பில் அமைந்த பாடல் தொகுப்பு என்று குறிப்பிடுகிறது.

அதில் கண்ணகைஅம்மான் கோயில்கள் உள்ள பல ஊர்கள் தனித்தனியாகப் பாடப்படுகின்றன.காரைதீவுக்கு பல பாடல்களும், வந்தாறுமூலை, செட்டிபாளையம், களுவாஞ்சிக்குடி ஆகியவற்றுக்கு பல பாடல்களும் வழங்கப்படுவதாக அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது.செட்டிபாளையம் கண்ணகை மரபில் ஒரு பெயராக மட்டும் இடம்பெறவில்லை  தனிப்பட்ட பாடல் இடம் பெற்ற தலமாகவும் இருந்தது.

அதே நேரம் கிடைத்த உள்ளூர் பதிப்புகளில் ஊர்சுற்றுக் காவியம் 72 பாடல்களைக் கொண்டதாக குறிப்பிடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பிராந்தியத்திலும் கண்ணகை அம்மன் தங்கியுள்ள தலங்களை வரிசைப்படுத்தி அவற்றின் பெருமையைப் பாடும் அமைப்பு காணப்படுகிறது.

ஒரு பாடல் வரிசையில்

பட்டிநகர்

தம்பிலுவில்

காரைநகர்

வீரமுனை

கல்முனை

கல்லாறு

மகிழூர்

எருவில்

செட்டிபாளையம்

புதுக்குடியிருப்பு

மகிழடித்தீவு

முதலைக்குடா

கொக்கட்டிச்சோலை

வந்தாறுமூலை...

எனப் பல ஊர்கள் தொடர்ச்சியாக வருகின்றன.இது ஒரு சாதாரண இடப்பெயர் பட்டியல் அல்ல.கண்ணகை வழிபாட்டின் புவியியல் வரைபடம் ஒரு செய்யுளாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தைப் புரிந்துகொள்ள இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் இது தற்போது 

கிரான்குளம்

குருக்கள்மடம்

செட்டிபாளையம்

மாங்காடு

தேற்றாத்தீவு

களுதாவளை

ஆகிய ஆறு கிராமங்களின் பிரதிநிதிகள் ஆலய நிர்வாகத்தில் பங்கேற்கும் ஒரு தேசத்துக்கோயில்.“செட்டிபாளையம் மக்களின் ஆலயம்”என்ற அளவைத் தாண்டி,பல கிராமங்களை இணைக்கும் சடங்கு நிறுவனம்”என்ற நிலையைப் பெற்றிருக்கிறது.

தேற்றாத்தீவு — தனித்துவமான பங்கு

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தில் தேற்றாத்தீவு மக்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது.கிடைத்த பதிவுகளின்படி, தேற்றாத்தீவு கட்டாடியார் மரபினர் செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மனுக்குப் பூசை செய்வதுடன் , தேற்றாத்தீவு மக்கள் திருக்கல்யாணச் சடங்கில் முக்கிய  பங்காற்றியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாக, தேற்றாத்தீவு பள்ளியங்கட்டு கண்ணகை ஆலயத்திலும் தனித்த பெருவிழா வளர்ந்ததாக அந்தப் பதிவு விளக்குகிறது.

இதன் மூலம் ஒரு சடங்கு மரபு மைய ஆலயம் → சடங்கு உரிமை → கிளை ஆலயம் → தனிப்பட்ட கிராம விழா என்ற பரிணாமத்தை அடைந்திருக்கலாம்.

களுதாவளை — “கும்பத்து நெல்” மரபு செட்டிபாளையம் ஆலயத்துடன் களுதாவளைக்கும் ஒரு தனித்துவமான தொடர்பு உள்ளது.உள்ளூர் வரலாற்றுப் பதிவு, செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயத்தில் நடைபெறும் பூரண கும்பச் சடங்கிற்கான நெல்லை களுதாவளை மக்கள் வழங்கும் பாரம்பரியம் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறது.

இது மிகவும் சுவாரசியமான சமூக வரலாற்றுத் தடயம்.ஏனெனில் ஒரு ஆலயச் சடங்கு வெறும் பூசையால் நடத்தப்படவில்லை. இதனை முதலில் அம்பிளாந்துறை, பழுகாமம் மக்கள்வழங்கி வந்ததாக கர்ணபரம்பரை கதைக சொல்கிறது.

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தில் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் குறிப்பிட்ட சடங்கு பங்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது .

கிரான்குளம் — கதவு திறத்தல்

குருக்கள்மடம் — பகற்சடங்கு

மாங்காடு — இரவுச்சடங்கு

தேற்றாத்தீவு — கலியாணச் சடங்கு

செட்டிபாளையம் — பூரண கும்பச் சடங்கு

களுதாவளை — பகற்சடங்கு மற்றும் திருக்குளிர்த்தி

எனப் பொறுப்புகள் பகிரப்பட்டுள்ளது

கண்ணகைச் சடங்கின் காலம்

கிழக்கிலங்கையில் கண்ணகை அம்மன் திருச்சடங்கு பொதுவாக வைகாசி மாதத்துடன் தொடர்புடையது.

“வைகாசித் திங்கள் வருவேனென்று...”

என்ற மரபுச் செய்தி காணப்படுவதாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.

இது கண்ணகை வழிபாட்டின் காலச்சுழற்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. மேலும்

கதவு திறத்தல்

கும்பச் சடங்கு

கலியாணக்கால்

காவியம்

உடுக்கு

குரவை

கொம்புமுறி

குளிர்த்தி

போன்ற பல அடுக்குகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைகின்றன.

செட்டிபாளையம் — செய்யுளில் உயிரோடு இருக்கும் ஊர்

ஒரு ஊரின் பெயர் பழைய செய்யுளில் தொடர்ந்து வருவது அதன் பண்பாட்டு நினைவகத்திற்கு மிக முக்கியமானது.

செட்டிபாளையம் ஊர்சுற்றுக் காவியத்தில் உள்ளது..கண்ணகை அம்மன் காவியத்தில் உள்ளது. அகவலில் உள்ளது.குளிர்த்திப் பாடலில் உள்ளது.மழைக் காவியத்தில் உள்ளது.வசந்தன் பாடல்களில் உள்ளது.

1994 ஆலயத் தொகுப்பின் உள்ளடக்கப் பட்டியலே இவ்வளவு இலக்கிய வடிவங்களைச் சுட்டுகிறது.இதனால் செட்டிபாளையத்தின் வரலாறு எழுதப்பட்ட வரலாறு மட்டுமல்ல; பாடப்பட்ட வரலாறும் ஆகும்.

#வசந்தன் கவியும் செட்டிபாளையமும்

இங்கு கிடைத்த மற்றொரு முக்கியமான ஆதாரம்“வசந்தன் கவித்திரட்டு”

அதன் ஆங்கில முன்னுரைக் குறிப்பில், செட்டிபாளையம் கிராமத்தில் உள்ள கண்ணகைத் தெய்வத்தைப் போற்றிப் பாடப்படும் ஒரு Swing Vasanthan பாடல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதில் கண்ணகி ஊஞ்சலில் அமர்த்தப்பட்டு பாடல் பாடப்படுவதாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இது செட்டிபாளையத்தின் கண்ணகை மரபு.

#மட்டக்களப்புத்_தமிழகம் செட்டிபாளையத்தின் மைய அமைப்பையும் பதிவு செய்கிறது.கடலையும் வாவியையும் இணைக்கும் நேரான பாதை ஒன்று ஊரின் நடுப்பகுதியைச் சென்றதாகவும், அந்தப் பாதை கண்ணகை ஆலயத்துடன் தொடர்புடையதாக ஒரு கர்ணபரம்பரைக் கதை இருப்பதாகவும் கூறுகிறது.

இது வரலாற்று உண்மையாக நிரூபிக்கப்படாத மரபு என்றாலும், ஒரு முக்கியமான சமூகப் பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது அதாவது கண்ணகை ஆலயம் வெறும் மத இடமாக இல்லாமல் ஊரின் இடவியல் அமைப்பிலும் ஒரு மையப் புள்ளியாக இருந்திருக்கலாம்.

அடிக்கல் நாட்டிய கட்டாடியார் — மரபும் நம்பிக்கையும் அதே உள்ளூர் நூல் ஒரு சுவாரசியமான ஐதிகத்தையும் பதிவு செய்கிறது.கடலில் வெடி ஒலி கேட்கும் நேரத்தில் கட்டாடியார் ஆலய அடிக்கல் நாட்ட வேண்டும் என்று அம்மன் கட்டளையிட்டதாக மரபு கூறுகிறது.

இதை வரலாற்றுச் சம்பவமாக நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

செட்டிபாளையமும் கண்டி அரசும்

மட்டக்களப்பு மான்மியம் கண்டி அரசுக்கும் மட்டக்களப்புக்கும் இடையிலான அரசியல் தொடர்புகளை விரிவாகச் சொல்கிறது.

அதில் மட்டக்களப்பு கண்டி நகரத்துடன் தொடர்புடையதாகவும், பின்னர் ஒல்லாந்தர் ஆட்சிச் சூழலில் மட்டக்களப்பு நிர்வாகம் மறுசீரமைக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேலும் 18ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அறுமக்குட்டிப்போடி மற்றும் கந்தப்போடி ஆகியோர் நிலைமைப் போடி அதிகாரிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டதாகவும், அவர்களுடைய அதிகாரப் பகுதிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

அதே பகுதியில் அறுமக்குட்டிப்போடி காலிங்கக் குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றும் தேவாலயங்களைச் செழிப்புற நடத்தியவர் என்றும், செட்டிபாளையத்தில் கண்ணகை அம்மனை நிறுவியவர் என்றும்  மான்மியம் கூறுகிறது.

இந்த “அறுமக்குட்டிப்போடி செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மனை நிறுவினார்” என்பதற்கான வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை எனினும்அறுமக்குட்டிபோடி அம்பிளாந்துறையை சேர்ந்தவர் என்பதும் அவர் கண்டி மன்னனின் பிரதிநிதி என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

 படையாட்சி – கலிங்கக் குடி – செட்டிபாளையம் மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் அரசியல் வர்ணனைகளில்:

படையாட்சி குலம்

கலிங்கக் குலம்

வங்கக் குலம்

சிங்கக் குலம்

போன்ற பெயர்கள் வருகின்றன.

கண்ணகை விக்கிரகங்களை நிறுவிய கதைப்பகுதியிலும் படையாட்சி குலத்துத் திக்கதிபர் மற்றும் கலிங்கக் குலத்தவர் தொடர்புடையதாக வருகின்றனர்.

இதனால் செட்டிபாளையம் கண்ணகை வரலாற்றை ஆய்வு செய்யும்போது கண்ணகை வழிபாடு மட்டும் என்று அணுகுவது போதாது.குடி அமைப்பு + அரசியல் அதிகாரம் + பூசை உரிமை + ஆலய ஊழியம் என்பவற்றையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஏழு விக்கிரகக் கதை மற்றும் ஏழு ஊர் உரிமை — ஒரே மரபா?

இது எனது ஆய்வில் இன்னும் தீர்க்கப்படாத முக்கியமான கேள்வி.ஒருபுறம் மட்டக்களப்பு மான்மியம்ஏழு கண்ணகை விக்கிரகங்கள்

ஏழு நாடார் குடும்பங்கள்ஏழு கோவியர் குடும்பங்கள்ஏழு கிராமங்கள் என்று கூறுகிறது.

மறுபுறம் செட்டிபாளையம் ஆலய மரபு

ஏழு ஊர்களின் உரிமை என்று கூறுகிறது.

இவை இரண்டும் ஒரே வரலாற்றுச் சம்பவத்தின் இரண்டு நினைவுருவங்களா?

அல்லது இரண்டு வேறு காலங்களின் சமூக அமைப்புகளா?இதை இன்னும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.ஆனால் இவை இரண்டையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்வது மிகவும் முக்கியம்.1897 ஆவணம் இந்தக் கேள்விக்கு புதிய வெளிச்சம் தருகிறது

1897 நிர்வாகப் பதிவு

அம்பிளாந்துறை

பழுகாமம்

செட்டிபாளையம்

ஆகிய இடங்களைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் ஒரே ஆலய நிர்வாகச் சூழலில் இருந்ததை காட்டுகிறது.

இதன் மூலம் குறைந்தபட்சம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயம் பல கிராமங்களின் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்ட நிறுவனம் என்பது வலுவாகத் தெரிகிறது.இதுவே நமது ஆய்வின் மிக வலுவான வரலாற்றுத் தடயங்களில் ஒன்று.

பின்னர் என்ன நடந்தது?காலப்போக்கில் அம்பிளாந்துறை மற்றும் பழுகாமம் தாமாகவே நிர்வாகப் பங்கில் இருந்து விலகியதாகபின்னைய ஆலய வரலாற்றுப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது.இதனால் இன்று காணப்படும் ஆறு கிராம நிர்வாக அமைப்பு, பழைய ஏழு ஊர் அமைப்பின் அப்படியே தொடர்ச்சி அல்ல. அது பழைய ஏழு ஊர் அமைப்பு. 

செட்டிபாளையம் — ஒரு சடங்கு கூட்டமைப்பு

இப்போது வரை கிடைத்த ஆதாரங்களை ஒன்றாகப் பார்த்தால் செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத் “ஒரு கிராமத்தின் ஆலயம்”என்று மட்டும் அழைப்பது அதன் வரலாற்றுப் பரப்பைச் சுருக்கிவிடும்.இது

கிரான்குளம்

குருக்கள்மடம்

மாங்காடு

தேற்றாத்தீவு

செட்டிபாளையம்

களுதாவளை

ஆகிய ஊர்களை இணைக்கும் ஒரு சடங்கு வலையமைப்பு.

பழைய காலத்தில்

அம்பிளாந்துறை

பழுகாமம்

ஆகியவையும் நிர்வாகப் பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதற்கான 1897 தடயம் உள்ளது.

இதனால் இது ஒரு பிராந்திய பண்பாட்டு நிறுவனம் எனக் கருதக்கூடிய அளவுக்கு ஆதாரங்கள் சேர்கின்றன.நோய், மழை, வளம் — கண்ணகை வழிபாட்டின் சமூகப் பங்கு கண்ணகை அம்மன் வழிபாட்டில் நோய் தீர்ப்பு, மழை வேண்டுதல், வளம் வேண்டுதல் ஆகியவை முக்கிய இடம் பெறுகின்றன.

மட்டக்களப்புத் தமிழகத்தில் கண்ணகை வழிபாட்டுடன்:

வெப்புநோய்

மழை

விவசாயம்

வளம்

குடும்ப நலம்

போன்ற சமூகத் தேவைகள் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன.

செட்டிபாளையத்தின் மழைக் காவிய மரபும் இதனுடன் இணைகிறது.அதனால் கண்ணகை ஆலயம் ஒரு சமய நிறுவனமாக மட்டும் இல்லாமல், பழைய கிராமிய சமூகத்தில் இயற்கை, நோய், மழை, விவசாயம் ஆகியவற்றை அர்த்தப்படுத்தும் பண்பாட்டு நிறுவனமாக இருந்திருக்கலாம்.

சடங்கு காலத்தின் சமூக ஒழுக்கம்

செட்டிபாளையம் கண்ணகை சடங்கு காலத்தில்மஞ்சள் தட்டாமை,மாவிடிக்காமை

புலால் தவிர்த்தல் போன்ற பாரம்பரியக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்ததாக உள்ளூர் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

இவற்றை நவீன பார்வையில் வெறும் “மதத் தடை” என்று பார்க்காமல் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு முழு சமூகத்தையும் ஒரே ஒழுக்க நெறிக்குள் கொண்டு வரும் சடங்கு அமைப்பு என்று கூறலாம்.

 

 செட்டிபாளையம்.

அதன் வரலாறு ஒரு கோயிலில் மட்டும் இல்லை.ஓலையில் இருக்கிறது.பாடலில் இருக்கிறது.கட்டாடியார் மரபில் இருக்கிறது.1897ஆம் ஆண்டின் நிர்வாக நினைவில் இருக்கிறது.அம்பிளாந்துறை வன்னிமைகளின் தலைமையில் இருக்கிறத கிரான்குளம் முதல் களுதாவளை வரை கிராமங்களின் சடங்கு உரிமையில் இருக்கிறது.அம்பிளாந்துறை, பழுகாமம் போன்ற ஊர்களின் பழைய பங்கேற்பிலும் இருக்கிறது.

 உசாவியவை :

F.X.C. நடராசா, மட்டக்களப்பு மான்மியம் — செட்டிபாளையம் கணபதிப்பிள்ளைப் புலவரின் முழுமையான ஓலைப்பிரதி உட்பட ஓலை ஆதாரங்களை ஒப்புநோக்கிய பதிப்பு.

.V.C. கந்தையா, மட்டக்களப்புத் தமிழகம் — செட்டிபாளையத்தின் நிலவியல், இடப்பெயர், புலவர் மரபு, கண்ணகை வழிபாடு மற்றும் ஊர்சுற்றுக் காவியம் தொடர்பான முக்கிய ஆதாரம்.

செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறு, 1994 — 226 பக்கத் தொகுப்பு; சடங்கு, கட்டாடியார், கண்ணகை காவியம், அகவல், மழைக் காவியம், பல ஊர் தொடர்புகள் ஆகியவை அடங்கிய முக்கிய உள்ளூர் ஆதாரம்.

1897 ஆலய நிர்வாகக் கூட்டப் பதிவு தொடர்பான வெளியிடப்பட்ட செய்தி — அம்பிளாந்துறை, பழுகாமம் ஆகியவற்றின் நிர்வாகப் பங்கேற்பு குறித்து முக்கிய தடயம்.

கண்ணகை ஊர்சுற்றுக் காவியம் / உடுக்குச் சிந்து — செட்டிபாளையம் உட்பட மட்டக்களப்பின் கண்ணகைத் தலங்களின் இலக்கியப் புவியியல்.

வசந்தன் கவித்திரட்டு — செட்டிபாளையம் கண்ணகைத் தெய்வத்துடன் தொடர்புடைய ஊஞ்சல் வசந்தன் பாடல் குறிப்பு.

திரு. #குணசேகரம் - மாங்காடு ( உதவிக்கல்விப்பணிப்பாளரிடமிருந்து பெற்றவாய்மொழி தகவல்கள்) கட்டுரையை செம்மை பார்த்து திருத்தி வழங்கியவரும் அவரே. நன்றி Sir.

பக்கத்தை தொடர #Follow செய்திடுங்கள்

குணரெத்தினம் - உமாறமணன்

இதன் தொடர்ச்சியை எதிர்பாருங்கள்