செட்டிபாளையம்_போவோமா ஊர்கோலம்...

செட்டிபாளையம்_போவோமா ஊர்கோலம்...  

குணரெத்தினம் -உமாறமணனின் வரிகளில்

ஒரு ஊரின் வரலாற்றை எழுதுவது என்றால் அந்த ஊர் எங்கே அமைந்திருக்கிறது என்பதை மட்டும் சொல்லிவிடுவது அல்ல.

அந்த ஊர் எப்போது உருவானது?

யார் அங்கு குடியேறினர்?

அந்த மக்கள் எந்தத் தொழிலைச் செய்தனர்?

எந்தக் குடிகளுடன் தொடர்புடையவர்கள்?

எந்த ஆலயங்களை நிறுவினர்?

அந்த ஆலயங்களின் பூசை உரிமை யாரிடம் இருந்தது?

திருவிழாவில் எந்த ஊருக்கு என்ன பங்கு இருந்தது?

அந்த மரபுகள் ஓலைச்சுவடிகளில் பதிவு செய்யப்பட்டனவா?

அல்லது தலைமுறை தலைமுறையாக வாய்மொழியாகவே கடத்தப்பட்டனவா?

இவற்றையெல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போதுதான் ஒரு ஊரின் உண்மையான நுண்வரலாற்றை அணுக முடியும்.

அந்த வகையில் செட்டிபாளையம் மிகவும் சுவாரசியமான ஆய்வுத் தளமாகிறது.

ஏனெனில் இந்தச் சிறிய கிராமத்தின் வரலாற்றுக்குள்

மட்டக்களப்பு மான்மியம்,

ஓலைச்சுவடிகள்,

கண்ணகை அம்மன் வழிபாடு,

ஊர்சுற்றுக் காவியம்,

வசந்தன் பாடல்கள்,

கட்டாடியார் பரம்பரை,

குடிமரபு,

ஆலய நிர்வாக உரிமைகள்,

வன்னிமை மரபு,

1897ஆம் ஆண்டு நிர்வாகக் கூட்டப் பதிவு,

மற்றும் இன்றுவரை தொடரும் சடங்கு

எனப் பல அடுக்குகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்துள்ளன.

எனது ஆய்வில் செட்டிபாளையத்தை நான் ஒரு சாதாரண கிராமமாக அல்லாமல், மட்டக்களப்பின் பண்பாட்டு நினைவகங்களில் ஒன்றாக அணுகுகிறேன்.

செட்டிபாளையம் — நிலமும் நீரும் சந்திக்கும் ஊர் படுவாங்கரையின் திறவுகோல் மட்டக்களப்பிலிருந்து தெற்கே, கல்முனை நோக்கிச் செல்லும் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ள செட்டிபாளையம், கிழக்கில் கடலையும் மேற்கில் மட்டக்களப்பு வாவியையும் வடக்கே குருக்கள்மடமும், தெற்கே மாங்காடும் இதன் எல்லைகளாகக் கொண்ட தனித்துவமான நிலவியல் அமைப்பைக் கொண்ட அழகிய கிராமம் 

இங்கு நெய்தல் நிலமும் மருத நிலமும் ஒன்றோடு ஒன்று கலக்கும் காட்சியை காணலாம் என்கிறது மட்டக்களப்பு தமிழகம் மட்டக்களப்புத் தமிழகம்

இது வெறும் இயற்கைக் காட்சியின் வர்ணனை அல்ல. மட்டக்களப்பின் பாரம்பரிய சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள நிலவியல் மிக முக்கியமானது.

ஒருபுறம் கடல் — மீன்பிடி — உப்பு — கடற்கரைப் போக்குவரத்து மறுபுறம்

வாவி — வயல் — நெல் — நீர்ப்பாசனம் — விவசாயம் இவ்விரு பொருளாதார உலகங்களுக்கிடையே அமைந்திருக்கும் ஊராக செட்டிபாளையத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.

“செட்டிபாளையம்” என்ற பெயர்

செட்டிபாளையம் என்ற பெயருக்கான ஒரு முக்கியமான உள்ளூர் விளக்கம் “செட்டிமார் பாளையமிட்டு தங்கிய இடம்” என்பதாகும்.

மட்டக்களப்புத் தமிழகம் இதையே ஊரின் பெயருக்கான காரணவியல் விளக்கமாக வழங்குகிறது. அதே நூல் செட்டிபாளையத்தைப் பழமையும் கல்வியும் செல்வமும் கொண்ட கிராமமாக வர்ணிக்கிறது. இதனுடன் மட்டக்களப்பு மான்மியத்தில் காணப்படும் வணிகச் செட்டிகள் தொடர்பான செய்திகளும்  இணைந்து பார்க்கப்பட வேண்டியவை.

மான்மியத்தில் வடநாட்டு அண்ணாமலைச் செட்டிகள் மட்டக்களப்பில் வர்த்தகச் சாலைகளும் கிட்டங்கிகளும் அமைத்து வணிகம் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆனால் இதிலிருந்து “செட்டிபாளையம் கண்டிப்பாக அந்த வணிகச் செட்டிகளால் உருவாக்கப்பட்டது” என்று நேரடியாக முடிவு செய்ய முடியாது.அதற்கு தனிப்பட்ட ஆரம்பகால ஆவணம் தேவை.அவ்வாறான ஆவணங்கள் இதுவரை கிடைக்கவில்லை. (ஆவணங்கள் இருப்பின் comments பக்கத்தில் பதிவிடுங்கள்)

எனவே செட்டிமார் பாளையமிட்ட இடம் என்ற விளக்கம் தற்போது ஒரு வலுவான உள்ளூர் இடப்பெயர் மரபு என்ற நிலையிலேயே வைக்கப்பட வேண்டும்.

ஒரு ஆச்சரியமான உண்மை செட்டிபாளையம் ஒரு “ஆவணப் பாதுகாப்பு இடம்” செட்டிபாளையத்தின் வரலாற்றில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஆதாரங்களில் ஒன்று இதுதான்.

1962ஆம் ஆண்டு F.X.C. நடராசா பதிப்பித்த மட்டக்களப்பு மான்மியம் நூலின் முன்னுரையில் அவர் தெளிவாக எழுதுகிறார்:

கொக்கட்டிச்சோலை தான்தோன்றீச்சரர் கோயிலில் இருந்த ஏடுகளிலிருந்தும், செட்டிபாளையம் கணபதிப்பிள்ளைப் புலவரிடம் இருந்த முழுமையான ஓலைப்பிரதியிலிருந்தும் நூலை ஒப்புநோக்கி பதிப்பித்ததாக.அதாவது

செட்டிபாளையம் → கணபதிப்பிள்ளைப் புலவர் → ஓலைச்சுவடி → மட்டக்களப்பு மான்மியம் என்ற நேரடியான ஆவணத் தொடர்பு இங்கு கிடைக்கிறது.

இது சாதாரண தகவல் அல்ல.

ஒரு ஊரின் வரலாறு வேறு இடத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கலாம்.ஆனால் அந்த வரலாற்று உரையின் முழுமையான ஓலைப்பிரதி அந்த ஊரைச் சேர்ந்த புலவரிடம் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தது என்பது செட்டிபாளையத்தின் அறிவுப் பாரம்பரியத்தைக் காட்டுகிறது. இங்குதான் எனக்கொரு சந்தேகம் நீண்ட நாட்களாக உண்டு. மட்டக்களப்பு மான்மியப் பாடல்களை ஏன் செட்டிபாளையத்தை சேர்ந்த புலவர்கள் எழுதியிருக்கக்கூடாது.

மட்டக்களப்பு மான்மியம் மிக முக்கியமான உள்ளூர் வரலாற்று ஆதாரம்.ஆனால் அதை நவீன வரலாற்று ஆவணமாக அப்படியே பயன்படுத்த முடியாது. அதன் பதிப்பாசிரியர் F.X.C. நடராசா தாமே நூலின் வரலாறு தொடர்பாக பல முக்கிய எச்சரிக்கைகளை வழங்குகிறார்.

நூலை யார் முதலில் எழுதினர் என்பது தெளிவில்லை;

பல காலங்களில் பலர் சேர்த்திருக்கலாம்;

சில பகுதிகளில் வரலாறும் மரபுக் கதைகளும் கலந்துள்ளன;

அரசர்களின் காலவரிசையில் குழப்பங்கள் உள்ளன;

சில செய்திகள் வேறு ஆதாரங்களுடன் ஒப்பிடப்பட வேண்டும்

என்று அவரே குறிப்பிடுகிறார். மட்டக்களப்பின் ஆவணங்களை தேடித்தேடி அனைத்தையும் சேகரித்து கடைசியில் மட்டக்களப்பின் வரலாற்றை அப்பம் தட்டி குப்பை ஆக்கியவர் FXC. எனது பார்வையில் அவர் மட்டக்களப்பு தமிழகத்தின் உண்மையான வரலாற்று தரிசனத்தை மூடி மறைத்து விட்டார். அது பற்றி நிச்சயம் பிறகு எழுதுகிறேன்.

எனவே இந்த ஆய்வில் நான் ஒரு முறையைப் பின்பற்றுகிறேன் மான்மியத்தில் உள்ள செய்தி → தனியாகப் பதிவு அதற்கு வேறு ஆதாரம் உள்ளதா? → ஒப்பீடு வேறு ஆதாரம் இல்லையா? → மரபுச் செய்தி எனக் குறிப்பு

இந்த முறைதான் செட்டிபாளையத்தின் வரலாற்றை மிகைப்படுத்தாமல் எழுத உதவும்.

#செட்டிபாளையம் — புலவர்களின் ஊர்

மட்டக்களப்புத் தமிழகம் செட்டிபாளையத்தைப் பற்றி இன்னொரு முக்கியமான தகவலை வழங்குகிறது.

கணபதிப்பிள்ளைப் புலவர் மற்றும் சின்னவப் புலவர் போன்றோர் இவ்வூரைச் சேர்ந்தவர்கள் என அது குறிப்பிடுகிறது.

இது ஒரு தனிப்பட்ட குடும்ப வரலாற்றாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல.அதுவே உண்மை.

மட்டக்களப்பில் வரலாறு பெரும்பாலும்

புலவர் → ஓலை → பாடல் → ஆலயச் சடங்கு → வாய்மொழி என்ற பாதையில் தலைமுறைகளைக் கடந்துள்ளது.எனவே செட்டிபாளையத்தின் அறிவுசார் வரலாறும் அதன் ஆலய மரபும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்க முடியாதவை.

#செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயம்

செட்டிபாளையத்தின் வரலாற்றைச் சொல்லும்போது மிக முக்கியமாக முன்வருவது ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலயம் 1994ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட மட்டக்களப்பு செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறு என்ற தொகுப்பு 226 பக்கங்களைக் கொண்டது. அது வெறும் ஆலய வரலாறு அல்ல.

அதில்:

கிரான்குளம் தொடர்பு

குருக்கள்மடம் தொடர்பு

மாங்காடு தொடர்பு

தேற்றாத்தீவு சடங்கு

களுதாவளை குளிர்த்தி

 குடியிருப்புக் கிராமம்

கும்பத்து நெல்

எட்டாம் நாள் சடங்கு

சித்திரைச் சடங்கு

கார்த்திகை விளக்கீடு

தைக் குளிர்த்தி

கட்டாடியார் பரம்பரை

 குளிர்த்திப் பாடல்

கண்ணகை அம்மன் காவியம்

கண்ணகை அம்மன் அகவல்

மழைக் காவியம்

வைரவர் காவியம்

நாகதம்பிரான் காவியம்

வசந்தன் கவிகள்

எனப் பல்வேறு ஆய்வுப் பகுதிகள் இடம்பெற்றுள்ளன.இது செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தை ஒரு வழிபாட்டுத் தலத்தைவிடப் பெரிய பண்பாட்டு ஆவணமாக பார்க்க வேண்டிய காரணத்தை வழங்குகிறது.

1985 மற்றும் 1994 — இரண்டு வெளியீடுகளா? இங்கு ஒரு சுவாரசியமான ஆய்வு சிக்கல் உள்ளது. சில பின்னைய நூல் அறிமுகங்கள் 1985ஆம் ஆண்டிலேயே “செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறும் வழிபாடும்” என்ற நூல் வெளியானதாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

அதேவேளை நூல் தேட்டப் பதிவு 1994 மே மாதம் வெளியான 226 பக்கத் தொகுப்பை பதிவு செய்கிறது. எனவே தற்போதைய நிலையில் நான் இதை 1985ஆம் ஆண்டு ஒரு முந்தைய ஆலய வரலாற்று வெளியீடு இருந்திருக்கலாம்; 1994ஆம் ஆண்டு விரிவான தொகுப்பு வெளியானது என்று மட்டும் பதிவு செய்கிறேன்.

இரண்டு நூல்களின் முழுப் பிரதிகளும் கிடைத்தால் அவை இரண்டையும் ஒப்பிட்டு

என்ன புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டது?

எந்த மரபுகள் மாற்றப்பட்டன?

எந்த குடும்பப் பெயர்கள் இடம்பெற்றன?

எந்த சடங்கு உரிமைகள் பின்னர் பதிவு செய்யப்பட்டன?

என்பதை தனி ஆய்வாகச் செய்யலாம். என எண்ணியூள்ளேன் கண்ணகை தாயின் திருவருள் கைகூடட்டும்

மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு — ஏழு கண்ணகை விக்கிரகங்கள் மட்டக்களப்பு மான்மியம் ஒரு மிக முக்கியமான கதையை பதிவு செய்கிறது.

போர்த்துக்கேயர் காலத்தில் ஏற்பட்ட சமய–அரசியல் சூழலைத் தொடர்ந்து, ஏழு கண்ணகை அம்மன் விக்கிரகங்கள், ஏழு நாடார் குடும்பங்கள், ஏழு ஆலய ஊழியக் கோவியர் குடும்பங்கள் ஆகியவை தொடர்புடைய ஒரு குடியேற்ற மரபு கூறப்படுகிறது. ஏழு கண்ணகை அம்மன் விக்கிரகங்கள் ஏழு கிராமங்களில் வைக்கப்பட்டன; நாடார் பூசகர்களாகவும்,

கோவியர் ஆலய ஊழியர்களாகவும்

அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறுகிறது.

இது மிகவும் முக்கியமான செய்தி.

ஏனெனில் இங்கு நாம் காண்பது ஒரு தனி ஆலயம் அல்ல.தெய்வம் + பூசகர் + ஆலய ஊழியர் + குடியேற்றம் + கிராமம்

என்ற ஒரு சமூக அமைப்பு.

ஆனால் அந்த “ஏழு கிராமங்கள்” அனைத்தையும் மான்மியம் அந்த இடத்தில் பெயரிட்டு வழங்கவில்லை.எனவே பின்னாளில் பரவிய ஏழு ஊர் பட்டியலை மான்மியத்தின் அசல் உரையில் இருப்பதாகச் சொல்லக்கூடாது.

செட்டிபாளையத்துடன் தொடர்புடைய ஏழு ஊர் மரபு பின்னாளைய உள்ளூர் பதிவுகள் செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்துடன்

கிரான்குளம்

குருக்கள்மடம்

மாங்காடு

தேற்றாத்தீவு

களுதாவளை

அம்பிளாந்துறை

பழுகாமம்

ஆகிய ஊர்களுக்கு கண்ணகை அம்மன் ஆலையத்தில்  உரிமை இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றன.இது முக்கியமான மரபு மட்டுமன்றி வரலாற்று செய்தியும்கூட

ஆனால் இங்கு இன்னொரு மிக முக்கியமான விஷயம் உள்ளது.

2017ஆம் ஆண்டின் ஆலய வரலாற்றுப் பதிவில், அம்பிளாந்துறை மற்றும் பழுகாமம் பின்னர் நிர்வாகப் பங்காளித்துவத்திலிருந்து விலகியதாக கூறப்படுகிறது.

அதனால் பழைய நிலை ஏழு ஊர்களின் உரிமை/பங்கேற்பு மரபு பின்னைய நிலையில் அது ஆறு ஊர்களின் நிர்வாக அமைப்புஎன்ற மாற்றத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.1897 — நமக்குக் கிடைக்கும் மிக முக்கியமான காலனித்துவக் காலத் தடயம்

எனது ஆய்வில் இதுவரை கிடைத்த தகவல்களில் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று

1897 பங்குனி 7 என்ற தேதியுடன் தொடர்புடைய  கண்ணகைத்தாயாரின் ஆலயக் கூட்டத்தில் வட்டை விதானை செட்டிப்போடி கணபதிப்பிள்ளை வன்னிமை மற்றும் வாலநாதக் குருக்கள்

சபாநாயகர்களாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மேலும் அம்பிளாந்துறையின் பிரதிநிதிகள்  நிலமை சின்னத்தம்பிப்போடி வன்னிமையின் மகன் வீமாப்போடி உடையார் மற்றும் இ.வ.வி. வீரபத்திரப்போடியார் பங்கேற்றதாகவும்,

பழுகாமத்தின் சார்பில் கண்ணப்பர் தம்பிமுத்து பங்கேற்றதாகவும் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது.இது வெறும் வாய்மொழிக் கதை அல்ல.

இது ஒரு தேதியிடப்பட்ட நிர்வாகப் பதிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட செய்தி.

ஆகவே செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயத்தின் நிர்வாகத்தில் அம்பிளாந்துறை மற்றும் பழுகாமம் ஆகியவை 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் உண்மையான பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதை ஆராய்வதற்கு இது மிகவும் வலுவான தடயமாகும்.

இதனால் ஒரு புதிய ஆய்வுக் கேள்வி உருவாகிறது இதுவரை நாம் “ஏழு ஊர்களின் உரிமை”என்று மட்டுமே கூறி வந்தோம்.ஆனால் 1897 பதிவை இணைத்துப் பார்க்கும்போது கேள்வி இன்னும் ஆழமாகிறது இந்த உரிமை வெறும் சமயப் பங்கேற்பா? அல்லது நிர்வாக உரிமையா?

1897 கூட்டத்தில் பிரதிநிதிகள், வன்னிமை, குருக்கள், கிராமப் பிரதிநிதிகள் ஆகியோர் இடம்பெறுவது பார்க்கும்போது, இது வெறும் பக்திப் பங்கேற்பை விட நிறுவன நிர்வாகத் தன்மை கொண்டிருந்திருக்கலாம் என்றே எனக்கு  தோன்றுகின்றது.

ஆனால் இதை உறுதியாகச் சொல்ல 1897 கூட்டக் குறிப்பின் முழு பிரதியும் தேவை.

அதில் என்ன தீர்மானிக்கப்பட்டது?

நில உரிமையா? பூசை உரிமையா?

வருமானப் பங்கா?

.சடங்கு பொறுப்பா?நிர்வாகத் தேர்தலா?

இவை தெரிய வேண்டும்.

#கட்டாடியார் — செட்டிபாளையத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றுப் பதவி

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தில் கட்டாடியார் என்ற பதவி மிக முக்கியமானது.1994 ஆலய வரலாற்றுத் தொகுப்பிலேயே“செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மனும் கட்டாடியார் பரம்பரையும்”என்ற தனிப்பட்ட ஆய்வுப் பகுதி இடம்பெற்றுள்ளது.மேலும் உள்ளூர் வரலாற்றுப் பதிவு கண்ணப்பக் கட்டாடியார் பற்றிய செய்தியை வழங்குகிறது.

அவர் செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயப் பூசகராக இருந்ததாகவும், மழை வேண்டிப் பாடியதாகக் கூறப்படும் அதேவேளை மழைக் காவியத்தில் அவரது பெயரும் இடம்பெற்ள்ளது

மிக முக்கியமாக, அந்தப் பதிவு ஒரு நீதிமன்ற ஆவணம் கண்ணப்பக் கட்டாடியார் ஆலயப் பூசகராக இருந்ததையும்   கூறுகிறது.

அந்த நீதிமன்ற ஆவணத்தின் அசல் நகலை நாம் இன்னும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

அது கிடைத்தால்கட்டாடியார் மரபு → குடும்பம் → பூசை உரிமை → நீதிமன்ற அங்கீகாரம் என்ற முழுமையான வரலாற்றுத் தடத்தை உருவாக்க முடியும்.

“மழைக் காவியம்” — வரலாற்று ஆவணமா அல்லது சடங்கு இலக்கியமா?மழைக் காவியம் செட்டிபாளையத்தின் பண்பாட்டு வரலாற்றில் முக்கியமானது.

அதில் கட்டாடியார் மழை வேண்டி அம்மனை வேண்டுவது பற்றிய பாடல் இருப்பதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வரலாற்றியல் கருத்தை முன்வைக்கலாம்.“இவர் இங்கே பூசை செய்தார்”என்று கூறினால் அது மட்டும் வரலாற்றுச் சான்றாகாது.

செய்யுள் + ஆலய மரபு + குடும்ப நினைவு + நீதிமன்ற ஆவணம்நான்கும் ஒரே நபரைச் சுட்டினால், அந்த நபரின் வரலாற்று இருப்பு மிகவும் வலுவாகிறது. இதுவே நாட்டார் இலக்கியத்தை வரலாற்று ஆய்வில் பயன்படுத்தும் சரியான முறை. 

செட்டிபாளையம் மற்றும் ஊர்சுற்றுக் காவியம் மட்டக்களப்பின் கண்ணகை வழிபாட்டில் ஊர்சுற்றுக் காவியம் / உடுக்குச் சிந்து மிக முக்கியமான வாய்மொழி இலக்கிய வடிவம். மட்டக்களப்புத் தமிழகம் இதை விருத்த யாப்பில் அமைந்த பாடல் தொகுப்பு என்று குறிப்பிடுகிறது.

அதில் கண்ணகைஅம்மான் கோயில்கள் உள்ள பல ஊர்கள் தனித்தனியாகப் பாடப்படுகின்றன.காரைதீவுக்கு பல பாடல்களும், வந்தாறுமூலை, செட்டிபாளையம், களுவாஞ்சிக்குடி ஆகியவற்றுக்கு பல பாடல்களும் வழங்கப்படுவதாக அந்த நூல் குறிப்பிடுகிறது.செட்டிபாளையம் கண்ணகை மரபில் ஒரு பெயராக மட்டும் இடம்பெறவில்லை  தனிப்பட்ட பாடல் இடம் பெற்ற தலமாகவும் இருந்தது.

அதே நேரம் கிடைத்த உள்ளூர் பதிப்புகளில் ஊர்சுற்றுக் காவியம் 72 பாடல்களைக் கொண்டதாக குறிப்பிடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பிராந்தியத்திலும் கண்ணகை அம்மன் தங்கியுள்ள தலங்களை வரிசைப்படுத்தி அவற்றின் பெருமையைப் பாடும் அமைப்பு காணப்படுகிறது.

ஒரு பாடல் வரிசையில்

பட்டிநகர்

தம்பிலுவில்

காரைநகர்

வீரமுனை

கல்முனை

கல்லாறு

மகிழூர்

எருவில்

செட்டிபாளையம்

புதுக்குடியிருப்பு

மகிழடித்தீவு

முதலைக்குடா

கொக்கட்டிச்சோலை

வந்தாறுமூலை...

எனப் பல ஊர்கள் தொடர்ச்சியாக வருகின்றன.இது ஒரு சாதாரண இடப்பெயர் பட்டியல் அல்ல.கண்ணகை வழிபாட்டின் புவியியல் வரைபடம் ஒரு செய்யுளாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தைப் புரிந்துகொள்ள இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் இது தற்போது 

கிரான்குளம்

குருக்கள்மடம்

செட்டிபாளையம்

மாங்காடு

தேற்றாத்தீவு

களுதாவளை

ஆகிய ஆறு கிராமங்களின் பிரதிநிதிகள் ஆலய நிர்வாகத்தில் பங்கேற்கும் ஒரு தேசத்துக்கோயில்.“செட்டிபாளையம் மக்களின் ஆலயம்”என்ற அளவைத் தாண்டி,பல கிராமங்களை இணைக்கும் சடங்கு நிறுவனம்”என்ற நிலையைப் பெற்றிருக்கிறது.

தேற்றாத்தீவு — தனித்துவமான பங்கு

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தில் தேற்றாத்தீவு மக்களின் பங்கு மிகவும் முக்கியமானது.கிடைத்த பதிவுகளின்படி, தேற்றாத்தீவு கட்டாடியார் மரபினர் செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மனுக்குப் பூசை செய்வதுடன் , தேற்றாத்தீவு மக்கள் திருக்கல்யாணச் சடங்கில் முக்கிய  பங்காற்றியதாகவும் கூறப்படுகிறது.

இதன் தொடர்ச்சியாக, தேற்றாத்தீவு பள்ளியங்கட்டு கண்ணகை ஆலயத்திலும் தனித்த பெருவிழா வளர்ந்ததாக அந்தப் பதிவு விளக்குகிறது.

இதன் மூலம் ஒரு சடங்கு மரபு மைய ஆலயம் → சடங்கு உரிமை → கிளை ஆலயம் → தனிப்பட்ட கிராம விழா என்ற பரிணாமத்தை அடைந்திருக்கலாம்.

களுதாவளை — “கும்பத்து நெல்” மரபு செட்டிபாளையம் ஆலயத்துடன் களுதாவளைக்கும் ஒரு தனித்துவமான தொடர்பு உள்ளது.உள்ளூர் வரலாற்றுப் பதிவு, செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மன் ஆலயத்தில் நடைபெறும் பூரண கும்பச் சடங்கிற்கான நெல்லை களுதாவளை மக்கள் வழங்கும் பாரம்பரியம் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறது.

இது மிகவும் சுவாரசியமான சமூக வரலாற்றுத் தடயம்.ஏனெனில் ஒரு ஆலயச் சடங்கு வெறும் பூசையால் நடத்தப்படவில்லை. இதனை முதலில் அம்பிளாந்துறை, பழுகாமம் மக்கள்வழங்கி வந்ததாக கர்ணபரம்பரை கதைக சொல்கிறது.

செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத்தில் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் குறிப்பிட்ட சடங்கு பங்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது .

கிரான்குளம் — கதவு திறத்தல்

குருக்கள்மடம் — பகற்சடங்கு

மாங்காடு — இரவுச்சடங்கு

தேற்றாத்தீவு — கலியாணச் சடங்கு

செட்டிபாளையம் — பூரண கும்பச் சடங்கு

களுதாவளை — பகற்சடங்கு மற்றும் திருக்குளிர்த்தி

எனப் பொறுப்புகள் பகிரப்பட்டுள்ளது

கண்ணகைச் சடங்கின் காலம்

கிழக்கிலங்கையில் கண்ணகை அம்மன் திருச்சடங்கு பொதுவாக வைகாசி மாதத்துடன் தொடர்புடையது.

“வைகாசித் திங்கள் வருவேனென்று...”

என்ற மரபுச் செய்தி காணப்படுவதாகப் பதிவுகள் கூறுகின்றன.

இது கண்ணகை வழிபாட்டின் காலச்சுழற்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. மேலும்

கதவு திறத்தல்

கும்பச் சடங்கு

கலியாணக்கால்

காவியம்

உடுக்கு

குரவை

கொம்புமுறி

குளிர்த்தி

போன்ற பல அடுக்குகள் ஒன்றோடு ஒன்று இணைகின்றன.

செட்டிபாளையம் — செய்யுளில் உயிரோடு இருக்கும் ஊர்

ஒரு ஊரின் பெயர் பழைய செய்யுளில் தொடர்ந்து வருவது அதன் பண்பாட்டு நினைவகத்திற்கு மிக முக்கியமானது.

செட்டிபாளையம் ஊர்சுற்றுக் காவியத்தில் உள்ளது..கண்ணகை அம்மன் காவியத்தில் உள்ளது. அகவலில் உள்ளது.குளிர்த்திப் பாடலில் உள்ளது.மழைக் காவியத்தில் உள்ளது.வசந்தன் பாடல்களில் உள்ளது.

1994 ஆலயத் தொகுப்பின் உள்ளடக்கப் பட்டியலே இவ்வளவு இலக்கிய வடிவங்களைச் சுட்டுகிறது.இதனால் செட்டிபாளையத்தின் வரலாறு எழுதப்பட்ட வரலாறு மட்டுமல்ல; பாடப்பட்ட வரலாறும் ஆகும்.

#வசந்தன் கவியும் செட்டிபாளையமும்

இங்கு கிடைத்த மற்றொரு முக்கியமான ஆதாரம்“வசந்தன் கவித்திரட்டு”

அதன் ஆங்கில முன்னுரைக் குறிப்பில், செட்டிபாளையம் கிராமத்தில் உள்ள கண்ணகைத் தெய்வத்தைப் போற்றிப் பாடப்படும் ஒரு Swing Vasanthan பாடல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதில் கண்ணகி ஊஞ்சலில் அமர்த்தப்பட்டு பாடல் பாடப்படுவதாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இது செட்டிபாளையத்தின் கண்ணகை மரபு.

மட்டக்களப்புத்_தமிழகம் செட்டிபாளையத்தின் மைய அமைப்பையும் பதிவு செய்கிறது.கடலையும் வாவியையும் இணைக்கும் நேரான பாதை ஒன்று ஊரின் நடுப்பகுதியைச் சென்றதாகவும், அந்தப் பாதை கண்ணகை ஆலயத்துடன் தொடர்புடையதாக ஒரு கர்ணபரம்பரைக் கதை இருப்பதாகவும் கூறுகிறது.

இது வரலாற்று உண்மையாக நிரூபிக்கப்படாத மரபு என்றாலும், ஒரு முக்கியமான சமூகப் பொருளை வெளிப்படுத்துகிறது அதாவது கண்ணகை ஆலயம் வெறும் மத இடமாக இல்லாமல் ஊரின் இடவியல் அமைப்பிலும் ஒரு மையப் புள்ளியாக இருந்திருக்கலாம்.

அடிக்கல் நாட்டிய கட்டாடியார் — மரபும் நம்பிக்கையும் அதே உள்ளூர் நூல் ஒரு சுவாரசியமான ஐதிகத்தையும் பதிவு செய்கிறது.கடலில் வெடி ஒலி கேட்கும் நேரத்தில் கட்டாடியார் ஆலய அடிக்கல் நாட்ட வேண்டும் என்று அம்மன் கட்டளையிட்டதாக மரபு கூறுகிறது.

இதை வரலாற்றுச் சம்பவமாக நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

செட்டிபாளையமும் கண்டி அரசும்

மட்டக்களப்பு மான்மியம் கண்டி அரசுக்கும் மட்டக்களப்புக்கும் இடையிலான அரசியல் தொடர்புகளை விரிவாகச் சொல்கிறது.

அதில் மட்டக்களப்பு கண்டி நகரத்துடன் தொடர்புடையதாகவும், பின்னர் ஒல்லாந்தர் ஆட்சிச் சூழலில் மட்டக்களப்பு நிர்வாகம் மறுசீரமைக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது.

மேலும் 18ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் அறுமக்குட்டிப்போடி மற்றும் கந்தப்போடி ஆகியோர் நிலைமைப் போடி அதிகாரிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டதாகவும், அவர்களுடைய அதிகாரப் பகுதிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

அதே பகுதியில் அறுமக்குட்டிப்போடி காலிங்கக் குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்றும் தேவாலயங்களைச் செழிப்புற நடத்தியவர் என்றும், செட்டிபாளையத்தில் கண்ணகை அம்மனை நிறுவியவர் என்றும்  மான்மியம் கூறுகிறது.

இந்த “அறுமக்குட்டிப்போடி செட்டிபாளையம் கண்ணகை அம்மனை நிறுவினார்” என்பதற்கான வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை எனினும்அறுமக்குட்டிபோடி அம்பிளாந்துறையை சேர்ந்தவர் என்பதும் அவர் கண்டி மன்னனின் பிரதிநிதி என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

படையாட்சி – கலிங்கக் குடி – செட்டிபாளையம் மட்டக்களப்பு மான்மியத்தின் அரசியல் வர்ணனைகளில்:

படையாட்சி குலம்

கலிங்கக் குலம்

வங்கக் குலம்

சிங்கக் குலம்

போன்ற பெயர்கள் வருகின்றன.

கண்ணகை விக்கிரகங்களை நிறுவிய கதைப்பகுதியிலும் படையாட்சி குலத்துத் திக்கதிபர் மற்றும் கலிங்கக் குலத்தவர் தொடர்புடையதாக வருகின்றனர்.

இதனால் செட்டிபாளையம் கண்ணகை வரலாற்றை ஆய்வு செய்யும்போது கண்ணகை வழிபாடு மட்டும் என்று அணுகுவது போதாது.குடி அமைப்பு + அரசியல் அதிகாரம் + பூசை உரிமை + ஆலய ஊழியம் என்பவற்றையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

ஏழு விக்கிரகக் கதை மற்றும் ஏழு ஊர் உரிமை — ஒரே மரபா?

இது எனது ஆய்வில் இன்னும் தீர்க்கப்படாத முக்கியமான கேள்வி.ஒருபுறம் மட்டக்களப்பு மான்மியம்ஏழு கண்ணகை விக்கிரகங்கள்

ஏழு நாடார் குடும்பங்கள்ஏழு கோவியர் குடும்பங்கள்ஏழு கிராமங்கள் என்று கூறுகிறது.

மறுபுறம் செட்டிபாளையம் ஆலய மரபு

ஏழு ஊர்களின் உரிமை என்று கூறுகிறது.

இவை இரண்டும் ஒரே வரலாற்றுச் சம்பவத்தின் இரண்டு நினைவுருவங்களா?

அல்லது இரண்டு வேறு காலங்களின் சமூக அமைப்புகளா?இதை இன்னும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.ஆனால் இவை இரண்டையும் ஒப்பிட்டு ஆராய்வது மிகவும் முக்கியம்.1897 ஆவணம் இந்தக் கேள்விக்கு புதிய வெளிச்சம் தருகிறது

1897 நிர்வாகப் பதிவு

அம்பிளாந்துறை

பழுகாமம்

செட்டிபாளையம்

ஆகிய இடங்களைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் ஒரே ஆலய நிர்வாகச் சூழலில் இருந்ததை காட்டுகிறது.

இதன் மூலம் குறைந்தபட்சம் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயம் பல கிராமங்களின் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்ட நிறுவனம் என்பது வலுவாகத் தெரிகிறது.இதுவே நமது ஆய்வின் மிக வலுவான வரலாற்றுத் தடயங்களில் ஒன்று.

பின்னர் என்ன நடந்தது?காலப்போக்கில் அம்பிளாந்துறை மற்றும் பழுகாமம் தாமாகவே நிர்வாகப் பங்கில் இருந்து விலகியதாகபின்னைய ஆலய வரலாற்றுப் பதிவு குறிப்பிடுகிறது.இதனால் இன்று காணப்படும் ஆறு கிராம நிர்வாக அமைப்பு, பழைய ஏழு ஊர் அமைப்பின் அப்படியே தொடர்ச்சி அல்ல. அது பழைய ஏழு ஊர் அமைப்பு. 

செட்டிபாளையம் — ஒரு சடங்கு கூட்டமைப்பு

இப்போது வரை கிடைத்த ஆதாரங்களை ஒன்றாகப் பார்த்தால் செட்டிபாளையம் கண்ணகை ஆலயத் “ஒரு கிராமத்தின் ஆலயம்”என்று மட்டும் அழைப்பது அதன் வரலாற்றுப் பரப்பைச் சுருக்கிவிடும்.இது

கிரான்குளம்

குருக்கள்மடம்

மாங்காடு

தேற்றாத்தீவு

செட்டிபாளையம்

களுதாவளை

ஆகிய ஊர்களை இணைக்கும் ஒரு சடங்கு வலையமைப்பு.

பழைய காலத்தில்

அம்பிளாந்துறை

பழுகாமம்

ஆகியவையும் நிர்வாகப் பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்பதற்கான 1897 தடயம் உள்ளது.

இதனால் இது ஒரு பிராந்திய பண்பாட்டு நிறுவனம் எனக் கருதக்கூடிய அளவுக்கு ஆதாரங்கள் சேர்கின்றன.நோய், மழை, வளம் — கண்ணகை வழிபாட்டின் சமூகப் பங்கு கண்ணகை அம்மன் வழிபாட்டில் நோய் தீர்ப்பு, மழை வேண்டுதல், வளம் வேண்டுதல் ஆகியவை முக்கிய இடம் பெறுகின்றன.

மட்டக்களப்புத் தமிழகத்தில் கண்ணகை வழிபாட்டுடன்:

வெப்புநோய்

மழை

விவசாயம்

வளம்

குடும்ப நலம்

போன்ற சமூகத் தேவைகள் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன.

செட்டிபாளையத்தின் மழைக் காவிய மரபும் இதனுடன் இணைகிறது.அதனால் கண்ணகை ஆலயம் ஒரு சமய நிறுவனமாக மட்டும் இல்லாமல், பழைய கிராமிய சமூகத்தில் இயற்கை, நோய், மழை, விவசாயம் ஆகியவற்றை அர்த்தப்படுத்தும் பண்பாட்டு நிறுவனமாக இருந்திருக்கலாம்.

சடங்கு காலத்தின் சமூக ஒழுக்கம்

செட்டிபாளையம் கண்ணகை சடங்கு காலத்தில்மஞ்சள் தட்டாமை,மாவிடிக்காமை

புலால் தவிர்த்தல் போன்ற பாரம்பரியக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்ததாக உள்ளூர் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

இவற்றை நவீன பார்வையில் வெறும் “மதத் தடை” என்று பார்க்காமல் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு முழு சமூகத்தையும் ஒரே ஒழுக்க நெறிக்குள் கொண்டு வரும் சடங்கு அமைப்பு என்று கூறலாம்.

செட்டிபாளையம்.

அதன் வரலாறு ஒரு கோயிலில் மட்டும் இல்லை.ஓலையில் இருக்கிறது.பாடலில் இருக்கிறது.கட்டாடியார் மரபில் இருக்கிறது.1897ஆம் ஆண்டின் நிர்வாக நினைவில் இருக்கிறது.அம்பிளாந்துறை வன்னிமைகளின் தலைமையில் இருக்கிறத கிரான்குளம் முதல் களுதாவளை வரை கிராமங்களின் சடங்கு உரிமையில் இருக்கிறது.அம்பிளாந்துறை, பழுகாமம் போன்ற ஊர்களின் பழைய பங்கேற்பிலும் இருக்கிறது.

 உசாவியவை :

F.X.C. நடராசா, மட்டக்களப்பு மான்மியம் — செட்டிபாளையம் கணபதிப்பிள்ளைப் புலவரின் முழுமையான ஓலைப்பிரதி உட்பட ஓலை ஆதாரங்களை ஒப்புநோக்கிய பதிப்பு.

.V.C. கந்தையா, மட்டக்களப்புத் தமிழகம் — செட்டிபாளையத்தின் நிலவியல், இடப்பெயர், புலவர் மரபு, கண்ணகை வழிபாடு மற்றும் ஊர்சுற்றுக் காவியம் தொடர்பான முக்கிய ஆதாரம்.

செட்டிபாளையம் ஸ்ரீலஸ்ரீ கண்ணகை அம்மன் ஆலய வரலாறு, 1994 — 226 பக்கத் தொகுப்பு; சடங்கு, கட்டாடியார், கண்ணகை காவியம், அகவல், மழைக் காவியம், பல ஊர் தொடர்புகள் ஆகியவை அடங்கிய முக்கிய உள்ளூர் ஆதாரம்.

1897 ஆலய நிர்வாகக் கூட்டப் பதிவு தொடர்பான வெளியிடப்பட்ட செய்தி — அம்பிளாந்துறை, பழுகாமம் ஆகியவற்றின் நிர்வாகப் பங்கேற்பு குறித்து முக்கிய தடயம்.

கண்ணகை ஊர்சுற்றுக் காவியம் / உடுக்குச் சிந்து — செட்டிபாளையம் உட்பட மட்டக்களப்பின் கண்ணகைத் தலங்களின் இலக்கியப் புவியியல்.

வசந்தன் கவித்திரட்டு — செட்டிபாளையம் கண்ணகைத் தெய்வத்துடன் தொடர்புடைய ஊஞ்சல் வசந்தன் பாடல் குறிப்பு.

திரு. #குணசேகரம் - மாங்காடு ( உதவிக்கல்விப்பணிப்பாளரிடமிருந்து பெற்றவாய்மொழி தகவல்கள்) கட்டுரையை செம்மை பார்த்து திருத்தி வழங்கியவரும் அவரே. நன்றி Sir.

பக்கத்தை தொடர #Follow செய்திடுங்கள்

குணரெத்தினம் - உமாறமணன்

இதன் தொடர்ச்சியை எதிர்பாருங்கள்

உகந்தைமலை முருகன் ஆலயம் — கடல் முத்தமிடும் கரையில், கானகம் தாலாட்டும் மலையில், காலம் காக்கும் கந்தவேளின் திருத்தலம்! போவோமா ஊர்கோலம்!

உகந்தைமலை முருகன் ஆலயம் — கடல் முத்தமிடும் கரையில், கானகம் தாலாட்டும் மலையில், காலம் காக்கும் கந்தவேளின் திருத்தலம்!  போவோமா ஊர்கோலம்!

குணரெத்தினம் - உமாறமணன் இன் வரிகளில்

சில இடங்களுக்குச் சென்றால் இயற்கையை ரசித்துவிட்டுத் திரும்பிவிடுவோம். சில இடங்களுக்குச் சென்றால் வரலாற்றை அறிந்துகொண்டு திரும்புவோம். ஆனால், சில இடங்கள் மட்டும் நம் மனதிற்குள் ஒரு கேள்வியை விதைத்துவிடுகின்றன: இத்தனை அமைதிக்குள் எத்தனை கதைகள் புதைந்திருக்கின்றன?

அப்படியொரு கேள்வியோடு, கிழக்கிலங்கையின் கானகக் கரையோரத்தில் அமைந்துள்ள உகந்தைமலை முருகன் ஆலயத்தை நோக்கி இன்று நமது பயணத்தைத் தொடங்குவோம்.

கடலும் கானகமும் சந்திக்கும் இடத்தில்…

இலங்கையின் கிழக்குக் கரையோரத்தில், அம்பாறை மாவட்டத்தின் பாணமைப் பிரதேசத்தை அண்மித்துக் குமண வனப்பகுதியின் இயற்கைச் சூழலோடு இணைந்திருக்கிறது உகந்தைமலை.

ஒருபுறம் நீலக்கடல். மறுபுறம் கானகத்தின் பசுமை. இடையிடையே வானத்தைத் தொட முயலும் பாறைக் குன்றுகள். அவற்றின் மத்தியில் பக்தர்களின் நம்பிக்கையைத் தாங்கி நிற்கும் முருகப்பெருமானின் திருத்தலம்.

உகந்தையின் அழகு அதன் ஆலயக் கோபுரத்தோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. ஆலயத்தை அணுகும் வழியில் விரியும் இயற்கைச் சூழலும், கடற்கரையின் தனிமையும், பாறைகளின் அமைதியும், மலையடிவாரத்தில் நிலவும் ஆன்மிக உணர்வும் ஒன்றிணைந்து இந்த இடத்திற்குத் தனித்துவமான முகத்தை வழங்குகின்றன.

நகரங்களின் இரைச்சலிலிருந்து விலகி, இயற்கையின் மத்தியில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, மனிதன் தன்னுடைய அன்றாடப் பரபரப்புகளை மறந்து ஒரு கணம் அமைதியைத் தேடுகிறான்.

அந்த அமைதிக்குள் இறைவனைத் தேடும் மனங்களுக்கு உகந்தை ஒரு புனிதத் தலமாக விளங்குகிறது.

இங்கே வருபவர்கள் அனைவரும் ஒரே காரணத்திற்காக வருவதில்லை. சிலர் நேர்த்திக்கடனை நிறைவேற்ற வருகிறார்கள். சிலர் கதிர்காமப் பாதயாத்திரையைத் தொடங்க வருகிறார்கள். சிலர் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்து வரும் குடும்ப வழிபாட்டு மரபை நிறைவேற்ற வருகிறார்கள்.

ஆனால், அவர்களுடைய பாதைகள் ஒன்றுகூடும் இடமாக உகந்தை திகழ்கிறது.

‘உகந்தை’ — பெயருக்குள் வாழும் நம்பிக்கை!

ஒரு புனிதத் தலத்தின் பெயர், அந்த இடத்தைப் பற்றிய மக்களின் புரிதலையும் நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தும்.

உகந்தைமலை என்ற பெயருக்கும் அத்தகைய மரபுவழி விளக்கங்கள் வழங்கப்படுகின்றன.

முருகப்பெருமான் போருக்குச் சென்றபோதும், போருக்குப் பின்னர் இளைப்பாறியபோதும் தங்குவதற்கு உகந்த இடமாக இப்பிரதேசம் இருந்ததால் ‘உகந்தைமலை’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாக ஒரு மரபு கூறுகிறது. முருகப்பெருமானின் வேற்படையுடன் தொடர்புடைய தெய்வீக ஒளிக்கதிர் இம்மலையில் தங்கியதாகவும் மற்றொரு நம்பிக்கை நிலவுகிறது.

இவை சமய மரபுகளில் வழங்கப்படும் கதைகள். இவற்றை உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றுச் சம்பவங்களாகக் கருதுவதற்குப் பதிலாக, இந்தத் தலத்தின் புனிதத்தன்மையை விளக்கும் நம்பிக்கைகளாகப் புரிந்துகொள்வதே பொருத்தமானது.

ஒரு இடத்தின் பெயருக்குப் பின்னால் இருக்கும் கதையை ஆராய்வது, அந்த இடத்தோடு மக்கள் கொண்டிருக்கும் உறவை அறிந்துகொள்வதற்கான ஒரு வழியாகும்.

உகந்தையின் பெயரும் அவ்வாறே ஒரு தேடலுக்கு வழிவகுக்கிறது.

முருகன் மலையடிவாரத்தில்; வள்ளி மலை உச்சியில்!

உகந்தைமலையின் தனித்துவமான அம்சங்களில் ஒன்று, முருகப்பெருமானின் பிரதான வழிபாட்டிடம் மலையடிவாரத்தில் அமைந்திருப்பதும், வள்ளியம்மனுக்கான வழிபாட்டிடம் அருகிலுள்ள வள்ளிமலைக் குன்றின் உச்சியில் அமைந்திருப்பதும் ஆகும்.

இந்த அமைப்பு பக்தர்களின் மனதில் தனித்துவமான ஆன்மிக அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது.

மலையடிவாரத்தில் முருகப்பெருமானைத் தரிசித்துவிட்டு, வள்ளியம்மன் வழிபாட்டிடத்தை நோக்கிச் செல்லும் பாதை, இயற்கையோடு நெருக்கமாக இணைந்த ஒரு பயணமாக அமைகிறது.

பாறைகளுக்கு இடையே செல்லும் பாதை, திறந்த வானம், காற்றின் ஓசை, மலையின் அமைதி என ஒவ்வொன்றும் பயணத்தின் அனுபவத்தை வேறுபடுத்துகின்றன.

வள்ளிமலையின் வழிபாட்டு மரபுகள் இந்தத் தலத்தின் சமய அடையாளத்தில் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன. வள்ளியம்மனுக்கும் முருகப்பெருமானுக்கும் இடையிலான தொடர்பு, தமிழர் பக்தி மரபில் ஆழமாக வேரூன்றிய ஒன்று.

இங்கே அந்த மரபு இயற்கை நிலப்பரப்போடு இணைந்து வெளிப்படுகிறது.

பாறைகளுக்குள் மறைந்திருக்கும் இயற்கை நீர்ச்சுனைகள்!

உகந்தைமலையின் மற்றொரு சிறப்பம்சம் அதன் பாறைகளில் காணப்படும் இயற்கை நீர்ச்சுனைகள்.

மலைப்பாறைகளின் இடுக்குகளில் நீர் தேங்கியிருக்கும் இத்தகைய இயற்கை அமைப்புகள், இப்பகுதியின் வழிபாட்டு மரபுகளோடும் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன.

குறிப்பாக, வள்ளிமலைப் பகுதியில் உள்ள இயற்கை நீர்க்குழிகள் புனித நீர்நிலைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அவற்றில் சிலவற்றுக்குத் தனிப்பட்ட பெயர்களும் வழங்கப்படுகின்றன. இந்த நீர்நிலைகள் தொடர்பான வழிபாட்டு நம்பிக்கைகள் மற்றும் மரபுகள் உகந்தையின் தனித்துவமான பண்பாட்டு அம்சங்களில் ஒன்றாகும்.

பாறைகளின் இடையே நீர் தேங்குவதற்கான இயற்கையான புவியியல் காரணங்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். அந்த நீர்நிலைகளுடன் மனிதர்கள் உருவாக்கிக்கொண்ட ஆன்மிக உறவு மறுபுறம் இருக்கிறது.

இயற்கை ஓர் இடத்தை உருவாக்குகிறது. மனிதர்களின் நினைவுகளும் நம்பிக்கைகளும் அதற்கு ஒரு பண்பாட்டு அடையாளத்தை வழங்குகின்றன.

அதனால்தான் ஒருவருக்கு அது ஒரு இயற்கை நீர்க்குழியாகத் தோன்றும்போது, மற்றொருவருக்கு அது தலைமுறைகள் கடந்த புனித நினைவின் சின்னமாகத் தெரிகிறது.

ஆனால் இத்தகைய இடங்களின் புனிதத்தன்மையை மதிப்பதற்கான சிறந்த வழி அவற்றைப் பாதுகாப்பதுதான். நீர்நிலைகளில் குப்பைகளை வீசாமல் இருப்பதும், அவற்றை மாசுபடுத்தாமல் காப்பதும், இயற்கை அமைப்புகளைச் சேதப்படுத்தாமல் இருப்பதும் பக்தர்களின் பொறுப்பாகும்.

கடற்கரையில் கிடக்கும் பொற்கலத்தின் கதை!

உகந்தைமலை முருகன் ஆலயத்தைப் பற்றிய நாட்டார் மரபுகளில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒன்று, கடற்கரையில் காணப்படும் படகு போன்ற பாறையுடன் தொடர்புடைய கதை.

முருகப்பெருமான் பொற்கலத்தில் இப்பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்ததாகவும், அந்தக் கலம் பின்னர் பாறையாக மாறியதாகவும் ஒரு நம்பிக்கை கூறுகிறது. அந்தப் பாறை ‘ரன் ஓரு கல’ என்ற பெயரால் அறியப்படுவதாக இலங்கையின் சுற்றுலாத் தகவல் வெளியீடுகளிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இந்தக் கதையை ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாக நிரூபிக்கும் ஆதாரம் இல்லை. இருப்பினும், உகந்தையின் கடற்கரையையும் முருக வழிபாட்டையும் இணைக்கும் முக்கியமான நாட்டார் மரபாக இது விளங்குகிறது.

கடற்கரையில் கிடக்கும் ஒரு பாறை, கடலின் அலைகளால் வடிவமைக்கப்பட்ட இயற்கை அமைப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு பக்தரின் பார்வையில், அதே பாறை இறைவனின் வருகையை நினைவூட்டும் புனித அடையாளமாக மாறுகிறது.

இயற்கை உருவாக்கிய வடிவத்திற்கு மக்கள் வழங்கும் பொருள், அந்த இடத்தின் பண்பாட்டு அடையாளத்தை உருவாக்குகிறது.

உகந்தையின் கடற்கரையும் அத்தகைய நினைவுகளால் செறிவடைந்திருக்கிறது.

அந்தப் பாறையைப் பார்க்கச் செல்லும் ஒருவர், கடலின் அழகை மட்டுமல்ல; தலைமுறைகளாகப் பகிரப்பட்டு வந்த ஒரு நம்பிக்கைக் கதையையும் சந்திக்கிறார்.

1885 — வரலாற்றில் பதிந்த ஒரு முக்கிய ஆண்டு!

உகந்தைமலை ஆலயத்தின் வரலாற்றைப் பற்றிய குறிப்புகளில் 1885ஆம் ஆண்டு முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.

கிடைக்கக்கூடிய தமிழ் ஆவணக் குறிப்புகளின்படி, மட்டக்களப்பில் வாழ்ந்த யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த மார்க்கண்டு என்பவரால் 1885ஆம் ஆண்டில் இங்கு ஆலயக் கட்டடம் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. கோளாவில் பகுதியைச் சேர்ந்த காளியப்பன் என்பவர் ஆரம்பகாலப் பூசகராக இருந்ததாகவும் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

இங்கு ஒரு வரலாற்று வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1885ஆம் ஆண்டு ஆலயக் கட்டடம் அமைக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுவது, அதற்கு முன்னர் அங்கு வழிபாடு இருக்கவில்லை என்பதற்கான சான்றல்ல.

மாறாக, முறையான ஆலயக் கட்டடம் உருவாவதற்கு முன்பே இப்பகுதியில் வேல் வழிபாடும் புனிதத் தலமாகக் கருதும் மரபுகளும் இருந்ததாகப் பல குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இவற்றின் தொடக்கக் காலத்தை உறுதியாக நிர்ணயிக்க மேலும் வரலாற்று ஆய்வு தேவை.

ஒரு மரத்தின் வயதை அதன் மீது கட்டப்பட்ட மேடையின் வயதைக் கொண்டு அளவிட முடியாததுபோல, ஒரு புனிதத் தலத்தின் முழு வரலாற்றையும் அதன் தற்போதைய கட்டடத்தின் வயதுடன் மட்டும் இணைத்துப் பார்க்க முடியாது.

உகந்தையின் வரலாற்றையும் அந்த ஆழமான பார்வையில்தான் அணுக வேண்டும்.

ஆலய நிர்வாகமும் பழைய வழிபாட்டு மரபுகளும்!

உகந்தைமலை ஆலயத்தின் வரலாற்றுக் குறிப்புகளில் வண்ணக்கர் என்ற நிர்வாகப் பொறுப்பும் குறிப்பிடப்படுகிறது. உள்ளூர் சமூகங்களின் பங்களிப்புடன் ஆலய நிர்வாகமும் வழிபாட்டு நடைமுறைகளும் வளர்ச்சியடைந்ததாகப் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன.

ஆலய நிர்வாகத்தின் வரலாறு என்பது பதவிப் பெயர்களின் பட்டியல் மட்டுமல்ல.

ஒரு தொலைதூரப் புனிதத் தலத்தில் நித்திய வழிபாட்டைத் தொடர்ந்து நடத்துவது, திருவிழாக்களை ஏற்பாடு செய்வது, பக்தர்களின் வருகையை ஒழுங்குபடுத்துவது, ஆலயத்தின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது போன்ற பணிகள் நீண்டகால சமூகப் பங்களிப்பை வேண்டுகின்றன.

இந்தப் பணிகளில் ஈடுபட்டவர்களின் வரலாற்றை ஆவணப்படுத்துவது, ஆலயத்தின் வளர்ச்சிக்கு உழைத்தவர்களை நினைவுகூர்வதற்கான வழியாகும்.

பழைய நிர்வாகப் பதிவுகள், ஆலயக் குறிப்பேடுகள், கல்வெட்டுகள் அல்லது குடும்ப ஆவணங்கள் கிடைத்தால், உகந்தையின் வரலாற்றை மேலும் துல்லியமாக எழுத முடியும்.

கதிர்காமப் பாதயாத்திரையின் புனிதத் தொடக்கம்!

உகந்தைமலை முருகன் ஆலயத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது, கதிர்காமத்தை நோக்கிய பாதயாத்திரையைத் தவிர்த்துவிட முடியாது.

இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளிலிருந்து பக்தர்கள் பலர் உகந்தையை வந்தடைந்து, அங்கிருந்து கானகப் பாதைகள் வழியாகக் கதிர்காமத்தை நோக்கிப் பயணிக்கின்றனர். இந்தப் பாதயாத்திரை, கதிர்காமத்தின் வருடாந்த எசல விழாவுடன் தொடர்புடைய நீண்டகால பக்தி மரபாகும்.

உகந்தையில் முருகப்பெருமானைத் தரிசித்து, தமது வேண்டுதல்களை மனதில் ஏந்திக்கொண்டு, கதிர்காமத்தை நோக்கிப் புறப்படும் பக்தர்களின் பயணம் இத்தலத்தின் ஆன்மிக முக்கியத்துவத்தை மேலும் உயர்த்துகிறது.

சிலருக்கு இது ஆண்டுதோறும் நிறைவேற்றும் நேர்த்திக்கடன்.

சிலருக்கு இது குடும்ப மரபு.

சிலருக்கு இது வாழ்க்கையின் கடினமான தருணத்தில் எடுத்துக்கொண்ட ஓர் உறுதிமொழி.

இன்னும் சிலருக்கு, தம்மை விடப் பெரிய ஒரு நம்பிக்கையோடு இணைந்திருப்பதை உணரும் பயணம்.

கால்நடையாகக் கடக்கும் ஒவ்வொரு தூரமும் உடலின் பொறுமையை மட்டுமல்ல, மனத்தின் உறுதியையும் சோதிக்கிறது.

வெயில், மழை, களைப்பு, கானகத்தின் நீண்ட பாதைகள் எனப் பல சவால்களைக் கடந்து செல்லும் இந்தப் பயணத்தில், பக்தர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவுகின்றனர். உணவைப் பகிர்ந்துகொள்கின்றனர். பயணத்தின் சிரமங்களை ஒன்றாக எதிர்கொள்கின்றனர்.

அந்த அனுபவம், பாதயாத்திரையைத் தனிப்பட்ட வழிபாட்டிலிருந்து கூட்டு ஆன்மிக அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

காட்டுப் பாதை — பக்தியின் வழியும் இயற்கையின் பொறுப்பும்!

உகந்தையிலிருந்து கதிர்காமத்தை நோக்கிச் செல்லும் பயணத்தில் கானகச் சூழல் முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது.

இந்தப் பாதையின் அழகு அதன் தனிமையில் இருக்கிறது. மனிதர்களின் வழக்கமான வாழ்க்கையிலிருந்து விலகி, இயற்கையின் நடுவே பயணிப்பது பக்தர்களுக்கு மறக்க முடியாத அனுபவமாக அமைகிறது.

ஆனால் இந்தக் கானகம் மனிதர்களின் பயணத்திற்கான பாதை மட்டுமல்ல. எண்ணற்ற உயிரினங்களின் வாழ்விடமும் ஆகும்.

எனவே, பாதயாத்திரை மேற்கொள்வோர் சுற்றுச்சூழலை மதிப்பது மிக முக்கியம். குப்பைகளை வீசாமல் இருப்பது, வனவிலங்குகளுக்கு உணவளிக்காமல் இருப்பது, விலங்குகளை அணுகவோ தொந்தரவு செய்யவோாமல் இருப்பது, அதிகாரிகளின் அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்றுவது போன்றவை அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய பொறுப்புகளாகும்.

காட்டுப் பாதைகள் மற்றும் பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளுக்கான அனுமதிகள், திறப்பு நேரங்கள், பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் ஆகியவை மாறக்கூடும். எனவே பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு அப்போதைய அதிகாரபூர்வ அறிவுறுத்தல்களை உறுதிப்படுத்துவது அவசியம்.

இறைவனைத் தரிசிக்கச் செல்லும் பாதையில் இயற்கையைப் பாதுகாப்பதும் ஒரு புனிதக் கடமையே.

பல சமூகங்களின் நினைவுகளில் வாழும் உகந்தை!

உகந்தைமலைப் பிரதேசம் பல்வேறு சமூகங்களின் வரலாறுகளும் நம்பிக்கைகளும் சந்திக்கும் இடமாகவும் ஆய்வாளர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

இப்பகுதியின் வழிபாட்டு மரபுகளை ஆராயும் ஆய்வுகள், தமிழர் முருக வழிபாடு, வேடர் மரபுகள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களின் பங்களிப்புகள் குறித்து விவாதிக்கின்றன.

இத்தகைய வரலாற்றை எழுதும்போது, எந்த ஒரு சமூகத்தின் மரபையும் மற்றொரு சமூகத்தின் மரபுக்குள் கரைத்துவிடாமல், ஒவ்வொன்றின் தனித்துவத்தையும் மதித்து அணுகுவது அவசியம்.

ஒரு புனிதத் தலம் மக்களுக்கு வழிபாட்டிடமாக மட்டுமல்லாமல், தமது முன்னோர்களையும் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் நினைவுகூரும் இடமாகவும் இருக்கலாம்.

உகந்தையின் கடந்தகாலத்தை மேலும் தெளிவாக அறிந்துகொள்ள, உள்ளூர் சமூகங்களின் வாய்மொழி வரலாறுகள், பழைய நிர்வாக ஆவணங்கள், ஆலயப் பதிவுகள் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வுகள் அனைத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

அதுவே இந்தப் புனிதத் தலத்தின் பல அடுக்குகளைக் கொண்ட வரலாற்றை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

உகந்தைமலையின் உண்மையான அழகு எது?

உகந்தைமலையின் அழகை ஒரு புகைப்படத்தில் முழுமையாகப் பதிவு செய்துவிட முடியாது.

கடற்கரையில் அலைகள் கரையைத் தொடும் காட்சி ஒரு அழகு.

பாறைகளின் மீது படரும் காலை ஒளி மற்றொரு அழகு.

மலையடிவாரத்தில் அமைதியாக நின்று முருகப்பெருமானைத் தரிசிக்கும் பக்தர்களின் முகங்களில் தெரியும் நம்பிக்கை இன்னொரு அழகு.

கதிர்காமத்தை நோக்கிப் புறப்படுவதற்கு முன் தமது குடும்பத்தினருடன் நின்று வேண்டுதல் செய்யும் ஒருவரின் மனநிலை, பல ஆண்டுகளாகத் தொடரும் நேர்த்திக்கடனை நிறைவேற்றும் பக்தரின் மகிழ்ச்சி, களைப்பிலும் பயணத்தைத் தொடரும் பாதயாத்திரையாளரின் உறுதி இவையெல்லாம் உகந்தையின் உயிரோட்டத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஒரு இடத்தின் அழகு என்பது இயற்கையின் தோற்றத்தில் மட்டுமல்ல; அந்த இடத்தோடு மனிதர்கள் உருவாக்கிக்கொள்ளும் உணர்வுப்பூர்வமான உறவிலும் இருக்கிறது.

அதனால்தான் உகந்தை சிலருக்கு ஒரு ஆலயம்; சிலருக்கு ஒரு வரலாற்றுத் தலம்; சிலருக்கு ஒரு இயற்கைச் சொர்க்கம்; இன்னும் சிலருக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் நினைவில் நிற்கும் ஆன்மிகப் பயணத்தின் தொடக்கப் புள்ளி.

உகந்தைமலையின் வரலாற்றில் இன்னும் ஆராயப்பட வேண்டிய பல அம்சங்கள் உள்ளன.

ஆலயத்தின் தொடக்ககால வழிபாட்டு மரபுகள், பழைய நிர்வாக ஆவணங்கள், வள்ளிமலையின் வரலாறு, இயற்கை நீர்ச்சுனைகளுடன் தொடர்புடைய நம்பிக்கைகள், கடற்கரையின் நாட்டார் கதைகள் மற்றும் பாதயாத்திரையின் சமூக வரலாறு ஆகியவை விரிவான ஆய்வுக்குரியவை.

இவற்றைப் பற்றிய நம்பகமான ஆதாரங்களைத் திரட்டுவது, இந்தப் புனிதத் தலத்தின் வரலாற்றை அடுத்த தலைமுறைகளுக்குப் பாதுகாப்பதற்கான முக்கியமான பணியாகும்.

பழைய புகைப்படங்கள், ஆலய நிர்வாகப் பதிவுகள், மூத்த பூசகர்கள் மற்றும் உள்ளூர் மக்களின் நேர்காணல்கள், வரலாற்று நூல்கள், அரசாங்க ஆவணங்கள் ஆகியவை கிடைத்தால், உகந்தையின் வரலாற்றை இன்னும் விரிவாகவும் துல்லியமாகவும் பதிவு செய்ய முடியும்.

ஏனெனில், ஒரு புனிதத் தலத்தின் பெருமை அதன் புகழில் மட்டும் இல்லை. அதன் உண்மையான வரலாற்றையும் மரபுகளையும் பாதுகாப்பதில்தான் இருக்கிறது. வரலாற்றை முடி மறைப்பதால் எதுவும் ஆகிவிடாது... 

நிறைவாக…

கடலைப் பார்த்தோம்.

கானகத்தின் அமைதியை உணர்ந்தோம்.

பாறைகளில் உறைந்திருக்கும் நீர்ச்சுனைகளைப் பற்றிய மரபுகளை அறிந்துகொண்டோம்.

பொற்கலம் பாறையானதாகக் கூறப்படும் நாட்டார் கதையையும் கேட்டோம்.

1885ஆம் ஆண்டு ஆலயக் கட்டுமானம் பற்றிய வரலாற்றுத் தடயத்தைப் பார்த்தோம்.

கதிர்காமத்தை நோக்கிச் செல்லும் பாதயாத்திரையின் ஆன்மிக அனுபவத்தையும் புரிந்துகொண்டோம்.

ஆனால் உகந்தைமலையைப் பற்றிய நமது தேடல் இன்னும் நிறைவடையவில்லை.

அதன் ஒவ்வொரு பாறையிலும் ஒரு கதை இருப்பதாக நம்பும் பக்தர்கள் இருக்கிறார்கள். அதன் ஒவ்வொரு பாதையிலும் ஒரு நினைவு இருப்பதாக உணரும் யாத்திரிகர்கள் இருக்கிறார்கள். அதன் இயற்கைச் சூழலில் ஒரு தனித்துவமான உலகைக் காணும் இயற்கை ஆர்வலர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இந்தப் பல்வேறு அனுபவங்களையும் ஆதாரங்களையும் ஒன்றிணைத்துப் பார்க்கும்போதுதான் உகந்தையின் உண்மையான தனித்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

உகந்தைமலை என்பது ஒரு பயணத்தின் இடைநிறுத்தம் மட்டுமல்ல. அது நம்பிக்கை, இயற்கை, வரலாறு, மனித அனுபவம் ஆகியவை சந்திக்கும் ஒரு புனித நிலம்.

அதன் மரபுகளை மதிப்போம்.

அதன் இயற்கையைப் பாதுகாப்போம்.

அதன் வரலாற்றை ஆதாரங்களுடன் பதிவு செய்வோம்.

போவோமா ஊர்கோலம்!கடலும் கானகமும் மலைகளும் சாட்சியாக நிற்கும் உகந்தைமலை முருகப்பெருமானின் திருத்தலத்தை நோக்கிய நமது பயணம், வரலாற்றையும் பக்தியையும் இயற்கையையும் தேடும் பயணமாகத் தொடரட்டும்!மறக்காமல் பக்கத்தை #Follow செய்திடுங்கள்

கதிர்காம பாதயாத்திரை

குணரெத்தினம் - உமாறமணன்